บทที่ 36 : จุดสะกิด

“กรี๊ดดด!”

“พ่อคะ! พ่อจะกินเหล้าด้วยการฉีดเข้าเส้นไม่ได้!”

แพรวแทบจะสำลักเอาแอลกอฮอล์ที่กระดกลงคอไปเมื่อครู่ออกมา ดวงตาเธอถลนถมึงทึง พลันกุลีกุจอลุกขึ้นพรวดพราดหวังจะปรี่เข้าไปห้าม เดชะบุญที่ถูกพ่อห้ามเอาไว้ แกหงายฝ่ามือขึ้นแล้วก็อมยิ้มแบบเมา ๆ ตามสไตล์

.

“ชู่ววว!”

“นั่งเถอะนุช ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ ประเทศนี้แม้แต่สุราก็ตอบสนอง Demand ของฉันไม่ได้ เก็บภาษีมากมายแต่แอลกอฮอล์ก็ไม่เคยจะแรงขึ้นเลย โคตรกระจอก! โคตรไร้ค่า!”

“โอ๊กกก.. ก.. ก.. ก.. ก , อึก.. ก.. ก ๆ”

กระอึกกระอักในลำคอ คางแทบจะแนบคาอยู่บนโต๊ะ เหลือแต่ดวงตาที่ยังคงเผยอมองมาทางแพรวแบบไม่ลดราวาศอก

.

กลายเป็นรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านเล่นงานจนสาวเจ้าเริ่มจะทำอะไรงก ๆ เงิ่น ๆ เพราะเธอเองก็ไม่ได้สนิทกับพ่อของพีเท่าไหร่นัก ครั้นจะห้ามปรามออกไปก็โดนพ่อพูดดักทางเอาไว้หมด แล้วก็เป็นการพูดแบบมะนาวไม่มีน้ำ จับต้นชนปลายอะไรไม่ได้ เข้าขั้นถามอย่างตอบอย่างจนสุดท้ายแพรวก็เลือกที่จะเงียบ เธอกระดกแก้วเบียร์ยกขึ้นดื่มพลางฟังพ่อพล่ามเรื่องของพีไปเพลิน ๆ

.

กลับดีซะอีกเพราะเธอเองก็ไม่เคยรู้เรื่องส่วนตัวของเพื่อนสนิทคนนี้เลย เจอกันครั้งแรกก็ตอนโตเป็นหนุ่มสาวมหาลัยกันแล้ว ตอนพีเป็นเด็กเขาผ่านชีวิตมายังไงแพรวแทบไม่รู้เลย พีเคยเป็นเด็กผู้ชายมาก่อนรึเปล่า เขาไปทำอีท่าไหนถึงได้เสียทรงจนกลายเป็นกระเทยคิงคองเฉกเช่นปัจจุบันนี้ แค่เงียบแล้วก็ฟังบางทีวันนี้อาจจะเป็นฤกษ์งามยามดี ให้เรื่องของเขาได้คลายตัวออกจากโลกแห่งความลับก็ได้

.

“ดูในอัลบั้มรูปสินุชเปิดหน้าแรกมีรูปพีตอน ป.1 ตอนขึ้นอ่านเรียงความในงานวันเด็กด้วยนะ ลูกเราฉายแววมากเลย”

.

กระดกเบียร์ลงคอไปหนึ่งแก้ว แพรวทำตามอย่างว่าง่ายจนหลัง ๆ คนเป็นพ่อแทบไม่ต้องพูดอะไร หญิงสาวปล่อยตัวปล่อยใจจมลงไปในความขำ ความเพลินเพลินที่ได้เห็นรูปเพื่อนในอิริยาบถต่าง ๆ พลิกหน้าถัดไปก็เป็นภาพของพีตอนอายุ 10 ขวบ ในนั้นเขาสวมกางเกงมวยขาสั้นและกำลังง้างเท้าเตะกระสอบทรายโครม ๆ ใบหน้าจริงจังดุดันมาก ชนิดที่ไม่มีเค้าลางว่าจะเป็น LGBTQ+ เหมือนตอนนี้เลย  

.

หรือจะเป็นอีกสามหน้าถัดไป คราวนี้เป็นรูปคู่เป็นภาพของพีกับคุณแม่โพสต์ท่าคู่กันกับถาดอบขนม มีแบล็คกราวน์เป็นห้องครัวแล้วก็ตู้อบขนาดใหญ่ บนถาดน่าจะเป็นคุ๊กกี้เนยสด และบางทีนี่ก็อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เขาเริ่มมีไลฟ์สไตล์เหมือนเด็กผู้หญิงในระยะแบ่งเซลล์ นั่นทำให้แพรวสงสัยจนถึงกับต้องเปล่งวาจาขึ้นถาม

.

“ผู้หญิงในรูปนี้คือแม่ของพีเหรอคะพ่อ?”

 ถามทั้ง ๆ ที่ยังไม่ละสายตาออกจากอัลบั้ม พลันเอื้อมมือบางไปกำน้ำแข็งมาโยนใส่แก้วเบียร์ตัวเอง แล้วก็รินเบียร์ในขวดใส่ตามลงไปสมทบ

.

“กร๊อก.. ก.. ก.. ก ๆ , กร๊อก.. ก.. ก.. ๆ”

น้ำแข็งกระทบแก้วหมุนวนเกรียวกราว แพรวยังคงพลิกอัลบั้มรูปต่อไป เปิดหน้าใหม่ทีก็ยกเบียร์ขึ้นจิบทีสลับกันไปเรื่อย ๆ ชิวสุด ๆ ราวกับเห็นบังเกอร์ใต้ดินแห่งนี้เป็นเกสเฮาส์ส่วนตัวก็มิปาน

.

“หืม.. ว่าไงล่ะคะคุณพ่อ? ทำไมเงียบไปล่ะคะ.. หลับเหรอ?”

ร่างบางเชยคางขึ้นถาม

.

ก่อนจะตกใจสะดุ้งโหยงเพราะสิ่งที่ทักดันกลายเป็นจริง แก้มแนบคาโต๊ะฟองฟดจากน้ำเบียร์ปริ่มทะลักออกมาจากปาก ไหลหลากออกมาทางจมูก ส่วนลำตัวนั้นครูดลงไปกองพับอยู่ด้านล่าง เหลือแต่คางที่ยังคงเกาะกับขอบโต๊ะเอาไว้ ช่างเป็นสารรูปที่โคตรจะดูไม่ได้ แดกเหล้าผ่านสายน้ำเกลือว่าเหี้ยแล้ว ลงไปกองแบบนั้นก็ไม่ต่างจากตัวตะกวดเลยหากจะพูดกันตามตรง แพรวก็เลยอยู่เฉยไม่ได้เธอรีบโผเข้าไปดูอาการทันที

.

“กรี๊ดดด! , พ่อคะ?!”

.

ลุกพรวดออกมาจากโซฟาจ้วงเท้าต่ออีกสองสามที ร่างหนาของพ่อก็ถูกประคองให้นั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม จัดท่าจัดทางให้เรียบร้อยต่ออีกนิด โดยไม่ลืมใช้หลังมืออังกับโพรงจมูกเช็คลมหายใจดูว่ายังมีชีวิตอยู่รึเปล่า?

.

“วู่ววว.. โอเคยังอุ่น ๆ อยู่คงแค่หลับแหละ โถ่เอ๊ย! ทำหนูตกใจหมด!”

“แต่ก็นะ! เล่นฉีดเข้าเส้นขนาดนั้นมันก็ระดับเฮโรอีนเลยนี่นา การดูดซึมมันคนละเรื่องกับยากินหรือยาทาอยู่แล้ว หนูรู้หนูเรียนมาค่ะพ่อ”

สาวเจ้าอธิบายแข่งกับเสียงกรนของคนแก่ ดูทรงแล้วพ่อคงจะหมดแล้วจริง ๆ แพรวจึงถือวิสาสะถอดเข็มน้ำเกลือ (น้ำเบียร์) ออกให้ พลางลากเสาค้ำทรงสูงเข้าไปเก็บไว้ตรงซอกหลังตู้เย็นตามเดิม แต่ก็มิวายเอื้อมมือขึ้นไปปลดเอาถุงใส่เบียร์ที่แขวนอยู่บนสุดกลับลงมาด้วย หวังจะเอาน้ำเมาสีอำพันนี้ไปเทรวมกับแก้วของตัวเองตรงหน้าโซฟา

.

“อ่าาาา~ ก็มันน่าเสียดายนี่นา น้ำแข็งก็พร้อมจะปล่อยไว้ให้ชืดเสียรสชาติทำไม”

.

สตรีไทยไม่แพ้ชาติใดในโลก ถ้าไม่ติดว่าเหล้ายี่ห้อแสงโสมมีพรีเซ็นเตอร์เป็นด็อกเตอร์อาจองไปแล้ว เบียร์ที่รินเต็มแก้วก็คงไม่พ้นแพรวที่กลายเป็นแบรนด์แอมบัสเดอร์แน่นอน เธอยังคงเดินกลับมาที่โซฟาตัวเดิมอีกครั้ง ทว่าต่างจากเดิมหน่อยตรงที่คราวนี้ไม่ได้นั่งลงแล้ว นักศึกษาสาวกลับเลือกที่จะหยิบสมุดไดอารี่กับแก้วเบียร์ขึ้นมาถือไว้คู่กันแทน

.

"เอ๋..แบบนี้ก็ไม่ต้องเกรงใจคุณพ่อแล้วสิ? แกหลับก็เท่ากับว่าเราสามารถอ่านเรื่องราวในนี้ได้แบบเต็มที่ไร้สิ่งรบกวน แถมยังมีเบียร์ให้จิบฟรีเต็มตู้เย็นอีกต่างหาก สวรรค์ชัด ๆ ก็ไม่เลวนะ ถือว่าชดเชยกับเรื่องแย่ ๆ ข้างบนก็แล้วกัน ฉันขอเสือกเรื่องแกกับครอบครัวหน่อยนะอีพี”

.

แพรวคิดในใจภายใต้สีหน้าที่ขี้โกงสุด ๆ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มบวกกับความเมากรึ่ม ๆ ทำให้เธอดูเหมือนนางอิจฉาในละครมิผิดเพี้ยน มิหนำซ้ำยังเดินเตร็ดเตร่ย้ายมุมไปตรงโน้นทีตรงนี้ทีเป็นว่าเล่น ประหนึ่งตั้งใจจะเดินสำรวจให้หมดทุกซอกทุกมุมว่าบังเกอร์ใต้ดินแห่งนี้ซ่อนอะไรเอาไว้บ้าง

.

ซึ่งก็จริงอย่างที่วิเคราะห์เพราะโอกาสแบบนี้ย่อมไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ ไทม์มิ่งมันลงล็อคพอดีแล้วพ่อก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลย แพรวจึงจัดแจงมูฟร่างกายตัวเองไปเริ่มต้นที่หน้าประตูทางเข้า ซึ่งเป็นจุดแรกสุดที่เธอเดินลงมา มันมีลักษณะเป็นบานเลื่อนสองอันมาประกบติดกันแบบร้านเซเว่นอีเลฟเว่น

.

“เอาล่ะ.. พอทางสะดวกก็น่าจะเริ่มกันจากตรงนี้ล่ะนะ เริ่มจากลองกดเปิดประตูดูหน่อยซิ?”

.

จับไดอารี่หนีบไว้ที่ใต้รักแร้พลางใช้มือขวาถือแก้วเบียร์ ส่วนมือซ้ายเอาไปทุบเข้ากับกำแพงเสียงดัง “ตุบ!” แบบเดียวกับที่เห็นพ่อทำ ทว่าประตูกลับไม่เปิด! ซึ่งก็มีความเป็นไปได้สูงทีเดียวว่าระบบ security ของที่นี่คงไม่ได้บันทึกลายนิ้วมือของแพรวเอาไว้

.

“เฮ้! งั้นฉันก็กลับขึ้นไปทางเดิมไม่ได้น่ะสิ! ไม่รู้ล่ะ! บางทีห้องใต้ดินนี่อาจจะมีทางออกอื่น น่าสนใจแฮะน่าสนใจจริง ๆ เอาเป็นว่าฉันจะกวาดสายตาดูที่นี่ให้ครบทุกซอกทุกมุมเลยละกัน ชีวิตแกไม่ได้มีแค่ในไดอารี่กับอัลบั้มรูปวัยเด็กหรอกนะพี อย่างน้อยถ้าฉันพลาดตั้งท้องกับแกขึ้นมา ฉันจะได้บอกลูกของเราได้ว่าพ่อมันไม่ได้เป็นแค่กระเทยดาด ๆ ”

.

กระดกเบียร์ที่เหลืออยู่ลงคอไปจนหมดแก้ว นิสิตสาวปลดเปลื้องมวลอำพันไหลเปรอะเลอะเสื้อ แม้มันจะเปียกอยู่ก่อนแล้วจากคราบน้ำฝน  แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ เธอคว้ำแก้วลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี พลันหันมาเพ่งสมาธิเต็มที่กับสมุดไดอารี่ที่มีตัวหนังสือยืกยืออัดแน่น มีการระบุวันและเวลาเอาไว้ตรงมุมบนด้านขวาอย่างชัดเจน บ่งบอกว่าคนที่เขียนนั้นมีความละเอียดถี่ถ้วนตามสไตล์ของนักวิทยาศาสตร์ แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้เธอเกรงใจอยู่ดี แพรวกำลังคิดจะเสือกมิหนำซ้ำยังเป็นเวอร์ชั่นที่ดีกรีจากแอลกอฮอล์กำลังจะออกฤทธิ์ซะด้วย

.

“เอาไงดีน๊าาา.. ไดอารี่ก็อยากอ่าน.. ห้องใต้ดินก็อยากสำรวจ”

“อืมมม.. ม.. ม.. , มึนหัวจัง”

“เอางี้! ทำคู่กันไปเลยล่ะกันห้องอีพีอยู่ตรงไหน? เอาหนังสือไปนั่งอ่านในห้องมันเลยดีกว่า เพื่อความได้ฟิว~!”

.

เมาแหละดูออกขาแทบจะขวิดกันเป็นเลขแปดหวิดจะล้มแหล่มิล้มแหล่ แต่หล่อนก็ยังเอามือแปะผนังคลำทางไปได้เรื่อย ๆ ก่อนจะเพิ่งมารู้ตัวว่าแท้จริงแล้วตัวเองมองข้ามรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ไป นั่นก็คือภาพถ่ายบนกำแพงที่แขวนรูปครอบครัวเรียงรายไว้เป็นระยะราวกับพิพิธภัณฑ์ศิลปะ

.

รูปพวกนี้กำลังจะบอกอะไรกันแน่? เราคงต้องรอดูในตอนต่อไป?