บทที่ 37 : จุดหวิว

จับไดอารี่ยัดใส่ใต้รักแร้ไปอีกที พลันผินหน้ากลับมาดูภาพต่าง ๆ ที่แขวนไว้เต็มสองฟากผนัง ดูจากหมุดหมายและตำแหน่งการแขวนคงเป็นฝีมือของพ่ออีพีเป็นแน่ เพราะอยู่สูงเท่ากับระดับสายตาของแกพอดี แล้วภาพส่วนใหญ่เกิน 90%ก็เป็นภาพของภรรยาที่ชื่อว่า “นุช”

.

“สวยจัง.. นี่ไล่มาตั้งแต่สมัยคุณแม่ยังสาวเลยนะเนี่ย.. โอ้โห!”

แพรวขยี้ขอบตาเพราะอยากจะปรับโฟกัสให้แจ่มชัด แม้จะรู้สึกว่าเมาอยู่หน่อย ๆ

.

“ผมยาวเหมือนเราเลยด้วย ถึงว่าทำไมพ่อถึงคิดว่าเป็นเรา ว่าแต่แกหายไปไหนอ่ะ? ไปมีผัวใหม่เหรอ? พ่อถึงได้ฟูมฟายขยันเมาหัวราน้ำขนาดนั้น?”

.

ยิ่งคิดก็ยิ่งมึนสองเท้าก็ยิ่งเดินลึกเข้ามาเรื่อย ๆ จนเผลอทะลุข้ามโซนห้องทดลองไป ความสวยจากรูปถ่ายพาแพรวที่เมามายก้าวผ่านมาถึงโซนอยู่อาศัยที่เป็นดั่งสถานที่หลับนอนของคนในบ้าน ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวอะไรเลย แค่จำได้ลาง ๆ ว่าพ่อเคยเดินเข้ามาหยิบผ้าเช็ดตัวแถวนี้หนหนึ่ง แล้วก็กลับออกมาพร้อมกับไดอารี่และอัลบั้มรูปที่ไม่ใกล้เคียงกับคำว่าผ้าเช็ดตัวสักนิด จึงเป็นไปได้สูงว่าห้องของพีก็น่าจะอยู่แถวนี้ด้วย

.

“อ่า~! เพื่อความฟินและได้อารมณ์ของฉัน ฉันต้องหาห้องของแกให้เจออีตุ๊ดกอลิล่า”

.

“แต่ถ้าพลาดไปโผล่ที่ห้องคุณพ่อขึ้นมาล่ะก็! ก็ตัวใครตัวมัน! หวังว่าพ่อแกคงไม่ถูกฉันปล้ำล่ะกันเน๊อะ แกก็รู้นี่ว่าถ้าฉันเมาฉันมักจะเงี่ยน!”

.

“อึก.. ก.. ก.. ก.. โอ๊ยมึนหัวจัง! เบียร์คนแก่ก็แรงเกิ๊น ยังไงซะก็ต้องเป็นหนึ่งในบานประตูตรงนี้แหละที่เป็นห้องของมึง.. อีพี~!”

.

แอลกอฮอล์ออกฤทธิ์แรงขึ้นเรื่อย ๆ ไดอารี่ที่หนีบอยู่ใต้วงแขนก็จวนจะหลุดมิหลุดแหล่ และด้วยความที่เป็นสาวงามผู้มีคาแร็กเตอร์ยอมหักไม่ยอมงอ ต่อให้เมาแค่ไหนจิตสุดท้ายที่คิดจะเสือกเรื่องเพื่อนให้ได้ ก็ต้องดำเนินต่อไปตามนั้น อ่านหนังสือจำเป็นจะต้องมีบรรยากาศ ไม่งั้นนักเขียนจะชอบไปนั่งเขียนงานในร้านกาแฟทำไม แล้วทำไมตามผับบาร์ถึงไม่มีเด็กเนิร์ดไปท่องตำราสอบกันล่ะจริงไหม 

.

เหตุผลแสนจะดูดีทว่าที่นี่กลับมีประตูห้องตั้งตระหง่านอยู่ถึง 4 บาน พอเอา 3 ซึ่งเป็นจำนวนสมาชิกของคนในบ้านหารดันไม่ลงตัว นั่นจึงเท่ากับว่าถ้าอยากได้บรรยากาศในการเสือกไดอารี่จริง ๆ แพรวคงต้องสุ่มดู  

.

“อึก.. ก.. ก.. อึก.. ก.. ก.. เอาล่ะเอาบานนี้ล่ะ”

.

“กึก!”

“แอ๊ดดด!!!”

.

ประตูบานในสุดแง้มเปิดออกเสียงดังลากยาว ด้านในมืดสนิทแต่ก็ไม่คณามือต่อมอยากรู้อยากเห็นของเธอไปได้ แพรวก้าวเท้าเข้าไปข้างใน  พลันชะงักงันให้กับกลิ่นฉุนของน้ำหอมที่คลุ้งขึ้นมาตีจมูก ครั้นพอลองวาดฝ่ามือเกลี่ยไปรอบ ๆ ดู ก็ชนเข้ากับชุดเสื้อผ้ามากมายที่แขวนไว้ไปทั่ว  

.

“อะไรอ่ะ? ผ้าม่านหรอ? นี่ห้องเก็บของรึไง? แล้วกลิ่นมาจากไหน? หรือเราเมา~?”

เพื่อความแน่ใจนิสิตสาวก็เลยเพ่งสมาธิกลับหลังหันย้อนมองมาทางประตู เพื่อควานหาสวิตซ์ไฟที่น่าจะอยู่บริเวณนั้น

.

แต่ทว่า!

.

“ปึง!!!” 

.

“แอ๊ดดด.. ด.. ด.. ด.. ด” 

.

“ปึง!!! , แกร๊ก ๆ !!!”

อนิจจาเมื่อประตูดันปิดล็อคตัวเอง  

.

และจากที่มืด ๆ อยู่จู่ ๆ กรอบวงกบทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าของประตูก็เรืองแสงสีแดงสว่างโพลงออกมา แสงดังกล่าวฉาบพาดไปให้เห็นหน้าจอคำสั่งขนาด 30 X 30 ซม. ที่ติดตั้งไว้ข้าง ๆ วงกบ มีข้อความคำว่า “Lock On & Press password” ปรากฎขึ้นบนหน้าจอ ส่วนสวิตซ์ไฟที่มองหาก็อยู่ถัดจากหน้าจอที่ว่านี้ขึ้นไปราว 45 ซม.  

.

“อ่าว! ซวยแล้วไหมล่ะ!?”

.

ส่างเมาสิจะเหลือเหรอ! จากอึน ๆ อยู่เหมือนถูกหลวงพ่อตีด้วยระฆังโบสถ์ จิตใต้สำนึกสว่างเจิดจ้าเมื่อรู้ตัวว่าตนเองกำลังถูกขัง

.

“อะ.. อะไรคะเนี่ย?! ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”

.

เขย่าลูกบิดโครม ๆ เอาหัวไหล่กระทุ้งเป็นสิบ ๆ ครั้งก็ไม่ได้ผล ครั้นจะตะโกนด้วยคีย์เสียงแหลมแปร๊ดก็ช่วยไม่ได้ มีก็แต่แสงสีแดงตรงวงกบที่สว่าง วาบ.. วาบ.. วาบ.. วาบ.. ในทุก ๆ ครั้งที่แพรวสัมผัสโดนประตู นี่คือระบบบ้าบออะไรกัน? กะจะขังทุกคนที่บุกเข้ามาในนี้กันเลยรึไง?

.

“ Security service ของที่นี่แหง ๆ บังเกอร์ใต้ดินที่มีประตูอัตโนมัติใส่รหัส ประสาอะไรกับห้องส่วนตัว ยังไงก็ต้องมีระบบกันคนเข้าออกอยู่แล้ว โถ่เอ๊ย! เราไม่น่าโง่เลย! ห้องพวกนี้มันไม่ได้กันคนเข้าแต่มันกันคนออก! ”

.

“ปล่อยนะโว๊ย! ปล่อยฉันออกไป!”

.

“ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! , ตรึม!”

.

ทุกอย่างเป็นไปตามที่แพรว Ver.ส่างเมาสันนิษฐาน เพราะนี่คือเทคโนโลยีอันชาญฉลาดที่พ่อของพีคิดค้นขึ้น มันมีไว้สำหรับดักจับขโมยที่จะเข้ามาแอบดูผลแล็บหรือโจรกรรมข้อมูลสำคัญทางการทดลอง พวกเขาไม่สามารถกันคนให้ลงมาที่นี่ได้ทั้งหมด แต่ถ้าสามารถกักโจรเอาไว้ในห้องได้ ตราบใดที่ไม่มีรหัสมากรอกใส่หน้าจอทัชสกรีน ประตูห้องก็จะไม่มีทางเปิดออกได้  

.

กรรมก็เลยมาตกอยู่ที่แพรวเต็ม ๆ ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว นี่ถ้าไม่คิดอยากเสือกเรื่องชาวบ้านและรื้อค้นห้องคนอื่นไปทั่วเธอคงไม่ตกอยู่ในชะตากรรมเช่นนี้ เธอกลายเป็นสตรีแห่งเงาดำที่นั่งคุกเข่าอยู่หลังประตูอย่างหมดอาลัยตายอยาก เดชะบุญที่ท่านั่งดังกล่าวก็ได้ทำให้สมุดไดอารี่ที่เหน็บอยู่ใต้วงแขน ร่วงหล่นลงมาโดยบังเอิญด้วย

.

“ตุบ!”

.

“เอ๋?!”

“โอเค๊! ฉันไม่ยอมแพ้หรอก! ไหน ๆ ก็ต้องหมกตัวอยู่ในห้องฉุน ๆ นี้อยู่แล้ว สู้เอาเวลามาอ่านไดอารี่เล่มนี้เลยก็ได้ มาดูกันซิว่าพ่ออีพีเขียนอะไรไว้บ้าง บางทีอาจจะมีเบาะแสของรหัสอยู่ด้วยก็ได้”

“แจ๋ว! เอาแบบนี้แหละยอดไปเลย”

.

ตบเข่าฉาดประหนึ่งถูกรางวัลกาชาดเป็นชุดผ้านวมโตโต้ แพรวเหมือนมีไฟขึ้นมาอีกครั้ง สติสตังเธอกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์ ด้วยเพราะกลิ่นน้ำหอมที่ชวนเมายิ่งกว่าเหล้าที่กินเข้าไป แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไรหรอก ตอนนี้สาวเจ้าได้ขืนตัวเองลุกขึ้นยืนเป็นที่เรียบร้อย ในมือถือสมุดไดอารี่เอาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็ปาดข้ามหน้าจอทัชกรีนไป แล้วไปหยุดอยู่ที่สวิตซ์ไฟที่อยู่ด้านบนแทน  

.

“คลิก!”

.

กดเบา ๆ ไฟก็สว่างจ้าหลอดฟูลออเรสเซนต์ธรรมดาไม่มีนวัตกรรมล้ำโลกอะไร แต่ก็ให้ความสว่างสดใสจนเห็นทุกอย่างในห้องชัดเจน แล้วก็จริง! ที่มันสร้างความประทับใจให้แพรวอยู่ไม่น้อย

.

“ชะ.. ชุดผู้หญิงเต็มไปหมดเลย!  ถึงว่าล่ะทำไมถึงได้กลิ่นน้ำหอม?!”

“ที่แท้ก็มาจากกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มนี่เอง~!”

.  

ไฟมา! มาทั้งไฟฟ้าแล้วก็ไฟแห่งนักเสือกที่โชติช่วงขึ้นมาในกระแสจิต แพรวพบว่าห้อง ๆ นี้ไม่ใหญ่โตมากนักขนาดพอ ๆ กับห้องนอนทั่วไป มีตู้เสื้อผ้า , มีเตียง , แล้วก็มีโต๊ะเครื่องแป้งแบบผู้หญิง นั่นทำให้คิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เลยว่านี่น่าจะเป็นห้องของคุณแม่ที่ชื่อว่า “นุช”  

.

เธอพยายามเอียงข้างแล้วแทรกตัวผ่านบรรดาเสื้อผ้าที่แขวนไว้บนราวอยู่เต็มห้อง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าทั้งหมดล้วนเป็นชุดของผู้หญิง พอดูจากขนาดไซต์และทรวดทรง ก็เป็นแบบของคนที่มีอายุอยู่สักหน่อย

.

“ต้องเป็นของคุณแม่แน่ ๆ”

แพรวคิด

.

เธอยังคงซุกซนต่อด้วยการลองเปิดตู้เสื้อผ้าดู ซึ่งก็แน่นอนว่าย่อมอัดแน่นไปด้วยของใช้ของผู้หญิง มีกล่องเครื่องประดับ , มีชุดเครื่องเพชร , กล่องทองคำที่วางซุกไว้ตรงมุมตู้ บริเวณที่เป็นราวแขวนก็เต็มไปด้วยเสื้อผ้าอีกเช่นกัน มีทั้งแบบที่เป็นเสื้อยืดธรรมดาที่พับไว้อย่างเป็นระเบียย แล้วก็แบบห้อย ทั้งหมดดูปกติดีมีแค่อย่างเดียวที่แพรวคิดและสงสัย นั่นก็คือ "ของพวกนี้เหมือนไม่เคยถูกใช้งานเลย" 

.

ไม่มีฝุ่นสักเม็ด ทุกซอกทุกมุมหอมฟุ้ง ราวกับมีการทำความสะอาดอยู่ตลอด ติดก็แค่มันดูร้างเหมือนไม่มีคนอยู่มานานแสนนาน แพรวก็เลยผละตัวออกมาจากตู้แล้วเดินมาดูที่เตียง

.

“ไม่มีผ้าปูแฮะ? แต่มีชุดเดรสสีเบสวางอยู่ตัวหนึ่ง”

“แล้วนี่อะไร? รอยบุ๋มเหมือนมีคนมานอนทิ้งไว้เลยอ่ะ!?”

.

คุณพระ! สาวเจ้าถึงกับเผลออุทาน ด้วยความสัตย์จริงเพราะหลังจากเอามือไปอังดูก็พบว่ามันยังอุ่น ๆ อยู่เลย บวกกับความลึกของรอยบุ๋มที่มากกว่า 3 ซม. นั่นทำให้เธอคิดถึงรอยบุ๋มบนโซฟาตอนที่เธอร่วมรักกับพีไม่มีผิด!  

.

ภาพในหัวชักจะจินตนาการไปไกลแสนไกล จนกระทั่งตัดสินใจทิ้งร่างบางของตัวเองลงบนเตียงบ้าง หล่อนมองดูร่องรอยพร้อมกับวัดขนาด มีความเป็นไปได้สูงเหลือเกินที่ร่องรอยการนอนใหม่เอี่ยมนี้จะเป็นรอยของผู้ชาย คงจะมีการพลิกคว้ำพลิกหงาย แล้วก็ใช้ชุดเดรสชุดนี้เกียกกายเสียดสีกับตัวเอง

.

“เดี๋ยวนะ! ตรงหน้าอกของชุดมีรอยยับที่ผิดธรรมชาติด้วย”

แพรวพูดกับตัวเองพลางจับมันขึ้นมาแนบกับใบหน้า แล้วหันให้ตรงกับรอยยับ

“นั่นไง! พอดีเป๊ะเลย! แสดงว่าจะต้องมีคนใช้ชุดพวกนี้สำเร็จความใคร่ ในห้อง ๆ นี้ , บนเตียง ๆ นี้ , แล้วก็เพิ่งผ่านไปสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อกี้นี่เอง!"

“อ๊ายยย! น่าเกลียดน่ากลัว!”

.

ร่างบางถึงกับสะดุ้งโหยงดีดตัวเองลุกขึ้นยืน แต่ก็ได้แค่แป๊บเดียวสุดท้ายก็ต้องกลับมานั่งลงตามเดิมอีกหน  

.

“ฟุบ!!!”

เตียงเด้งดึ๋งดั๋ง

.

“อีแพรว.. อีบ้า! เขาอาจจะนอนด้วยความถวิลหาก็ได้ อาจจะเป็นพ่อที่คิดถึงแม่มากแล้วเอาชุดมาสูดดมให้หายคิดถึง หรืออาจจะเป็นพีที่คิดถึงแม่จนต้องทำแบบเดียวกัน~!”

“ถ้าเป็นแบบนั้นจะน่าสงสารมากเลยนะ แกนี่จิตใจอกุศลเหลือเกิน ทั้งโดนเอาทั้งเมาเหล้าปะปนกันนั่นแหละถึงคิดอะไรลามกแบบนี้ออกมาได้ เฮ้อ~!”

.

หญิงสาวตำหนิตัวเองกึ่งขำขันอยู่ในที ก่อนที่ต่อมาเธอจะหยิบไดอารี่ขึ้นมาถือไว้บนมือจัดระเบียบแข้งขาขัดสมาธิให้เรียบร้อย พลันพลิกไปหน้าแรกแล้วก็เริ่มอ่านมันจากบนเตียงของคุณแม่นั่นเอง

.

.

“วันที่ 13 มกราคม  ค.ศ. 1999  / กลางคืน /  พีไม่สบาย”