บทที่ 35 : จุดซ่อนเร้น

“เอาล่ะ! ถึงแล้ว เลิกกลัวได้แล้ว”

.

กำปั้นหนาทุบเข้ากับฝาผนังด้านข้าง และเพียงชั่วเสี้ยวอึดใจทุกอย่างรอบตัวก็สว่างโพลงขึ้น กลายเป็นภาพของห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์อันทันสมัย สายไฟระโยงระยางหน้าจอสถานะต่าง ๆ กระพริบวูบวาบราวกับห้องแล็บของคณะวิทย์ มีการจัดสรรเป็นโซนเป็นล็อคอย่างดี  มีห้องนั่งเล่น , ห้องน้ำ , ห้องทำงาน , ห้องครัว  ทำให้แพรวถึงกับต้องยืนอึ้งอยู่พักใหญ่

.

เธอปล่อยมือออกจากพ่อแล้วลองมองกลับไปข้างหลังดู ทำให้พบว่าก็ยังคงมืดตึดตื๋ออยู่เหมือนเดิม มิหนำซ้ำพอลองก้าวเท้าตามเข้ามาโดยพลัน จู่ ๆ ประตูอัตโนมัติก็เลื่อนเข้ามาปิดให้เองราวกับเซเว่นอีเลฟเว่น ดีที่ไม่มีเสียงติ๊งหน่อง แต่แค่นี้ก็ถือว่ามากพอแล้วที่จะทำให้เธอสับสน เรียนตามตรงว่าบริเวณดังกล่าวเหมือนกับห้องใต้ดินที่มีระบบการถ่ายเทอากาศเป็นอย่างดี อย่าว่าแต่โควิดเลยลึกขนาดนี้แม้แต่ขีปนาวุธก็ทำอะไรบังเกอร์นี้ไม่ได้

.

“ใช่! บังเกอร์! ที่นี่เหมือนบังเกอร์หรือหลุมหลบภัยอะไรแนวนั้นไม่มีผิด! นี่พ่อแอบสร้างไว้เหรอคะ?!”

หญิงสาวเปล่งวาจาขึ้นถาม

.

ในขณะที่ลุงกลับเดินตรงเข้าไปยังส่วนที่กั้นไว้เป็นห้องนั่งเล่น พร้อมกับกวักมือเรียก

.

“ทำเป็นลืมไปได้โถ่เอ๊ย นี่น่ะคือห้องแล็บของเราไงนุช”

“พวกเราเคยทำงานให้บริษัท AP แต่ก็ต้องถูกไล่ออกเพราะเหตุอันไม่คาดฝัน เธอเลยนำโปรเจคที่ค้างอยู่กลับมาสานต่อที่นี่ แล้วก็ปิดทุกอย่างไว้เป็นความลับจำไม่ได้เหรอ?”

“แต่ก็ช่างมันเถอะ! มาสิ! มานั่งพักตรงนี้ก่อนอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย อุตส่าห์กลับมาทั้งทีเดี๋ยวฉันจะเข้าไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้นะ”

.

“อะ.. เอิ่ม.. ม.. ค่ะ”

 แพรวรับลูกสวมรอย ด้วยความสัตย์จริงว่าเธอเองก็สงสัยอยู่ว่าพ่อของพีดื่มอะไรเข้าไปถึงได้เพี้ยนหนักเหลือเกิน แต่ครานั้นเธอก็ไม่ได้คิดว่าพ่อโกหกหรอก เพราะหลักฐานก็เห็นอยู่ทนโท่ โถงใต้ดินแบ่งพื้นที่ 70% เป็นห้องแล็บ มีโต๊ะวางของ , มีหลอดแก้วสำหรับใส่สารเคมี ,  บิกเกอร์ , ตะเกียงแอลกอฮอล์ , แล้วก็มีหน้าจอแสดงค่าต่าง ๆ ที่แพรวเองก็ไม่เข้าใจ ส่วนบริเวณที่เป็นโซนสำหรับพักผ่อนก็กินพื้นที่รวมกันแค่ 30% จากโถงใต้ดินทั้งหมดเท่านั้น

.

ซึ่งพอเอามารวมเข้ากับชุดข้อมูลที่พีเคยบอก ว่าพ่อของเขาเคยเป็นทีมนักวิจัยของบริษัท AP มาก่อนทุกอย่างก็ลงล็อคพอดี แพรวจำสติกเกอร์องค์กรที่แปะอยู่หลังรถกระบะบุโรทั่งที่จอดอยู่ข้างบนได้ เพียงแต่เธอไม่คิดมาก่อนว่าพ่อของพีจะยังทำงานแบบลับ ๆ และซ่อนทุกอย่างไว้ใต้ดินตรงนี้อยู่ 

.

เธอจุ่มก้นลงบนโซฟา พยายามกวาดสายตามองรายละเอียดต่าง ๆ เพื่อประเมินสถานการณ์

.

“(ไป ๆ มา ๆ ดันไม่อยากจะหนีแฮะ ที่นี่น่าสนใจมากอย่างกับในหนังสายลับแหนะ กลับขึ้นไปเล่าให้ใครฟังคงไม่มีใครเชื่อ แล้วก็ไม่แน่ว่าบางทีไอ้บ้านไม้ผุ ๆ พัง ๆ ข้างบนก็อาจจะเป็นแค่ตัวหลอก มันอาจะเป็นแค่พร็อบเอาไว้ตบตาผู้คนทั้งที่ความจริงแล้ว พ่ออีพีอาจจะไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ข้างบนเลยก็ได้ ใต้ดินตรงนี้ต่างหากที่เป็นที่อยู่อาศัยหลัก)”

.

“(แล้วไหนจะเรื่องราวของแม่ที่ชื่อว่านุชอีก พีไม่เคยพูดถึงแม่ให้เราฟังเลยนี่นา ตายห่าล่ะ! นี่ฉันกลายเป็นเรดี้ขี้เสือกแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันควรจะมานั่งรับรู้เรื่องอะไรเหล่านี้ไหม พีก็ปลอดภัยแล้ว แล้วยาคุมฉุกเฉินของฉันล่ะเรื่องตัวเองยังไม่เคลียร์เลยนะแพรว!?)”

.

หล่อนพรั่นพรึงกับตัวเองในใจ โดยปฏิเสธไม่ได้ว่าพอสถานการณ์ภายนอกเริ่มปลอดภัยในหัวก็เลยฟุ้งซ่าน เดชะบุญที่คุณลุงแกเดินโซเซออกมาจากห้องพักพอดี แถมไม่ได้มามือเปล่า ผ้าขนหนูที่ว่าจะไปเอาก็ไม่ได้เอามา แต่ดันมาพร้อมกับสมุดบันทึกไดอารี่แล้วก็อัลบั้มรูปแทน

.

“อั๊ก.. ก.. ก อึก.. ก.. ก นุชจ๋านี่คือบันทึกที่ฉันจดไว้ แล้วก็รูปภาพของพีลูกรักของเรา ฉันจดทุกอย่างเอาไว้เพื่อหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะกลับมา.. อึก.. ก.. ก.. ก”

“แล้ววันนี้ก็มาถึง.. อั๊ก.. ก.. ก.. ก”

สะอึกเป็นพัก ๆ น้ำเสียงตะกุกตะกัก ประหนึ่งว่าที่เข้าไปในห้องนั้นได้กระดกเติมลงท้องไปอีกกลม

.

แพรวก็เลยรู้สึกกระอักกระอ่วน เพราะอาจดูไม่เข้าท่าไปหน่อยหากเธอจะผิดมารยาทอ่านอะไรที่เป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่น เธอก็เลยพยายามที่จะเลี่ยง

.

“เอ่อ.. คือพ่อคะหนูไม่ใช่คุณนุชค่ะ.. หนูชื่อแพรวเป็นเพื่อนของพี.. หนูแค่..”

.

“อ๊อ! ผ้าเช็ดตัวใช่ไหม?!  อั๊ยย่ะ!  ลืมไปซะสนิทเลยฉันต้องไปเอาผ้าเช็ดตัวให้เธอนี่ รออีกแป๊บนะ!”

.

พ่องมึงตาย! “อย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมา” เห็นทีจะเป็นสำนวนไทยที่เข้าใกล้กับสิ่งนี้เป็นที่สุด เพราะอะไรรู้ไหม? เพราะแทนที่แกจะเดินย้อนกลับไปที่ห้องเหมือนเก่า แกกลับดันเดินโซซัดโซเซเข้าไปในครัวซะอย่างงั้น ไปยืนคุยกับตู้เย็นต่ออีกสักพัก แล้วถึงได้เปิดมันออกมาจนเห็นเป็นไอเย็นโพยพุ่ง ไหนล่ะผ้าเช็ดตัว? พูดอะไรไปเหมือนสมองจะจำไม่ได้ ตอนนี้พ่อของพีก็เลยกลายเป็นไอ้แก่ขี้เหล้า มากกว่าจะเป็นนักวิทยาศาสตร์ในสายตาของเพื่อนลูก

.

 “คออ่อนดื่มเหล้าแดง.. คอทองแดงกินเหล้าขาว.. คอเด็กสาวดื่มน้ำโค้ก.. อืม.. ม.. ม.. เธอจะดื่มอะไรดีล่ะนุช?”

สะบัดหน้าหันมาถาม ดวงตาแดงก่ำแต่ยังคงแฝงไปด้วยความหวังดี

.

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพ่อ..”

แพรวตอบแกมยิ้มแห้ง

.

ด้วยเพราะเห็นอย่างแจ่มแจ้งว่าลุงขึ้เมาก็แค่แกล้งถามไปส่ง ๆ จะเป็นไปได้ยังไงก็ในเมื่อตู้เย็นทั้งตู้แม่งมีแต่ขวดเบียร์เต็มไปหมด สาบานได้ว่าแพรวนี่คิดถึงพีขึ้นมาเลย ทักษะขี้เมาของเขาแทบไม่ต้องสืบก็รู้ว่าคงถ่ายทอดมาทางรหัสพันธุกรรม  

.

พ่อของกระเทยหนุ่มตัวดำกินเหล้าต่างน้ำ ความเมาที่แผ่ซ่านน่าจะทำให้เขาลืมภรรยาที่จากกันไปนานแสนนานลงได้ แกก็เลยมีแต่ดื่มแล้วก็ดื่ม ขวดพร้อมแก้วพร้อม ลีโอเหน็บรักแร้ขวา ช้างเหน็บรักแร้ซ้าย ปากคาบแก้วเดินย่องแย่งเอามาวางลงตรงโต๊ะไม้เล็ก ๆ ด้านหน้าโซฟาเบื้องหน้าแพรว

.

“ตรึม!!!” 

ดั่งเหมือนจงใจกระแทก แต่เปล่าหรอกไม่ได้เจตนาดูหมิ่นดูแคลนอะไรทั้งสิ้น พ่อก็แค่เมาจนกะน้ำหนักมือตัวเองไม่ถูก

.

“เบียร์เย็น ๆ จะทำให้เราอุ่นขึ้น แอนติบอดี้ในร่างกายมีค่าเป็นเบสเมื่อทำการควบแน่นกับกรดอะซิติกที่ทรานซิสชั่นออกมาจากแอลกอฮอล์ นั่นจะทำให้เธอรู้สึกดี~ ฟิน~ เหมือนถึงจุดสุดยอด~ อัก.. ก.. ก.. อึก.. ก.. ก.. นี่คือของขวัญต้อนรับการกลับบ้านจากฉัน~ โอเคมั้ย~!”

.

“จ๊อก.. ก.. ก.. ก..”

จัดแจงรินเบียร์ใส่แก้วให้เรียบร้อย พลางยื่นส่งให้แพรวเองกับมือ

.

ฝั่งหญิงสาวก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ เจอสำนวนคำพูดแบบนักวิทย์เข้าไป ถึงจะรู้ว่ามีลูกมั่วตบตาอยู่บ้างแต่แพรวก็ไม่อยากที่จะขัดน้ำใจ ดื่มพอเป็นมารยาทหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง พ่อคงไม่มอมเธอหรอก เพราะดูลักษณะแล้วอีกไม่นานคงจะเป็นเขาเองต่างหากที่น่าจะตกเป็นภาระของเธอ ขี้คร้านฟื้นสติขึ้นมาจะหาว่าแพรวบุกรุกเอาสิไม่ว่า

.

“อึก.. ก.. ก.. ก ๆ ๆ”

.

“อ่าาา~ หวานมากค่ะพ่อ”

“แล้วพ่อล่ะคะไม่เอาสักหน่อยเหรอ?”

.

นี่สิคนจริง! หล่อนท้ากลับราวกับอยากวัดรอยเท้า

. 

“จุ ๆ ๆ นู๊ชชชช นุช!.. นุช!.. นุช!.. นุช!”

“เธอนี่ช่างไม่รู้อะไรเลย จากไปนานจำไลฟ์สไตล์ฉันไม่ได้ซะแล้ว อืม.. ม.. ม.. , อัก.. ก.. ก.. ก”

“แฮ่มมม.. แก้วน่ะมันใช้กับฉันไม่เคยพอหรอก..ก..ก คนดี~!”

.

จบประโยคดังกล่าวสีหน้าแพรวก็ถึงกับเปลี่ยนสี เธอวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะข้างกันกับสมุดไดอารี่และอัลบั้มรูป พลันจ้องมองการกระทำของพ่อพีแบบไม่วางตา  

.

ชายรุ่นใหญ่ผมสีดอกเลากระเสือกกระสนตัวเองกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง เขาเดินอ้อมโต๊ะตัวใหญ่ที่มีไว้ใช้ทานอาหาร พลันค่อย ๆ สอดมือเข้าไปยังช่องว่างด้านหลังระหว่างผนังกับตู้เย็น ก่อนจะได้ออกมาเป็นเสาเหล็กเล็ก ๆ ที่มีตะขออยู่ส่วนปลายด้านบน แล้วก็มีล้อสำหรับเลื่อนอยู่ด้านล่าง ใช่แล้ว! มันก็คือเสาให้น้ำเกลือที่เราเคยเห็นตามโรงพยาบาลนั่นแหละ แต่ของเหลวที่อยู่ในถุงกลับไม่ใช่น้ำเกลือหรือวิตามิน  , ไม่ใช่เลือด , ไม่ใช่ยา , แต่เป็นเหล้าล้วน ๆ

.

“เอี๊ยดดดดดด..!”

เสียงลากล้อดังลากยาว พ่อจัดแจงจอดมันไว้ที่ข้างโต๊ะกินข้าว เหยียบเก้าอี้ขึ้นไปเทสุราเติมลงไปในถุงให้ล้นทะลัก ตามติดมาด้วยการไล่ลมสายยางแล้วก็ตรวจเช็คว่าเข็มแหลมพอหรือไม่ 

.

“ไง.. เริ่มจำได้แล้วใช่ไหม?”

นั่งลงบนเก้าอี้ กดหน้าลงต่ำจ้องเขม็งเข้ามาในแววตาแพรวที่ทั้งเลิ่กลักแล้วก็หวาดกลัว  

.

.

“จึก!!!”

เข็มแหลมทิ่มลงมาบนท้องแขน ปล่อยกระแสสุราไหลธารเข้าสู่กระแสโลหิต แล้วพ่อก็กลับมาฟินอีกครั้ง