บทที่ 4 ความโกรธที่ก่อตัว

เจ้าของบ้านเปิดไฟสว่างตั้งแต่ตีห้าแต่เขาก็เลือกจะเปิดไฟที่ห้องชั้นล่างเพื่อที่จะให้ไม่รบกวนแขกสาวที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนชั้นบน หลังจากที่เมื่อคืนปาลินนอนละเมอร้องไห้เสียอกเสียใจยกใหญ่เขาก็เลยต้องนั่งตบหลังเพื่อกล่อมให้เธอหลับสนิทอีกรอบ เพราะการที่ได้เห็นเธออยู่ในสภาพที่เหมือนมีเรื่องราวในใจที่เก็บกดไว้มานาน จนทำให้เก็บไปฝันร้าย เขาเองก็นอนไม่หลับ

กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่วบ้าน ถึงแสงบนห้องนอนใต้หลังคานี้จะไม่สว่างแต่กลิ่นหอมของกาเฟอีนก็ปลุกให้ร่างกายที่หลับใหลตื่นตัว ปาลินลุกลงจากเตียงนอนแล้วเดินลงมาชั้นล่างเห็นแผ่นหลังกว้างที่อยู่ในชุดทำงานตั้งแต่เช้ามืด

"ตื่นเช้าจัง" เสียงเล็กทักขึ้นจากด้านหลัง พิรุณที่นั่งตรวจตารางานของเจ้านายประจำวันจึงได้รีบหันมาดู

"พี่ทำลินตื่นเหรอ" เขาว่าแล้ววางไอแพดลงแล้วตรงไปรินน้ำใส่แก้วปาลินจึงเดินตามไปเพราะกำลังรู้สึกว่าคอแห้งอยู่พอดี เธอรับน้ำมาดื่มจนหมดทุกหยดไม่มีเหลือ

"กินนี่ด้วย" เขาส่งขนมปังปิ้งทาแยมกับนมให้หนึ่งแก้ว ปาลินรับมาแล้วนั่งกินเงียบ ๆ มองอิริยาบถของเจ้าของบ้านที่เดินไปเดินมาจนเธอเริ่มตาลายแถมยังออกไปสั่งงานกับพวกชายชุดดำข้างนอก แล้วพวกชายในชุดสูทพวกนี้ก็มายืนตัวตรงรับเจ้านายตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี

พิรุณกลับเข้ามาในบ้านแล้วยืนเท้าสะเอวมองปาลินที่กำลังไถโทรศัพท์ของตนเองดูข้อความของพี่สาวที่กระหน่ำส่งเข้ามาจนเสียงแจ้งเตือนดังรัว ๆ ชายหนุ่มยื่นใบหน้าเข้ามาเกยไว้บนหัวไหล่เนียน ปาลินนั่งตัวแข็งยิ่งเขาเอาคางเกลี่ยไปเกลี่ยมาที่หัวไหล่เธอ มันก็ยิ่งชวนให้จั๊กจี้ไปหมดทุกส่วน

"เขาว่าไงบ้างล่ะ"

"พี่พุดถามว่าลินโดนกินตับไปหรือยัง ฮ่าฮ่า" ปาลินหัวเราะแห้งพิรุณตวัดมองแล้วกระตุกยิ้ม เอามือวางบนหัวของเธอ

"ก็อยากกินอยู่นะอยากรู้ว่าตับหวานหรือเปล่า" เขาแกล้งหยอกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว นี่เขาเพิ่งเคยยิ้มแบบนี้ให้เธอเป็นครั้งแรก สำหรับคนอื่นอาจมองว่าเขาปกติ แต่สำหรับเธอเขามันเหมือนพวกปีศาจอวตารมาอยู่ในร่างมนุษย์ซะมากกว่า เพราะเธอยังคงจำติดตาตอนที่เธอเคยฝึกงานแล้วโดนจับได้ว่าเธอรับค่าจ้างจากแม่เนตรขวัญเพื่อหาทางทำให้ครอบครัวเจ้านายของเขาแตกคอ เขาก็ขู่เธอด้วยเรื่อง จับโยนให้จระเข้บ้างล่ะ หรือไม่ก็จะเอาเธอไปทิ้งไว้ที่ป่าช้าบ้างล่ะ แล้วก็หนีบเธอไปไหนมาไหนด้วยพักนึงเพื่อคอยดูพฤติกรรม แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอฝึกงานเสร็จก็ไม่ได้เจอเขาอีกจนกระทั่งตอนนี้

"คงไม่หวานมั้งคะ" เธอย้อนคำพูดเขา

"รู้ได้ไงว่าไม่หวานลินเคยชิมตัวเองดูเหรอ"

"ใครจะเคยชิมตัวเองล่ะคะ แปลกคน"

"นี่ก็จะหกโมงแล้วพี่จะพาเราไปบ้านก่อน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะได้ไปทำงานวันแรกด้วยกัน"

ตายแล้วลืมเรื่องทำงานที่บริษัทวันแรกไปซะสนิทเขาคงไม่หาว่าเธออู้งานตั้งแต่วันแรกหรอกนะ แต่เขาจะมาว่าเธอก็ไม่ได้เพราะเธอถูกแม่ส่งมาดูตัวหนำซ้าคนที่เธอต้องมาดูตัวดันเป็น พิรุณ ปรมะเมคินทร์ ใครมันจะไปคิดว่าคนที่มาดูตัวก็คือเลขาประธานบริษัทที่ตัวเองกำลังจะไปทำงาน ไหนเขายังเป็นพวกทายาทเจ้าพ่อคุมเลานจ์หรูหราบนตึกสูงนั่นอีก เรียกได้ว่าช็อกต่อเนื่องเรื่องนี้ยังไม่ทันซา ก็มีเรื่องใหม่เข้ามาทำให้ตกใจ

บ้านเรืองทรัพย์เรืองสุขรวยเว่อร์วัง

เวลาเห็นป้ายชื่อบ้านตัวเองทีไรก็รู้สึกกระดากอายนิดหน่อยแม่นะแม่ตั้งชื่อบ้านซะเป๊ปังอลังเว่อร์ตามที่ซินแสบอกทุกประการ ถ้าเกิดว่าซินแสให้เปลี่ยนเป็นรวยบ้าบอคอแตก แม่ก็คงเปลี่ยนทันทีโดยไม่คิด

"ขอบคุณค่ะ เอ่อ..ไปนั่งรอลินสักครู่นะคะ"

"ต่อให้เธอไม่บอกให้รอ ฉันก็รออยู่ดี" ปาลินรีบวิ่งปรู๊ดเข้าบ้านโดยที่แม่ของเธอเป็นฝ่ายรีบออกมาต้อนรับพิรุณที่กำลังยืนกอดอกสวมแว่นตาดำรออยู่ที่รถสีแสบตา

"เข้ามาในบ้านก่อนสิลูก"

พิรุณเดินเข้ามาตามคำเชิญแล้วยกมือสวัสดีว่าที่แม่ยายของตนเอง

"กินอะไรมาหรือยัง รับชากาแฟซาลาเปาหมั่นโถวหรืออะไรรองท้องระหว่างรอน้องก่อนไหม"

"ไม่เป็นไรครับผมกินมาเรียบร้อยแล้ว แต่มีเรื่องรบกวนจะถามคุณน้าสักหน่อย"

"เรียกแม่เถอะไม่ต้องเรียกแล้วน้า แล้วพ่อคุณจะถามอะไรแม่เหรอจ๊ะ เกี่ยวกับยัยลินหรือเปล่า"

"ใช่ครับ ผมอยากถามว่าลินละเมอร้องไห้บ่อยไหม พอดีเมื่อคืนลินละเมอกลางดึก"

เจ๊กัลยาย่นคิ้วติดกันรีบหยิบพัดหยิบยาดมมาบรรเทาอาการจิตตกที่แว่นพล่านเข้ามาในความคิดของเธอ หญิงสาววัยกลางคนทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างพิรุณ ทำหน้าโศกสลดครู่หนึ่งจึงวางพัดและยาดมลง

"สมัยเรียนยัยลินคบเพื่อนกลุ่มนึงที่มีนิสัยชอบเที่ยวกลางคืน ปาร์ตี้หนัก ด้วยความที่กลัวตัวเองจะไม่มีเพื่อน เพื่อนชวนไปไหนก็ไปกับเขา แต่วันนึงเพื่อนดันพาไปเที่ยวผับแล้วในผับก็มีห้องที่ไว้รอเชือดเหยื่อตัวน้อยที่ไม่ตาสีตาสา ซึ่งผับแห่งนั้นก็เป็นของรุ่นพี่ปีสี่คนนึงที่ชอบยัยลินของแม่มาก ด้วยความที่ยัยลินเพิ่งได้ตำแหน่งดาวคณะมา เลยเป็นที่ต้องตาต้องใจรุ่นพี่คนนั้นเป็นพิเศษ เพื่อนตัวดีทั้งหลายก็เลยหลอกยัยลินไปให้รุ่นพี่คนนั้น แต่โชคดีที่ยังมีเพื่อนบางคนกลับตัวกลับใจเลยโทรแจ้งตำรวจ ตอนนั้นยัยลินอยู่ในสภาพที่เสื้อผ้าฉีกขาด มีบาดแผลตามเนื้อตัว มีรอยฟกช้ำดำเขียวเต็มไปหมด หล้งจากนั้นบ้านเราก็เลยเคร่งครัดชีวิตของยัยลินมากขึ้น เราทุกคนไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีก เพราะสภาพจิตใจของยัยลินกว่าจะกลับมาเป็นปกติได้ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร คุณพิรุณได้ฟังแล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะ คงไม่ได้รังเกียจลูกแม่หรอกนะ แต่น้องน่ะยังไม่ได้โดนมันทำอะไรเกินเลยเพราะขัดขืนและสู้สุดชีวิตจึงได้โดนมันซ้อมจนน่วม และนั่นจึงเป็นสาเหุตที่ว่าทำไมยัยลินละเมอร้องไห้กลางดึก"

ดวงหน้าขาวคมกัดฟันกรอดระงับความโกรธสุดขีดที่กำลังก่อตัวขึ้น เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าปาลินของเขาจะเคยพบเจอเรื่องเลวร้ายพรรค์นั้นมาก่อน "แล้วรุ่นพี่คนนั้นมันได้รับบทลงโทษยังไงบ้างครับคุณแม่"

"โถจะได้รับอะไรล่ะ ทุกวันนี้ยังลอยหน้าลอยตาอยู่เลย บางทีเธออาจจะรู้จักดีก็ได้"

"ใครครับ"

"ชนะศร ภพนคร ลูกชายเสี่ยชาวีเจ้าของบริษัทผลิตยาเครื่องมือแพทย์รายใหญ่"

หลังจากที่ได้รู้ชื่อเสียงเรียงนามของคนที่มันเคยทำร้ายปาลิน ภายในใจของเขามันก็เต็มความคลั่งแค้นทั้งที่เขาพยายามจะถนอมปาลินให้ดีที่สุด แต่มันเป็นใครบังอาจมาเหยียบย่ำหัวใจของเด็กสาวคนนี้ ต่อให้เขาเจอมันก่อนหรือหลังเขาจะไม่ปล่อยให้ไอ้คนระยำต่ำทรามอยู่ดีมีสุขโดยที่ไม่ได้รับบทลงโทษอะไร และเขานี่ล่ะที่จะมอบบทเรียนให้มันเอง