ログインร่างสูงซี้ดซ้าดออกมาเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังขมิบตัวตนของเขาจากภายในจนมันคับแน่นกว่าเดิม ขายาวก้าวขึ้นบันไดไปทีละขั้นโดยไม่ต้องออกแรงส่งมากนักจุดเชื่อมต่อของเธอและเขาก็ตอกอัดเข้าหากันเองโดยอัตโนมัติจนสองร่างโป๊เปลือยต่างก็ครางกระเส่าดังออกมาอย่างไม่ต้องเกรงใจใครปึก ปึก ปึก“อ๊า ~”ไมอาพ่นเสียงครางห
“ทำไมนายให้คนของวังกลับกันไปหมดเลยล่ะ” ไมอาหันไปถามคามินที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความไม่เข้าใจหลังจากเห็นว่ารถตู้คันใหญ่ขับเคลื่อนออกไปนอกพระราชวังแล้วโดยมีย่ารดาและลูกฝาแฝดของเธออยู่ภายในรถคันนั้นด้วยเพื่อไปเที่ยวพักร้อนช่วงปิดเทอม แต่หญิงสาวก็ยังไม่เข้าใจเพราะคามินเป็นคนเสนอทริปเที่ยวทะเลให้กับผู้เป็น
ห้าปีผ่านไป…ร้านหอมละมุน“อคิณกลับเข้ามาข้างในเลยนะ แม่เห็นนะ” ไมอาทำเสียงเข้มดุลูกชายตัวน้อยที่กำลังจะแอบหนีออกไปทางประตูด้านหลัง“…เปล่าสักหน่อย ผมแค่เดินผ่านประตูเฉยๆ” เสียงของเด็กชายพูดออกมาพลางทำเฉไฉ แล้วรีบสาวเท้าเดินไปหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องดูการ์ตูนอยู่กับลูกสาว“อย่าดุลูกสิไม
ห้องพักพิเศษร่างแบบบางถูกเข็นกลับเข้ามาภายในห้องพักพิเศษที่คามินได้ทำการจัดแจงเหมาทั้งชั้นเพื่อความเป็นส่วนตัว หญิงสาวนอนอยู่ใต้ผ้าคลุมผืนหนาก่อนที่พยาบาลจะปรับระดับให้ตัวของเธอตั้งขึ้นเป็นท่านั่งแล้วอุ้มเอาเจ้าทารกตัวน้อยมาส่งให้ผู้เป็นแม่นัยน์ตาสวยมองทารกที่เอาแต่หลับตาด้วยแววตาเอ็นดูรักใคร่ส่วน
วังเปรม“ระวังนะๆ ดีๆ เดินดีๆ …ใจเย็นๆ ค่อยๆ” เสียงทุ้มที่เอาแต่พร่ำบอกพลางแขนแกร่งก็โอบรอบตัวหญิงสาวที่กำลังก้าวเดินลงไปตามบันไดทีละขั้น“…เดินเร็วไปนะ ช้ากว่านี้อีก” คามินหันไปมองใบหน้าสวยพร้อมกับส่งสายตาดุ“นี่! ฉันแทบจะคลานอยู่แล้วนะ ช้ากว่านี้ไม่น่าจะทันหมอนัดหรอก” เสียงหวานแหวใส่สามีของเธอที่ก
“อื้มมม…แผล่บ” ไมอาอ้าปากรับนิ้วแกร่งเข้ามาภายในปากของเธอก่อนจะทั้งอมและดูดมันด้วยลีลาเร่าร้อนจนนิ้วของเขาเปียกชื้นทั่วทั้งนิ้วร่างเล็กนอนเปลือยเปล่าคู้ตัวซ้อนอยู่ด้านหน้าของคามินที่ตอนนี้เขาเอาแต่กดกระแทกลำกายของตัวเองเข้ามาจนกลางตัวของเธอแนบแน่น เนื้อตัวของคนทั้งคู่แนบชิดติดกันประหนึ่งมีกาวทาเอาไ
ช่วงเย็นร่างหนานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานกลางห้องในชุดเดียวกันกับที่ใส่เมื่อช่วงเช้าตอนออกไปร้านกาแฟ เขากำลังไล่อ่านข่าวสารประจำวันบนหน้าเว็บไซต์ต่างๆ โดยที่ชายหนุ่มจะให้ความสนใจเป็นพิเศษเกี่ยวกับข่าวของราชวงศ์ ซึ่งเขาทำแบบนี้มาตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนอยู่ที่อังกฤษแล้ว ทำให้ค่อนข้างที่จะรู้จักคนสำคัญและควา
“ไมอาครับ เธอชื่อไมอาเป็นเด็กที่คุณย่ารับอุปถัมภ์มา เจ้าของร้านหอมละมุนที่เราเพิ่งขับผ่านตรงหน้าวัง…คุณย่าท่านเอ็นดูเธอมากครับ” เสียงนนท์คนขับตอบคำถามชายหนุ่มกลับมา“อ่อ”คนนี้นี่เอง…ก็ว่าใครมาเดินอยู่แถวนี้ได้ชายหนุ่มคิดในใจเพียงเท่านั้นแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรต่อจนรถขับเคลื่อนมาจอดเทียบนิ่งสนิทตรงหน
กริ๊งงงงง ~“อื้อ…ตีห้าครึ่งแล้วหรอเนี่ย หาววว ~” สาวน้อยร่างเล็กปรือตาขึ้นอ้อยอิ่งก่อนจะเอื้อมมือเรียวๆ ของตนขึ้นไปที่หัวเตียงเพื่อกดปิดนาฬิกาปลุกแสนหนวกหูร่างบางลุกขึ้นตั้งตัวนั่งช้าๆ ด้วยความสะลึมสะลือแล้วค่อยๆ หย่อนขาลงที่ข้างเตียงนอนเพื่อสอดปลายเท้าเข้ากับรองเท้าสลิปเปอร์แล้วลุกเดินออกจากห้องต
สนามบินร่างสูงโปร่งเดินออกมาจากประตูเลื่อนบานใหญ่หลังจากเพิ่งผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองมาพร้อมกับเข็นรถเข็นที่มีกระเป๋าเดินทางใบโตสองสามใบวางอยู่แล้วมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าเพื่อมองหาคนของวังที่ผู้เป็นย่าบอกกับเขาไว้ว่าจะให้คนมารอรับ ชายหนุ่มดึงแว่นตาของตนเองออกขึ้นไปกองไว้บนหัวก่อนจะมองซ้ายทีขวาทีแต่ก็ไ







