CHAPTER 4

Mella's POV

Nakaupo ako sa madilim na sala, pinagmamasdan ang paglipas ng mga oras. Pakiramdam ko ay mas blangko ang bahay kaysa sa dati. Hindi pa umuuwi si Leon simula noong insidente sa opisina tatlong araw na ang nakararaan. Alam kong pinarurusahan niya ako, pero naghihintay pa rin ako.

Tumutok ang orasan sa hatinggabi. Pagkatapos ay ala-una. Pagkatapos ay alas-dos. Walang Leon na dumating.

Nag-vibrate ang aking cellphone, na ikinagulat ko. Isang text message mula sa isang dating kaibigan noong college ang lumitaw sa aking screen.

"Hey stranger! Long time no see. Kape tayo bukas?"

Si Brent Josef. Matagal na kaming walang balita sa isa’t isa. Noong college, hindi mabilang na oras ang ginugol namin magkasama sa art studio. Palagi siyang naniniwala sa talent ko, kahit noong ako mismo ay hindi.

Nag-atubili ako bago sumagot. Ang pagkikita para magkape ay hindi naman masama, 'di ba?

"Sure. Saan?"

Sa sumunod na araw, natagpuan ko ang sarili ko sa isang tahimik na café sa downtown. Naroon na si Brent, at ang kanyang pamilyar na ngiti ay animo’y nagpagaan sa paligid. Tumayo siya nang makita ako, at namangha ako kung gaano naging mabuti ang panahon sa kanya. Ang kanyang itim na buhok ay naka-style nang gulo-gulo, ang kanyang mga mata ay kasing-bait pa rin ng natatandaan ko.

"Carmella Galvez," aniya, hinila ako sa isang banayad na yakap. "Still as beautiful as ever."

Namula ang mukha ko, hindi sanay sa ganoong kahayag na paglalambing. "You look good too, Brent."

"Ipinag-order na kita ng hot chocolate imbis na coffee," sabi niya habang nauupo kami. "Never mo talaga nasikmura ang kape sa umaga."

Ang simpleng katotohanan na natandaan niya iyon ay nagpabukol sa aking lalamunan. Kailan ba ang huling pagkakataon na may nakapansin sa ganoong kaliit na detalye tungkol sa akin?

"So," panimula niya, "narinig kong nagtatrabaho ka sa L.A. Enterprises?"

Tumango ako, hinahalo ang aking hot chocolate. "Sa HR."

"Talaga?" Tinaasan niya ako ng kilay. "The girl who painted that incredible mural in the university hall ended up in HR?"

"Nagbabago ang mga bagay-bagay," mahina kong sabi.

"Hindi naman kailangang magbago." Humilig siya pasulong. "Iyon talaga ang dahilan kung bakit gusto kitang makita.My design firm just landed a huge project. Naghahanap kami ng mga bagong talent, at ikaw agad ang naisip ko."

"Ako?"

"Don't act surprised, Mella. You were always the most talented girl. Natatandaan mo ba 'yung scholarship na tinanggihan mo?"

Natatandaan ko. Iyon ay noong kinuha ako ni Leon bilang kanyang sekretarya. Kinumbinsi ko ang aking sarili na ang pagiging malapit sa kanya ay mas mahalaga kaysa sa paghabol sa aking mga pangarap.

"Hindi ko alam, Brent. Ilang taon na rin simula noong huli akong gumuhit."

"Pumunta ka lang sa studio at tingnan mo," pagsusumamo niya. "Walang pressure. Tumingin-tingin ka lang."

Ang kanyang sigla ay nakakahawa. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw, naramdaman kong nakangiti ako. "Siguro pwede akong—"

"Mella."

Ang boses na iyon. Napatid ang aking ngiti.

Nakatayo si Leon sa aming tapat, hindi mabasa ang kanyang ekspresyon. Nakasuot siya ng malinis na itim na suit. Mukha siyang perpekto, isang lalaking hindi maaabot ng kahit sino.

"Mr. Hidalgo," awtomatiko kong sabi, maliit ang aking boses.

Tumayo si Brent, iniaabot ang kanyang kamay. "Leon Hidalgo? My name is Brent Josef. Kasama ko si Mella noong college."

Hindi pinansin ni Leon ang kanyang kamay. Ang mga mata nito ay nakatuon sa akin.

"A word, Mella."

Hindi iyon isang pakiusap. Tumayo akong nanginginig, iniiwasan ang nag-aalalang tingin ni Brent.

"Mella," tawag sa akin ni Brent. "Isipin mo 'yung sinabi ko, okay?"

Nagngitngit ang panga ni Leon. Inakay niya ako palabas, ang kanyang kamay ay nasa aking siko. Ang kanyang hawak ay animo’y humahapdi sa aking manggas.

"Sino ang lalaking ‘yon?" Mababa at mapanganib ang boses ni Leon.

"Old friend lang."

"Friends don't look at each other that way."

Binawi ko ang aking braso. "Anong tingin? Katulad ng paraan ng pagtingin mo kay Andrea?"

Kumislap ang kanyang mga mata. "Iba iyon."

"Paano? Paanong naging iba iyon, Leon?"

"Dahil pumirma ka ng kontrata." Humakbang siya palapit, iginigitgit ako sa pader. "You agreed to certain terms. No relationships with other men during our marriage."

Mapait akong tumawa. "Kasal natin? Iyan ba ang tawag mo sa kasunduang ito?"

"Legal pa rin ito at may bisa." Ang kanyang hininga ay dumadampi sa aking mukha. "O nakalimutan mo na?"

"Hindi," bulong ko. "Wala akong nakakalimutan. Pati na kung nasaan ka nitong nakaraang tatlong araw."

May kung anong kumislap sa kanyang mga mata. Konsensya? Galit? Hindi ko na matukoy.

"What I do is none of your concern."

"Pero sa ginagawa ko may pakialam ka?" hamon ko. "Hindi makatarungan iyon, Leon."

"Life isn't fair." Inayos niya ang kanyang kurbata. "Tandaan ang kasunduan natin, Mella. Don't make me remind you again."

Tumalikod siya para umalis, pagkatapos ay huminto. "At sabihin mo sa kaibigan mo na huwag nang mag-aksaya ng panahon. Hindi ka na available."

"Inaalok niya ako ng trabaho," sabi ko sa kanyang likuran.

Huminto si Leon. Dahan-dahang humarap. "What?"

"Trabaho. Sa design firm niya." Itinaas ko ang aking baba. "Nagpipinta ako noon, bago..."

"Bago ang ano?"

"Bago ako naging secretary mo." Mapait ang lasa ng mga salitang iyon. "Bago ko pirmahan ang kontrata mo."

Nagdilim ang ekspresyon ni Leon. "You're not considering it."

"Bakit hindi? Suspendido mo naman ako."

"Pansamantala lang." Muli siyang humakbang palapit. "Asawa kita, Mella."

"Asawa mo?" sinalubong ko ang kanyang tingin. "Kasi parang asawa mo lang ako kapag pabor sa iyo. Kapag kailangan mong ipakita sa board kung gaano ka ka-stable. Kapag kailangan mo ng magpapainit sa iyong kama."

Nagkuyom ang kanyang mga kamay. "Hindi totoo iyan."

"Kung ganoon, nasaan ka nitong tatlong araw, Leon? Na kay Andrea?"

Hinawakan ni Leon ang aking pulso, hindi sapat para saktan ako, pero mahigpit iyon. "Alam mo kung ano ito simula pa lang. Huwag kang umasta na parang niloloko kita."

"Hindi," bulong ko. "Niloloko ko ang sarili ko. Akala ko baka... baka kung magiging sapat ang pasensya ko, kung magiging mabait ako, kung susunod ako sa lahat ng gusto mo..." Binawi ko ang aking pulso. "Pero nagkamali ako, 'di ba?"

May kung anong kumislap sa kanyang mga mata. "Mella..."

"Wala kang karapatang kontrolin ang bawat aspeto ng buhay ko, Leon. Hindi na ngayon."

"The contract—"

"Ang sabi sa contract, hindi ako pwedeng makipagrelasyon sa ibang lalaki. Walang sinasabing bawal akong tumanggap ng trabaho." Itinuwid ko ang aking likod. "Maliban na lang kung nagseselos ka?"

Matalim ang kanyang tawa. "Nagseselos? Sa kanya? Don't be ridiculous."

"Kung ganoon, wala namang problema, 'di ba?"

Nakatayo kami roon, nagtititigan sa isa't isa. Sa isang saglit, parang may nakita ako sa kanyang mga mata. Pero muling bumalik ang kanyang malamig na maskara.

"Fine malamig niyang sabi. "Tanggapin mo ang trabaho. Pero tandaan mo ang lugar mo, Mella. Asawa pa rin kita."

"Hindi, Leon. Empleyado mo ako na nagkataong nakapirma sa isang marriage contract. May pagkakaiba iyon."

"We'll discuss this at home," sa wakas ay sabi niya. Nang walang ibang salita, tumalikod siya at naglakad palayo. Sa pagkakataong ito, hinayaan ko na siyang umalis.

Nag-vibrate ang aking cellphone sa text message ni Brent.

"Okay ka lang ba? Want to finish our conversation about the job?"

Matagal ko ring tinitigan ang text message. At nag-type ako ng sagot:

"I-discuss mo sa akin ‘yong tungkol sa position."