EP. 00｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (1/2)

บทนำ

ณ วัดร้างแห่งหนึ่ง

“ไงมึง...” ท่ามกลางความเงียบสงบและไร้เสียงพูดคุยจากผู้คนบริเวณรอบข้างจะมีก็แต่เพียงเสียงของลมที่พัดเข้ามาเพียงเท่านั้น

ทว่าในความเงียบสงบนี้ก็ต้องถูกทำลายลงไปเมื่อเสียงของชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาหล่อราวกับนายแบบไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็อดไม่ได้ที่จะอุทานพูดว่า ‘หล่อ’ ออกมาได้อย่างไม่รู้สึกเปลืองคำเลยแม้แต่น้อย

นอกจากใบหน้าที่เด่นชัดในเรื่องความดึงดูดและเสน่ห์อันล้นเหลือแล้ว รูปร่างของเขาก็ยังกำยำในระดับที่พอดีกับส่วนสูงของร่างกาย หากดูเพียงผิวเผินก็พอจะเดาได้ว่าชายหนุ่มคนนี้คงจะชอบออกกำลังกายและดูแลสุขภาพของตัวเองเป็นอย่างดีแน่นอน

“…” ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจากอีกฝ่าย ไม่ใช่เพราะว่าอีกฝ่ายโกรธหรือไม่อยากพูดคุยด้วยหรอกนะ เพียงแต่ว่าเขาคนนั้นไม่สามารถพูดคุยกับชายหนุ่มได้อีกแล้วต่างหาก...

หลายปีก่อนหน้านี้

“ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกนะที่เราสองคนต้องมาทำงานด้วยกันแบบนี้ สงสัยท่าทางงานนี้คงจะยากน่าดูแน่เลย^^” เสียงของชายหนุ่มผิวเข้มหน้าตาดีเอ่ยพูดขึ้นมาหลังจากที่ได้อ่านคำสั่งในข้อความผ่านทางมือถือเครื่องเล็กซึ่งถูกออกแบบมาให้กับคนพิเศษอย่างพวกเขาได้ใช้ในการรับข้อมูลข่าวสารต่าง ๆ

“เฮอะ! ก็อย่ามาเป็นตัวถ่วงกูแล้วกัน” ชายหนุ่มอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ข้างกันก็ตอบกลับไปแบบไร้เยื่อใยพร้อมกับเก็บมือถือเครื่องเล็กลงในกระเป๋ากางเกงต่อ

“คำพูดนั้นควรเป็นกูมากกว่าหรือเปล่าที่ต้องบอกกับมึงน่ะไอ้ซีเรียซ^^”

“ปัญญาอ่อน” ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพูดของอีกคนมากมายสักเท่าไร นั้นอาจจะเป็นเรื่องปกติของพวกเขาสองคนมากกว่าที่ชอบพูดหรือทำท่าทางท่าทีแดกดันกันไปมาในลักษณะแบบนี้

แต่ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดยังไงต่อกัน นั้นก็เป็นเพราะว่าพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทยังไงล่ะ ลองให้อีกฝ่ายเป็นคนที่พวกเขาไม่รู้จักมาพูดสิ เดาว่าคงไม่ได้มีโอกาสอ้าปากพูดเลยด้วยซ้ำก็ได้มั้ง

“จบงานนี้เมื่อไรกูว่าจะไปเปิดร้านอาหาร มึงคิดว่าไงไอ้ซีเรียซ ?” ชายหนุ่มผิวเข้มพูดออกมาด้วยท่าทีสบายใจในขณะที่กำลังเช็กสภาพปืนพกคู่ใจก่อนใช้ออกงานในครั้งนี้ไปด้วย

“ความคิดดี แต่ฝีมือมึงห่วย” อีกฝ่ายเองก็พูดออกมาโดยที่กำลังแยกชิ้นส่วนของปืนสไนป์เพื่อที่จะได้เก็บลงในกระเป๋าคู่ใจที่ชอบถือไปมาได้อย่างพอดิบพอดีกับพื้นที่ในกระเป๋า

“ลูกค้าคนแรกของกูเดาได้เลยว่าจะต้องเป็นน้องสาวของมึงอย่างแแน่นอน^^”

ติ๊ด ๆ

เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้นเรียกความสนใจเป็นอย่างดีที่จะทำให้พวกเขาทั้งสองคนต้องหยุดพูดคุยกันและรีบเดินออกจากห้องพร้อมกับของคู่ใจที่พวกเขาได้จัดเตรียมเอาไว้โดยไม่มีใครพูดอะไรกันสักคน

เป็นเพราะเสียงของสัญญาณที่ดังขึ้นมาทั้งสองคนที่ถูกฝึกมาอย่างดีจึงรู้ความหมายว่าของมันว่าคืออะไร

นั้นคือสัญญาณของการที่พวกเขาจะต้องออกไปทำภารกิจบางอย่างที่เหมือนกับการต้องออกไปเดินโชว์เถื่อนบนที่สูงโดยมีเพียงเชือกเส้นหนึ่งซึ่งไร้อุปกรณ์เซฟตี

ถ้าหากพลาดท่าก็อาจจะทำให้พวกเขาตกลงมาตายได้ และถ้าหากพวกเขาตาย...การตายของพวกเขาก็คงไม่ได้เป็นที่น่าสนใจมากนักเท่าไรด้วยซ้ำ

บนตึกร้าง

“ประจำตำแหน่งแล้ว” ซีเรียซพูดออกมาให้อีกฝ่ายที่อยู่อีกตึกได้รับรู้สถานะของตัวเองผ่านทางอุปกรณ์สื่อสารเพื่อที่จะบอกเป็นนัย ๆ ว่าเขาพร้อมปฏิบัติการแล้ว

“งั้นเชิญคุณซีเรียซรับชมผ่านกล้องของมึงได้เลยครับถึงความเก่งกาจของกู!” ชายหนุ่มผิวเข้มเองก็พูดออกมาด้วยท่าทางที่สนุกสนานก่อนจะเดินลัดเลาะไปตามทางมืดมิดโดยในมือก็ถือปืนพกเก็บเสียงเอาไว้เพื่อใช้การปลิดชีพของเหล่าเป้าหมายไปด้วย

ปึก!