เรื่องของนัตตี้

Çalışma odasının ağır ahşap kapısı ardına kadar açıldı.

Donatello içeri girdi. Üzerinde soğuk puro kokusu vardı; sanki şehrin bütün yükünü omuzlarında taşıyordu. Derinlere yerleşmiş gözleri beni süzdü. Sesi her zamanki gibi ciddi ve resmiydi. "Ne oldu?"

Nefesimi sakinleştirdikten sonra, nakliye raporlarından oluşan kalın dosyanın arasından tek bir belge çıkardım.

"Beşinci Rıhtım'daki yükle ilgili bir sorun var. Karşı taraf yetkilendirme belgesini acilen imzalamanızı bekliyor." Kâğıdı önüne ittim. "Sadece imzalayın. Gerisini ben hallederim."

Aslında bu, taşıma belgesi gibi gösterdiğim boşanma anlaşmasıydı.

Mal varlığının nasıl bölüşüleceğini çoktan belirlemiştim. Yapması gereken tek şey imzalamaktı. Bir ay içinde özgür olacaktım.

Donatello kaleme uzanmadı.

Kan ve kurşunların arasından geçerek zirveye yükselmiş bu adamın doğasında temkinli davranmak vardı.

Şartları kontrol etmek için bir önceki sayfayı çevirmeye yeltendi.

Kanım dondu.

O sayfayı çevirirse, kalın harflerle yazılmış "Boşanma Anlaşması" ifadesini görecekti.

"Donatello?"

Kapıdan çekingen, tatlı bir ses duyuldu.

Angelina başını kapıdan içeri uzatıp meraklı gözlerle bize baktı.

Donatello olduğu yerde duraksadı.

Aceleyle belgeyi imzaladı, ardından ona doğru yürüdü. Sesi, daha önce hiç duymadığım kadar yumuşak bir hâl aldı. "Burada ne yapıyorsun? Acıktın mı?"

"Hayır, bölmüyorum, değil mi?" Angelina utangaçça gülümsedi, ardından bakışları bana kaydı. "Peki bu kim?"

Ben daha cevap veremeden Donatello benim yerime konuştu. "Avril. Ailenin avukatı. Daha önce tanışmadınız."

"Hadi," dedi Angelina'ya. Eli çoktan onun beline yerleşmişti. "Sevdiğin restoranda yer ayırttım. Bu gece iş yok. Bu akşam sadece senin için."

Bunun üzerine onu da yanına alıp uzaklaştı ve beni uzun gölgesinin altında tek başıma bıraktı.

Dudaklarımda buruk bir gülümseme belirdi.

Yoksa karısı olduğumu öğrenmesinden bu kadar mı korkuyordu?

Belgeye bir saniye daha baksa, imzaladığı şeyin bir sevkiyat belgesi olmadığını anlayacaktı.

Ama gözleri çoktan kapıdaki kıza takılıp kalmıştı.

Evliliğimiz bir sırdı. Ailelerimiz dışında kimsenin haberi yoktu.

Üniversitedeyken ona âşık oldum, dört yıl boyunca peşinden koştum ama hiçbir yere varamadım.

Mezun olduktan sonraki üç yıl boyunca da onu aklımdan çıkaramadım.

Sonra bir gün onu rakip bir ailenin pususuna düşmüş hâlde buldum. Bir ara sokakta kan kaybediyor, ölümle yaşam arasında gidip geliyordu. Onu kurtardım.

Tam bir ay boyunca gece gündüz başında bekleyip iyileşmesiyle ilgilendim.

İyileştiğinde de benimle evlenmeyi teklif etti.

Bunu bana olan borcunu ödemek için yaptığını biliyordum. Yine de onu kendime âşık edebileceğimi ve o buz gibi kalbini ısıtabilecek kişinin ben olduğumu düşünüyordum.

Evlendikten sonra gerçeği öğrendim. Donatello'nun gönlü, en güvendiği adamı ve ailenin ikinci adamı olan Marcus'un kız kardeşindeydi.

Kadın evliydi, sanırım bu yüzden Donatello, sonunda kiminle birlikte olduğunun bir önemi olmadığını düşünüyordu.

Ama ben pes etmedim. Üç yıl boyunca hem Don'un karısı hem de baş hukuk danışmanı rolünü üstlendim.

Ta ki bir ay öncesine kadar. Angelina'nın kocası onu aldatmıştı ve Angelina boşanmaya karar vermişti.

Bu haber, her zaman soğuk ve mesafeli olan Donatello'yu bile sevince boğdu. O gece kendini kaybedene kadar içti.

Sonra dün, Batı Yakası operasyonlarının hesaplarını incelerken gördüğüm bir şey karşısında kanım dondu.

Angelina, eski kocasının evinden yeni ayrılmıştı. Siyah takım elbiseli, sert ifadeli dört koruma da peşindeydi.

Vexille ailesinin en üst düzey güvenlik önlemi. Don'un karısına, yani bana ayrılan özel koruma ekibi.

Kendime defalarca onun karısı olabildiğim için şükretmem gerektiğini söylemiştim ama o anda artık kendimi kandıramayacağımı anladım.

Gerçek sonunda yüzüme çarpmıştı. Onun kalbinde bana asla yer olmayacaktı.

Çalışma odasından çıkıp banyoya girdim. Aynada gördüğüm, onu memnun etmek için her zaman sert ve resmi takım elbiseler giyen kadın bana acımasız bir şaka gibi geldi.

Sol elimi kaldırdım. Yüzük parmağımdaki elmas, evliliğimizin tek kanıtıydı. Üç yıl boyunca onu hiç çıkarmamıştım.

Yüzüğü çıkarıp çöp kutusuna attım.

O gece Donatello malikaneye döndü.

Paltosunu çıkardı. Her zamanki soğuk ve kayıtsız bakışları üzerimde gezindi.

Ancak sol elimin yüzüksüz olduğunu görünce bakışları bir an duraksadı.

"Yüzüğün nerede?" diye sordu kaşlarını çatarak.

"Kirlendi. Temizlenmesi için gönderdim," diye sakince cevap verdim.

Üstelemedi. Özenle paketlenmiş bir çiçek buketini sehpanın üzerine bıraktı ve çalışma odasına yöneldi.

"Çiçekçi köşedeydi. Bunları aldım."

Çiçeklere baktım. İçimi buruk bir his kapladı.

Stargazer zambakları.

Üç yıllık evliliğimizin ardından hâlâ zambak polenine karşı ciddi bir alerjim olduğunu bilmiyordu.

Eski ben, bana çiçek getirmiş olmasına bile sevinçten havalara uçardı. Ama artık onun sevgisini kazanmak uğruna kendimden ödün vermeyecektim.

Buketi alıp çöp kutusuna attım.

Bu başarısız evliliği de onunla birlikte.