episode l 4

4 เดือนก่อนหน้า

ช่วงปิดเทอมที่เปลี่ยนผ่านจากมัธยมไปสู่รั้วมหา’ ลัย ทำให้เธอมีอะไรทำมากกว่าปกติ ตั้งแต่การเตรียมเสื้อผ้าชุดนักศึกษาหรือแม้แต่ชุดกิจกรรมต่าง ๆ ไปดูสถานที่เรียนที่พักอาศัย แน่นอนว่ามันค่อนข้างไกลจากที่บ้านมาก และพ่อก็ไม่ชอบใจที่เธอดื้อรั้นจะมาเรียนที่มหา’ ลัยแอล แทนที่จะเรียนที่มหา’ ลัยคิงเวลล์อย่างพี่สาว ที่นั่นนอกจากจะใกล้บ้านแล้วพ่อกับแม่ยังเป็นศิษย์เก่าอีก

แต่เธอมันนอกคอก ใครจะอยากถูกพ่อจับตามองกันละ

“แล้วสรุปได้คอนโดใหม่ใช่ไหม?”

“อือ อยู่แถวมหา’ ลัยแอลเลย”

ดาน่ายกมัทฉะลาเต้ขึ้นมาดูดพลางพยักหน้าตอบเพื่อน วันนี้พวกเธอนัดกันมาคาเฟ่แถวโรงเรียนเก่า ซึ่งหลังจากปิดเทอมยังไม่มีโอกาสได้เจอกัน เพราะแต่ละคนก็ยุ่งกับการเตรียมตัวเข้ามหา’ ลัย เมื่ออะไรลงตัวแล้วจึงได้มีเวลาว่าง

“คอนโดอะไร ใกล้ของฉันไหม?”

ผู้หญิงผมตรงยาวไว้หน้าม้าซีทรู ที่นั่งข้างดาน่าเป็นคนเอ่ยปากถามอย่างกระตือรือร้น การขึ้นมหา’ ลัยก็เหมือนต้องพบเจอผู้คนใหม่ ๆ แม้จะเรียนคณะเดียวกันแต่ก็คนละสาขา ดาน่าเรียนนิเทศศาสตร์เอกโฆษณา แต่มีล่า ( Mila) นั่นเรียนเอกสื่อสารมวลชน ทำให้ทั้งคู่ต้องแยกจากกันโดยปริยาย

“แกพักที่ไหน?” ดาน่าเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

“พักที่ลูเซีย แล้วแกละ?”

“ฉันเหรอ พักที่ Tc คอนโดรู้จักปะ”

“ที่นั่นมีห้องว่างด้วยเหรอไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ดาน่ามองเพื่อนสนิทบ่นอุบอิบ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเข้าอกเข้าใจ เพราะคอนโดที่เธอไปพักนั้นไม่ใช่แค่ใกล้มหา’ ลัยและสถานบันเทิง แต่ยังแพงระยับจนเอื้อมไม่ถึง โดยเฉพาะชั้นที่อยู่สูง ๆ อย่างห้องของเธอเอง เพราะตอนย้ายมามันเหลือห้องเดียว แม้จะเกรงใจแม่ที่ทำหน้าตาตกอกตกใจตอนได้ยินราคา แต่สุดท้ายท่านก็พยักหน้าตกลงเพราะว่ามันมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดี

“ตอนนั้นมันมีเหลือแค่ห้องเดียวน่ะเลยเอาเลย”

“กรี๊ด โชคดีมากเลยใคร ๆ ก็อยากอยู่ที่นั้นไว้ฉันขอไปนอนด้วยนะ” มีล่าเอ่ยอย่างตื่นเต้น เพราะคอนโดแห่งนี้หรูหราที่สุด และยังเป็นจุดศูนย์กลางแม้ว่าจะเดินทางไปที่ไหนก็สะดวก

“ว่าง ๆ ก็แวะมา” ดาน่าพยักหน้าเพราะไม่ได้ซีเรียสอะไรอยู่แล้ว ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่มัธยมศึกษาปีสี่ เป็นสามปีที่สนุกสนานและถึงไหนถึงกัน

“นี่แล้วคืนนี้ไปด้วยไหม รุ่นพี่ของฉันทักมาชวนบอกว่าที่นี่พวกเด็กมหา’ ลัยมากันเยอะ” มีล่าเปลี่ยนบทสนทนา เหตุผลที่นัดดาน่าออกมาเพราะอยากจะชวนไปเที่ยวด้วยกันคืนนี้ แน่นอนว่าสถานบันเทิงพวกเธอทั้งสองคนเคยแอบเข้าไปแล้วตั้งแต่มัธยม แต่ว่านี่เป็นร้านใหม่ เป็นย่านของเด็กมหา’ ลัย พวกเธอเลยอยากจะไปลอง

“คืนนี้! อย่าบอกนะว่าจะชวนไปผับ”

“ใช่สิเราไม่ได้ด้วยกันนานแล้วนะ อีกอย่างที่นี่เด็กมหา’ ลัยแอลมากันเยอะมาก นี่จะบอกให้ว่าที่นี่คนหล่อเยอะมาก”

“หล่อกว่าพี่พายุอีกเหรอ?” เธอเลิกคิ้วถามมีล่าเพราะพายุคือรุ่นพี่โรงเรียนเก่าของพวกเรา ที่ไปเรียนวิศวะต่อมหา’ ลัยแอลอีกด้วย

“ไม่รู้ ไม่เคยเห็นเหมือนกันแต่พวกเด็กมหา’ ลัยก็แบบนี้แหละ หน้าตาดี ดูฮอตแตกต่างกับพวกนักเรียนชายป็อบ ๆ เป็นไหน ๆ”

“ก็จริง ขนาดพี่พายุที่ว่าหล่อแล้ว พอไปเข้ามหา’ ลัยแล้วดันหล่อกว่าเดิมอีก” ดาน่ายักไหล่พลางเอ่ยกับเพื่อนอย่างเป็นธรรมชาติ

“ฉันบอกแกแล้วว่าให้คุยไปก่อนแก้เหงา ระดับพี่พายุนะเจอสาวมหา’ ลัยสวย ๆ ตั้งเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังขยันมาจีบแกทั้งที่โดนหักอก”

“ไม่ ถ้าไม่ใช่ก็แค่แยกย้ายไม่ฝืนดีกว่า” เรื่องของความสัมพันธ์ ใช้ความรู้สึกตัดสินก็เพียงพอแล้ว จะได้ไม่ต้องถลำลึกไปมากกว่านี้

“เฮ้อ แกเนี่ยนะใจแข็งจริง ๆ สงสารหนุ่มป็อบของโรงเรียนเลย”

“แกจะไปสงสารเขาทำไมพี่พายุสาวเยอะแยะ ขึ้นมหา’ ลัยมีคนเข้ามาอีกมากมายยะ เขาไม่ได้ยึดติดกับเด็กแบบฉันหรอก”

“งั้นก็แล้วแต่แกเลย” มีล่าหมดคำจะพูด เมื่อได้ยินเพื่อนเอ่ยออกมาอย่างไม่แคร์ ดาน่าเป็นแบบนี้เสมอ ตรง จริง ตัดได้เป็นตัด

“เอาน่าแกจะเชียร์เขาอะไรนักหนา”

“ก็เขาหล่ออะ” มีล่าจิ๊ปากอย่างขัดใจ เพราะชื่นชมพายุมาก ๆ เป็นรุ่นพี่ที่ทั้งฮอตทั้งกีฬาและการเรียน เลยอยากส่งเสริมเพื่อน

“ไม่เห็นจะเกี่ยว คนหล่อมีอีกตั้งมากมาย” ดาน่ายักคิ้วอย่างซน ๆ

“แต่พี่พายุทั้งเรียนดีและกีฬาเด่นนะ นิสัยก็ดี”

“ขอโทษแล้วกันที่เพื่อนแกชอบคนเลว ฮ่า ฮ่า”

“ยัยบ้า” มีล่าถึงกับขำพรืดเมื่อได้ยินเพื่อนเอ่ยติดตลก และยังหัวเราะชอบใจอีก นี่สินะที่เขาบอก ผู้หญิงชอบคนเลว

“แล้วสรุปคืนนี้ไปไหม?”

“อืม…ไปดีไหมนะ” มือบางของดาน่ายกขึ้นมาแตะปลายคางอย่างครุ่นคิด ทำให้มีล่าลุ้นไปด้วยเพราะอยากไปมาก แต่ก็อยากมีเพื่อนอย่างดาน่าไปสนุกด้วยกัน

“นะ ๆ เพื่อนรักไปด้วยกัน”

“ก็ได้”

“เย้” เจ้าของใบหน้าเล็กน่ารัก หุ่นมัธยมนมมหา’ ลัยอย่างมีล่าถึงกับกรี๊ดลั่น เพราะดีใจที่มีเพื่อนไปด้วย ก่อนจะหน้าซีด

“แต่ไม่รู้ร้านเขาจำกัดอายุไหมนะ”

“ทำอย่างกับไม่เคยเอาบัตรแม่ไปให้การ์ดตรวจอะ” ดาน่าหัวเราะพลางส่งสายตาให้เพื่อนอย่างเจ้าเล่ห์ เรื่องเอาบัตรแม่ไปหลอกการ์ดก็แค่มุกเท่านั้น แต่เรื่องแอบเที่ยวน่ะจริง

ร้านส่วนมากไม่ตรวจแม้กระทั่งบัตรเพราะมักง่าย และเป็นช่องโหว่ให้เด็กอย่างพวกเธอสามารถเข้าไปใช้บริการได้ ไม่อย่างนั้นจะเข้าผับตั้งแต่มัธยมได้ยังไง ทั้งที่อายุไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ เจ้าของร้านไม่ได้มีสามัญสำนึกที่จะจริงจังกับการตรวจบัตร ฝ่ายปกครองไม่ได้สนใจ แค่รับเงินใต้โต๊ะทุกอย่างก็จบ นี่แหละความเน่าเฟะของสังคม จะโทษแต่เด็กก็ไม่ได้ซะทีเดียว

“แกนี่มันร้ายจริง ๆ ไม่กลัวจะโดนพ่อรู้เลยหรือยังไง”

“ไม่กลัว” ดาน่ายกยิ้มพลางยักไหล่

“จริงอะ”

“ไม่จริง ฮ่าฮ่า ที่ไม่กลัวเพราะพ่อไม่อยู่ต่างหาก” เธอน่ะกลัวโดนพ่อด่าสุดแล้วแต่ก็นั่นแหละ ถึงจะกลัวแต่ก็ชอบแหกกฎที่พ่อวางไว้เสมอ แค่ไม่ทำให้พ่อรู้เป็นใช้ได้

“เอาเถอะ ถ้าแกโดนพ่อจับได้ฉันก็จะซวยไปด้วย เพราะจะไม่มีเพื่อนหนีเที่ยวเป็นเพื่อน” มีล่าระริกระรี้พลางเอื้อมมือไปดึงแก้มดาน่าอย่างมันเขี้ยว เพราะเพื่อนน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน ยิ่งเวลาทำหน้าตาซุกซนแล้วยิ่งน่าหยิก

“ฉันมีค่าแค่นั้น?” ดาน่าขมวดคิ้ว

“ไม่แน่นอน คิกคิก” มีล่าหัวเราะก่อนจะโถมร่างเข้าใส่เพื่อน

“ยะ รู้ไว้ก็ดีว่าขาดฉันไม่ได้ ว่าแต่คืนนี้มีตรีมอะไรไหม?” ก่อนจะแยกย้ายกันดาน่าก็เอ่ยปากถามอย่างสงสัย เพราะปกติคืนวันศุกร์แบบนี้อาจจะตรีมการแต่งตัวที่แตกต่างออกไป

“โอ๊ย เกือบลืมเลย” มีล่าเขกหัวตัวเองเบา ๆ

“ที่ scarface เป็นร้านเหล้ากึ่งผับ ดังนั้นตรีมของที่ร้านทุกวันศุกร์ต้องแต่งตัวในตรีมของคาวบอย (cowboy) ”

“หา! คาวบอย” เธอเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก เพราะตรีมมันค่อนข้างเฉพาะเจาะจงมาก ๆ แล้วแบบนี้จะไปหาชุดจากที่ไหน

มีล่าเห็นสีหน้าของเพื่อนก็เดินมาตบบ่าทันที พลางอมยิ้ม

“ฉันเชื่อว่าแกทำได้แน่นอนเพื่อนรัก แล้วเจอกันนะสองทุ่ม”

“อ้าว”

ดาน่าขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเพื่อนจากไปอย่างไม่ใยดี เอาเถอะรับปากแล้วก็จะไป และแน่นอนว่าคนอย่างเธอจะไม่ยอมน้อยหน้าใครเด็ดขาด เมื่อกลับถึงคอนโดสุดหรูของตัวเองแล้วจึงรีบไปขุดคุ้ย เอ้ย! ค้นหาเสื้อหาที่จะสามารถมาแมทช์ให้เข้ากัน

“แบบนี้ก็น่าจะได้” ร่างบางเหยียดยิ้มเมื่อเห็นภาพรวม

 

scarface Bar

“What does not kill me makes me stronger.”

- Friedrich Nietzsche -

“ความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้ทำลายเราแต่หล่อหลอมให้แข็งแกร่งขึ้น…อย่างนั้นเหรอ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เมื่อเดินเข้ามาภายในร้านเหล้า และเห็นป้ายไม้สไตล์วินเทจติดอยู่ตรงหน้า อีกทั้งยังสลักอักษรข้อความจากในซีรีส์ไว้ด้วย

“มีอะไรดาน่า” มีล่าที่เดินตามมาเอ่ยปากถาม

“ดูสิ เท่ดีนะสารที่จะสื่อมันเข้ากับชื่อร้านเลย Scarface หึ”

“เออจริงด้วย”

ดาน่าจ้องมองมันอยู่สักพัก สุดท้ายก็ละความสนใจก่อนจะเดินจับจูงมือกับเพื่อนเข้าไปด้านในของร้าน

บรรยากาศไฟสลัวสีส้มไม่ได้แสบตาเหมือนในผับ ช่างทำให้เธอเปิดโลกกะทัดเสียจริง เพราะปกติไปแต่ผับดังนั้นจึงจะคุ้นเคยกับร้านที่ปิดทึบมีไฟหลากสีตัดสลับไปมา โต๊ะทรงสูงแบบยืนเต็นได้ มีเวที และเสียงดนตรีกระหึ่มรอบทิศ ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็เจอแต่ผู้คนอัดแน่นเต็มไปหมด

“ไวป์ดีมาก ว่าแต่พวกรุ่นพี่แกอยู่ไหน?”

ดาน่าจ้องมองบรรยากาศในร้านอย่างสนใจ ก่อนจะเอ่ยปากถามหารุ่นพี่ของเพื่อนไปด้วย เธอเองก็รู้แค่ว่าอีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่โรงเรียนเก่าที่สนิมสนมกับมีล่าเท่านั้น

“นั่นสิ พี่ชะเอมบอกว่านั่งอยู่โซนนั่งชิล” มีล่าชะเง้อคอมองหารุ่นพี่ที่สนิมอยู่นาน เพราะร้านแห่งนี้มีหลากหลายโซน ดาน่าเองก็กวาดสายตามองช่วย จนกระทั่งเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดโหย่งเหยงโบกมือไปมาและมองตรงมาทางนี้ เธอจึงกระตุกมือมีล่า

“นั่นใช่รุ่นพี่แก”

“ใช่ ๆ นั่นแหละพี่ชะเอม”

มีล่าเอ่ยตอบอย่างยินดีและลากดาน่าให้เดินไปยังโซนนั่งชิล ที่มีโต๊ะนั่งอยู่มากมายแตกต่างอีกฝั่งผับที่ค่อนข้างทึบ และมีโต๊ะแบบยืนเต้นมากกว่าแบบนั่งพูดคุย

“กรี๊ด มีล่าน้องรักไม่เจอกันนานเลย”

หญิงสาวที่ยืนโบกมือให้สองสาวดึงแขนมีล่าเข้ามาใกล้ ก่อนจะมองซ้ายมองขวา เสมือนญาติผู้ใหญ่ที่ไม่ได้เจอลูกหลานนาน ทำเอามีล่ากลอกตาเบา ๆ ชะเอมฉีกยิ้มให้รุ่นน้องสาวก่อนจะเลื่อนสายตามามองดาน่าที่ยืนยิ้มเบาบางข้างมีล่า

จ้องอะไรขนาดนั้น

เธอคิดในใจเมื่อถูกรุ่นพี่ของมีล่าจ้องมอง และไม่ใช่มองธรรมดาด้วยนะ แต่กวาดสายตาขึ้นลงเหมือนเธอเป็นสินค้า และก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากอย่างไม่ชอบใจอีกฝ่ายก็โพลงขึ้นมา

“คนนี้เพื่อนแกเหรอ ทำไมสวยจัง”

“ใช่ สวยไหมนี่ดาวโรงเรียนเลยนะ”

มีล่าภูมิใจนำเสนอมาก และดึงดาน่าเข้ามาใกล้ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างพลางเอ่ยแนะนำเพื่อนสนิทให้รู้จักกับรุ่นพี่ตัวเอง

“สวยจริง นี่มานั่งคุยกันดีกว่าชาวบ้านมองแรงแล้ว”

รุ่นพี่สาวเรียกทั้งคู่ให้นั่งลงที่โต๊ะ และนั่นทำให้ดาน่าแปลกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีคนเยอะมากขนาดนี้ นอกจากชะเอมรุ่นพี่ของมีล่าแล้วยังมีผู้หญิงอีกสามสี่คน ซึ่งแต่ละคนยังมองมาที่เธออย่างไม่ชอบใจอีก

“เอม มีคนอื่นมาด้วยทำไมไม่บอก”

ผู้หญิงที่ย้อมผมสีน้ำตาลสว่างเหลือบตามองเธอ ก่อนจะหันไปพูดกับพี่ชะเอมเหมือนจะกล่าวโทษ นั่นทำให้รุ่นพี่สาวของเพื่อนหันขวับทันที จากตอนแรกกำลังจะแนะนำตัวให้รู้จักกัน

“อ้าว ฉันยังไม่บอกเหรอว่าจะมีรุ่นน้องมาด้วย”

“เธอบอก แต่พวกเราไม่รู้ว่าจะมีอีกคน”

น้ำเสียงติดเหวี่ยงของผู้หญิงผมประบ่าตัดลอนถึงกับทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดมากยิ่งขึ้น เธอไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่าคนที่พวกนั้นพูดถึงคือตัวเอง

“เอาน่าริน แค่เพิ่มมาคนเดียวเองน้อง ๆ น่ารักจะตาย” ชะเอมพยายามทำลายบรรยากาศที่อึดอัดลง แต่เหมือนจะไม่ได้รับความร่วมมือ เมื่อผู้หญิงผมประบ่าที่ชื่อรินทำสีหน้าไม่พอใจ

“น่ารักตรงไหน เด็กน่ารำคาญจะตาย”

เธอเนี่ยนะเด็ก ดาน่าขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจพลางมองหน้าคนชื่อรินด้วยสายตาเรียบเฉย ส่วนมีล่าก็กลัวจะมีปัญหาจึงเอื้อมมือมาบีบมือของดาน่าไว้แน่น

“เอาน่าพวกเธออย่าทำตัวมีปัญหา ยังไงนี่ก็น้อง ๆ ของฉัน” ชะเอมเองก็ลำบากใจ เพราะรู้จักกับเพื่อนได้แค่ปีเดียวแต่กับมีล่ารู้จักมาตั้งสามปี อีกอย่างตอนแรกที่ชวนก็ไม่นึกว่าจะมีปัญหา

“น้องเธอไม่ใช่น้องฉันไงเอม พวกเราจำเป็นต้องนั่งเบียดกันขนาดนี้เลยเหรอ อีกอย่างเธอก็รู้ว่าพวกเราไม่เคยนั่งร่วมโต๊ะกับคนอื่น” ดาน่าได้ยินผู้หญิงผมสีน้ำตาลคนแรกเอ่ยออกมาอย่างนั้นก็เอียงศีรษะ ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายไว้แน่นพลางจ้องหน้ารุ่นพี่ที่พูด

“ไม่ต้องพูดมากหรอก…มีล่าแกจะอยู่หรือไป”