BAD ENG' วิศวะลวงใจ (Set Zenesaint Ⅰ ตะวัน x ใบชา)

“อยากให้ช่วยไหม”แคว่ก…!ชายเสื้อเชิ้ตสีเข้มตัวยาวบนเรือนร่างอรชรที่ยืนหันหน้าเข้ากำแพงห้องน้ำโดยใช้สองแขนค้ำยันเอาไว้ในอาการหอบถี่ถูกฉีกแบบลวกๆ จนได้เศษผ้ายาวตามความต้องการของชายลึกลับผู้ซึ่งสวมแมสดำสนิทและปิดคลุมอำพรางด้วยฮู้ดตัวหนาสีเดียวกัน“คะ…คุณ” เสียงผะแผ่วติดสั่นไหวทักท้วงในตอนที่สิ่งนั้นกลาย เป็นอุปกรณ์บดบังทัศนียภาพทั้งหมดของเธอ เดิมทีฤทธิ์ยาก็ทำลายการมองเห็นลดลงไปหลายระดับแล้ว มาบัดนี้มืดมิดราวกับคนตาบอด!“อย่าดึงออก!”ฝ่ามือเรียวเล็กถึงกับชะงักกึก! หลังได้รับคำสั่งเด็ดขาดที่ดักขึ้นอย่างรู้ทัน ก่อนจะลดลงไปนาบผนังเย็นเฉียบไว้ตามเดิม แล้วแอบตัดพ้ออยู่ในใจลึกๆในเวลาปกติมีแค่สิทธิ์ได้เห็นแค่ดวงตาฉายแววดุดันเท่านั้น แต่นี่จะไม่ให้เห็นแม้แต่เงา…ใจร้ายเกินไปหน่อยไหม“แต่ใบอยากเห็นคุณ…” เจ้าของบ้านเอื้อนเอ่ยอย่างคนละเมอขณะเหลียวกลับมาหาร่างกำยำที่เข้าช้อนแผ่นหลังในระยะประชิด ท่อนแขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ“เธอไม่อยากเห็นหน้าฉันหรอก เชื่อสิ!” เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูด้วยเสียงแหบพร่าชวนให้ขนลุกซู่ เมื่อดวงตาคู่สวยถูกปิด แมสก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป มันร่อนกลางอากาศแล้วตกล

[ เคยไหม...? รู้สึกไม่ถูกชะตากับคนคนหนึ่งตั้งแต่แรกเจอ ]@โรงพยาบาลหลังใบชาได้รับสายจากพยาบาลเวรโทรมาแจ้งว่าแม่ฟื้นแล้ว พี่ชายคนเดียวของเธอก็บึ่ง...ไม่สิ ใช้คำว่าเหาะน่าจะเหมาะกว่า จากสนาม แข่งรถมาถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัยโดยใช้เวลาไปเพียงสิบนาทีเศษเท่านั้นเอง ซึ่งมันเร็วกว่าปกติเกือบเท่าหนึ่งเลยดวงหน้าสวยบ่งบอกชัดเจนว่ารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกที่ได้มีโอกาสก้าวขาลงจากมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คู่ใจของคนเป็นพี่ซึ่งได้มาเพราะชนะศึกดวลความเร็วครั้งก่อนฟู่ว์...ลมหายใจถูกผ่อนออกยาวขณะเร่งฝีเท้าเล็กไปยังตึกผู้ป่วยในทางปีกซ้าย วิญญาณและจิตใจเธอล่องลอยไปหาผู้ให้กำเนิดเรียบร้อย เหลือแค่กายหยาบที่ยังวิ่งอยู่ ส่วนเจ้าของรถก็คงจะเอามันไปจอดตามระเบียบไม่นานใบชาก็มาหยุดเปลี่ยนรองเท้าด้วยความรีบเร่งหน้าห้องผู้ป่วยหญิง แล้วผลักดันประตูกระจกเข้าไปอย่างไม่ลังเล สายตาโฟกัสเป้าหมายที่อยู่เตียงริมสุดของแถวสามก่อนเท้าจะเดินไปถึงเสียอีก“แม่...” ลูกสาวฉีกยิ้มกว้างพลางโน้มลงไปซบอ้อมอกอบอุ่นด้วยความระแวดระวัง เพราะกังวลว่าความเซ่อซ่าทำให้คนป่วยที่เพิ่งฟื้นตัวได้รับบาดเจ็บเพิ่ม“ไง เด็กดื้อ” น้ำเสียงแหบแ

[ มันมีจริงไหม...? คนที่หว่านพืชโดยไม่หวังผล ]ปึก!ฝีเท้าเล็กหยุดชะงักเมื่อรับรู้ถึงแรงกระแทกเข้าหน้าผากอย่างจังหลังมัวแต่เดินกดมือถือเพื่อเรียกรถในแอพมาเรื่อยๆ ตามทางและก้าวผ่านประตูอัตโนมัติได้เพียงไม่กี่ก้าว ใบชาใช้เวลาเพียงเสี้ยววิในการตั้งสติ จากนั้นก็รีบโน้มตัวขอโทษขอโพยด้วยอารามลนลาน“ขะ…ขอโทษค่ะ”“ทำไมไม่รู้จักมองทาง”เธอไล่สายตาขึ้นตามความสูงจนปะทะกับดวงตาคมเข้มของชายที่มีแมสดำปิดบังใบหน้า ขณะนั้นเขายังใช้มือข้างหนึ่งดึงปีกหมวกแก๊ปสีเดียวกันลงมาอีกระดับ คล้ายกังวลว่าใครจะจับสังเกตและจดจำใบหน้าได้ สุดท้ายเลื่อนมือสอดเข้าในกระเป๋าแจ็กเกตหนังทั้งสองข้างคนอื่นยังไม่รู้ แต่สาวน้อยฌาริดาจำได้ตั้งแต่แวบแรก“คุณ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมามันทั้งตกใจ และก็แอบแฝงความดีใจไว้ลึกๆ เพราะเธอกำลังคิดอยู่เลยว่าจะโทรหาเขาตอนนั่งรถกลับ แต่ผู้มีพระคุณแสนลึกลับดันโดดออกจากหัวมาปรากฏต่อหน้าในเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือพอดีอีกแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะ ที่เขาทำราวกับเป็นเทพหรือองครักษ์ประจำตัว“แม่เข้าโรงพยาบาล ทำไมไม่โทรบอก” เขายิงคำถามเสียงเรียบพลางหรี่ตามองอย่างคาดคั้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเบิก

[ คิดไหม...? ว่าใครบางคนจะติดอยู่ในใจได้นานขนาดนี้       ]  วันเปิดภาคการศึกษา…เซเนเซนท์ เปรียบเสมือนศูนย์รวมเหล่าลูกผู้ลากมากดีและเด็กหัวกะทิไอคิวสูงปี๊ดไว้มากมาย ซ้ำยังเป็นเป้าหมายหลักของเด็กมอ.ปลายหลายๆ คนหนึ่งในนั้นก็...ใบชา ฌาริดา นักศึกษาทุนพิเศษที่ทำคะแนนสอบนำโด่งติดอันดับหนึ่งจนขึ้นหน้าเว็บบอร์ดมหาลัย ฉลาด เก่ง และสวย เรื่องปากกัดตีนถีบก็ขั้นสุดถ้าเทียบกับเด็กกว่าค่อนในรั้วมหาลัยระดับภาค แถมยังดูโดดเด่นมากๆ วัดจากที่เธอสามารถสะกดนัยน์ตาคู่คมของรุ่นพี่ต่างคณะได้นานนับนาที...หนุ่มวิศวะยืนกอดอกทิ้งข้างลำตัวพิงกำแพงอยู่อีกมุมหนึ่งซึ่งห่างจากลานกิจกรรมหลังตึกนิติศาสตร์ไม่เท่าไหร่“มายืนทำห่าไรตรงนี้วะ”เป็นไฟที่เข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาสุนทรี ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนไหล่คนอยู่ก่อนและฝากวางไว้บนนั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต เรียกให้สายตาดุดันตวัดมองพร้อมตอบกลับด้วยพรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด“ส้นตีนกู กูจะยืนตรงไหนก็ได้”เรื่องสกิลปากต้องยกให้เขาเลย นา

[ กล้าไหม...? ที่จะเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ]วันสุดสัปดาห์ 21:20 น.@SAM Club (เอสเอเอ็มคลับ)ร่างสูงของตะวันก้าวขึ้นบันไดชั้นลอยสู่โซนวีไอพีแล้วตรงไปยังโซฟาทรงครึ่งวงกลมเนื้อกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มประจำแก๊ง ‘Disaster’ คำนิยามซึ่งได้มาจากชื่อของพวกเขาทั้งห้าและวีรกรรมหลายแหล่ที่ก่อไว้ร่วมกัน“ไอ้จ้าวอะ?” มาถึงก็มองหาไอ้แฝดตัวดีที่ล่วงหน้ามาก่อนตั้งหลายสิบนาทีเป็นอันดับแรก แม้เจอหน้าจะใส่กันยับตลอด แต่พอไม่เห็นก็อดห่วงไม่ได้“ไปเข้าห้องน้ำมั่ง”ได้คำตอบเป็นน้ำเสียงนิ่งเรียบจากม่านหมอกที่ยังก้มหน้าจดจ่อกับไอโฟนของตัวเอง ซึ่งเป็นวินาทีเดียวกับตะวันทิ้งตัวลงนั่งชิดที่พักแขนฝั่งหนึ่ง ส่วนคนถัดไปซึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้วคือหนุ่มแว่นสุดเพอร์เฟกต์“ได้ข่าวว่าไปตามจีบเด็กนิติอ๋อ?” พายุในท่านั่งไขว่ห้างเอี้ยวตัวมาข้างหน้าเพื่ออรรถรสในการสนทนาและเปิดประเด็นแบบไม่อ้อมค้อม อารมณ์แบบคันปากอยากแซวขั้นสุด“ข่าวไวปานหมาคาบมาบอก” ตะวันเอื้อมคว้าแก้วมาชงเหล้าพลางปรายตามองหมาตัวข้างๆ ส่งผลให้ไฟแกล้งหันซ้ายหันขวาคล้ายกำลังหาว่าหมาไหนที่มันกล้าคาบข่าวมาปล่อย “เนียนมากมั่ง”“ไม่ต้องไปด่ามัน มึงอะอย่ามาเนียน