episode l 5

“หา!” ดาน่าไม่พูดพร่ำทำเพลงเหมือนพวกรุ่นพี่ตรงหน้า เธอเอ่ยเสียงห้วนไม่มีความเคารพต่อรุ่นพี่พลางหันมาถามเพื่อนสนิทอย่างจริงจัง ว่าต้องการจะออกจากตรงนี้ด้วยกันไหม

“ไป ๆ” แน่นอนว่ามีล่าต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้ว

“เฮ้ยน้อง ใจเย็น ๆ กันก่อนนะ” ชะเอมร้องขึ้นอย่างตกใจ

“ไม่มีอะไรต้องใจเย็น เพื่อนของพี่พูดขนาดนี้แล้วจะฝืนไปทำไม อีกอย่างนี่ก็ไม่ชอบร่วมโต๊ะกับคนน่าแปลกเหมือนกัน ไปเถอะ” การที่จะให้เธอเคารพได้มันยากมาก ดังนั้นจึงเอ่ยเสียงห้วนไม่ไหวหน้าใครแม้แต่รุ่นพี่ของมีล่า ดาน่ากวาดสายตามองคนทั้งโต๊ะและย้ำคำว่า ‘น่าแปลก’ อย่างเยาะเย้ยก่อนจะลากมีล่าออกมา

“ยัยเด็กบ้า” เสียงของใครบางคนดังไล่หลังมา แต่เธอไม่สนใจเพราะรู้สึกว่านิสัยใจแคบของคนพวกนั้นไม่น่ารังเกียจ และถ้าอยากเอาคืนมันง่ายนิดเดียว

“มีโต๊ะว่างบ้างไหมคะ?” ดาน่าตรงไปถามพนักงานอย่างรวดเร็ว แต่อีกฝ่ายที่กำลังยืนจัดขวดเหล้าตรงเคาน์เตอร์กลับอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

“เอ่อคือ”

“วันนี้วันศุกร์ปล่อยก่อนสักโต๊ะก็ได้นะคะยินดีจ่ายสองเท่า แต่ถ้าทำให้ลำบากใจ”

“ไม่เลยครับ ๆ เดี๋ยวผมหาโต๊ะว่างให้รอสักครู่” เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วดาน่าจึงหันมายักคิ้วให้มีล่า แม้จะอารมณ์ไม่ดีแต่เธอก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศ ไหน ๆ ก็ออกมาแล้วก็อยู่เลยจะเป็นอะไร บางครั้งเราก็ไม่จำเป็นต้องเอาความหงุดหงิดของใครมาทำให้ชีวิตเรามัวหมองไปด้วย

“แกมันเลิศมากเพื่อนรัก เมื่อกี้ตอนตามออกมาหัวใจจะวาย ดูหน้าแต่ละคนเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ”

“สมควรแล้ว นิสัยไม่ดีโคตรใจแคบ กับพี่รหัสแกนะถ้ายังคบพวกนั้นต่อก็อย่าไปสนิทมาก คนที่อยู่ด้วยกันได้ต้องศีลเสมอกัน”

“อือ ไม่เอาแล้วเหมือนโดนหลอกมาให้คนอื่นด่าอะ”

“พวกขี้อิจฉา” ดาน่าแค่นเสียง ก่อนจะรับแก้วเครื่องดื่มมาจากพนักงานสาว พลางกวาดสายตามองบรรยากาศที่เริ่มคึกคักอีกครั้ง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าตัวเอง ก็เป็นเป้าสายตาของเหล่านักล่าในคืนนี้เช่นกัน

“ค่ำคืนวันศุกร์ใครนอนเหงาคงไม่ใช่ชาวเรามอ….แอล” ช่วงเวลาอันสนุกสนานกลับมาอีกครั้งเมื่อถึงเวลาห้าทุ่ม ดีเจหนุ่มฮอตของร้านก้าวออกมาเอนเตอร์เทนนักท่องราตรีอย่างคึกคัก เสียงตอบรับจากผู้คนนั้นดังกระหึ่ม นั่นทำให้สองสาวที่เริ่มกรึ่มได้ที่เลิกคิ้ว

“เขามีอะไรกันวะ”

“ไม่รู้เหมือนกัน”

ดาน่ายังคงมองไปที่เวลาอย่างสนใจ จนกระทั่งหางตาเหลือบไปเห็นโต๊ะของรุ่นพี่มีล่าอย่างชะเอม คนพวกนั้นเองก็กำลังจ้องมองมาที่เธอเช่นกันโดยเฉพาะคนชื่อริน

“พวกนั้นมองแก”

“อือ มีปัญญาทำได้แค่นั้นแหละ”

เธอเบาะปากก่อนจะยกแก้วขึ้นมาจรดริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงพีช น้ำสีอำพันฤทธิ์ร้อนแรงกำลังเคลื่อนผ่านลำคอทั้งที่ใบหน้ายังคงแสดงออกอย่างเรียบเฉย ที่จริงไม่ใช่ว่าเธอไม่เมานะแต่เป็นพวกเมาแล้วนิ่งมากกว่า

“น่า พี่ชะเอมกำลังเดินมาทางนี้อะ”

“เอ๋?”

ได้ยินเพื่อนทำหน้าเลิ่กลั่กและพยักพเยิดไปด้านหลังเธอจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันจะหันไปมองรุ่นพี่ของมีล่าก็เดินมาถึงโต๊ะของเราพอดิบพอดี

“พี่ชะเอมมีอะไรเหรอ” แน่นอนว่าคนถามต้องเป็นมีล่าอยู่แล้ว เพราะเธอไม่อยากจะเสวนาด้วย

“พี่อยากขอโทษพวกเราน่ะ สำหรับเรื่องวันนี้” ดาน่าได้ยินอย่างนั้นก็กลอกตาทันที มันไม่ช้าไปเหรอที่มาขอโทษเอาป่านนี้ 

“ไม่เป็นไรพี่ชะเอมมีล่าเข้าใจพี่”

“เฮ้อ น้องพี่ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะ” ดาน่าเอาแต่สนใจบริเวณหน้าเวที ชะเอมจึงต้องเอ่ยย้ำอีกครั้งเพื่อให้เจ้าตัวรับรู้

“ค่ะ” เพราะเห็นแก่หน้าของเพื่อนดาน่าจึงตอบเงยหน้าตอบพร้อมรอยยิ้มแบบมิตรภาพ แต่แววตากลับไม่ได้แสดงออกมาอย่างนั้น

“พี่ชะเอมจะเอาด้วยไหม?” บรรยากาศแสนพิลึกพิลั่น ชวนให้กระอักกระอ่วนมีล่ายิ้มแห้งก่อนจะชวนรุ่นพี่ดื่มด้วยกัน

“ไม่ละ ขอบใจนะถ้าพวกเธอไม่ติดใจอะไรก็โอเค” เหมือนจะพูดดีแต่ไม่ยอมย้ายก้นออกจากโต๊ะนี้ ดาน่าเหลือบตาก่อนจะเอ่ยถาม

“พี่มีอะไรก็พูดมาเถอะ”

“ฮ่าฮ่า น้องดูออกด้วยเหรอ” ชะเอมหัวเราะแก้เก้อสีหน้าลำบากใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะมองสบตาเพื่อนสนิทของรุ่นน้อง

“คือเพื่อนพี่มันฝากข้อความมาน่ะ”

“!!!” มีล่าตื่นตระหนกเล็กน้อย แตกต่างกับดาน่าที่ลอบเบะปาก

“รินไม่พอใจมากกับท่าทางอย่างนั้นของน้องเลยขอท้าให้น้องขึ้นไปประกวด คาวเกิร์ล ในค่ำคืนนี้ใครแพ้ก็ต้องทำตามคำสั่งของคนชนะ” เมื่อเอ่ยจบทั้งดาน่าและมีล่าก็หันมามองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง มันคืออะไร?

“น้องอาจจะไม่รู้ว่าที่นี่จะมีการประกวด คาวเกิร์ล สาวสวยดาวเด่นของร้านทุกเดือน แน่นอนว่าใครที่ชนะจะมีรางวัลพิเศษรวมถึงใบเบิกทางในการเข้าวงการเลยละ” ดาน่าตั้งท่าจะปฏิเสธอยู่แล้วเพราะแรงจูงใจไม่มากพอ เธอจะอยากเข้าวงการทำไมกัน

“ขอปฏิเสธ”

“น้องอย่าพึ่ง เพราะเพื่อนพี่ฝากข้อความมาว่า ถ้ากลัวก็กลับบ้านไปกินนมนอนได้เลย” เธอถึงกับตวัดสายตาเขม็งทันทีที่ได้ยิน เพราะคนอย่างเธอไม่ชอบโดนท้าทายมากที่สุด นี่คือสิ่งที่แม่บอกเสมอว่าเธอนั่นเหมือนพ่อ คือชอบเอาชนะและไม่เคยยอมใคร

“หึ ถ้าอย่างนั้นก็ฝากบอกพวกนั้นด้วยว่า ถ้าแพ้ก็ถอดบราเดินออกจากร้านไป”

“ว่าไงนะ!” ดาน่าเหยียดยิ้มอย่างร้ายกาจ

“ถ้าแพ้ก็ถอดบราและเดินออกจากร้านไป ทั้งแก๊งนั่นแหละ”

“มะ…มันจะไม่มากเกินไปเหรอน้อง” ชะเอมเอ่ยหน้าตาตื่น

“อยากหาแรงจูงใจในการแข่ง หรือว่าเพื่อนพี่ไม่กล้า?” ดาน่าจ้องมองหน้าชะเอมอย่างท้าทาย พลางยกยิ้มอย่างไม่ยี่หระในเมื่อกล้ามาเสนอ ก็ต้องยอมรับในสิ่งที่เธอขอด้วยสิถึงสมน้ำสมเนื้อ

“ก็แค่ถอดบรา เสื้อข้างนอกยังใส่ได้” มีล่าได้ยินถึงกับแอบหัวเราะ

“เฮ้อ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปบอกเพื่อนให้นะ”

“ถ้ารับก็แค่เดินออกไปไม่จำเป็นต้องเดินไปเดินมาให้ลำบาก อีกอย่างนี่ก็ไม่อยากคุยเหมือนกัน” ชะเอมหน้าเหวอไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าลง ก่อนจะเดินจากไปไม่วายเหลือบตามองดาน่า

“อ๋อ ส่วนพี่ไม่ต้องห่วงนะเพราะถ้าเพื่อนพี่แพ้ละก็ ทั้งแก๊งก็โนบราออกไปด้วยกันนั่นแหละ” จะบอกว่าเธอใจร้ายก็ได้นะ แต่การขอโทษมันใช้ไม่ได้กับคนพวกนี้จริง ๆ เมื่อชะเอมจากไปแล้วมีล่าก็เอ่ยปากถามอย่างสงสัยทันที

“ไม่แรงเหรอน่า โนบราเลยนะแก”

“แรงตรงไหน” เธอเลิกคิ้วถามเพื่อน

“ก็ตรงโนบราไง”

“แกคิดดูนะดารานางแบบฝั่งฮอลลีวูดเขาคอลเอาท์การโนบราเยอะมากมันเรื่องปกติ แม้จะพูดถึงวัฒนธรรมที่แตกต่างแต่แกลองดูชุดของยัยพวกนั้นสิ ปิดหัวนมได้นิดเดียวเท่านั้น” ช่วยไม่ได้อยากมาหาเรื่องเธอเองนี่นา ดาน่าคิดในใจพลางยกแก้วจรดกับริมฝีปาก

“เวลาที่ทุกคนรอคอยมาแล้วครับสำหรับการประกวดคาวเกิร์ลสาวสวยประจำเดือนนี้ เงินรางวัลหนึ่งแสนบาทจะตกเป็นของใคร…หรือจะเป็นคาวเกิร์ลสาวคนปัจจุบันอย่างน้องเรเน่ ดาวการจัดการกันนะ” เมื่อเอ่ยถึงชื่อสาวสวยคาวเกิร์ลคนดัง เสียงเชียร์ภายในร้านก็ดังกระหึ่มขึ้นมาทันที

“แบบนี้คือเราต้องแข่งกับคาวเกิร์ลคนปัจจุบันด้วยเหรอ” ดาน่าขมวดคิ้ว รู้สึกว่างานนี้จะไม่หมูอย่างที่คิดเลย

“หรือจะไปยกเลิกดี อร้าย ไม่ได้พวกนั้นยังไม่กำหนดด้วยว่าถ้าแกเกิดแพ้ขึ้นมาจะทำอะไร”

“เพราะฉันมั่นใจว่าตัวเองจะชนะ” ใช่แล้วเพราะเกมนี่มีแค่แพ้กับชนะเท่านั้น ก่อนจะเบนสายตาหันไปมองยังเวทีที่มีร่างสุดเซ็กซี่ในความสูงร้อยเจ็ดสิบสองเดินขึ้นไปยืนโดดเด่นบนนั้น

“เชี้ยละ ขาโคตรยาว” เธอสบถออกมาเมื่อเห็นตัวแม่เจ้าถิ่น

“หุ่นเซ็กซี่มากน้ำลายหก” มีล่ายังตะลึง

เรเน่คือคาวเกิร์ลคนปัจจุบัน และยังไม่มีใครสามารถยื้อแย่งตำแหน่งไปจากเรเน่ได้ตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา วันนี้หญิงสาวอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นเอวต่ำสีดำโชว์ขอบแพนตี้แฟชั่นสีขาว ท่อนบนสวมเสื้อแขนตุ๊กตาลายสก๊อตสีแดงที่คว้านลึก อวดเนินอกอวบอิ่มที่แสนภูมิใจ ไม่ว่าใครก็ต้องน้ำลายหก

“น่า แกแน่ใจนะว่าจะชนะน่ะ ถอนตัวตอนนี้…” ดาน่าไม่ตอบก่อนจะเบนสายตาจริงจังไปยังโต๊ะของคู่อริอย่างริน เอาเถอะประกาศสงครามกันขนาดนี้ คนอย่างดาน่าก็จะสู้ขาดใจ

ภายนอกร้านมีรถซูเปอร์คาร์กำลังขับรถเข้ามาภายในลานกว้าง เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มจนแสบแก้วหูทำให้ผู้คนสงสัย แสงไฟจากหน้ารถหรูสาดส่องแยงตา จนคนที่ยืนอยู่หน้าร้านสบถกันเป็นแถว และยังสาปส่งเจ้าของรถว่าไร้มารยาท

แต่เมื่อเห็นว่าใครเปิดประตูลงมาจากรถ พวกเขาก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอไปตาม ๆ กันใครจะอยากมีปัญหากับพวกวิศวะกันเล่า โดยเฉพาะผู้ชายบ้าบิ่นไม่ยอมใครอย่าง คิลล์

แสงสปอตไลต์ของโซนตรงกลางหน้าเวที ตัดสลับไปมาชวนให้อะดรีนาลีนเดือดพล่าน ก้อนเนื้อในอกเต้นกระหน่ำและตื่นตัวกันอยู่ตลอดเวลา นักท่อนราตรีในคืนนี้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นนักศึกษาจากมหา’ ลัยแอล และการประกวดคาวเกิร์ลของร้านก็เป็นอีกอีเวนต์ที่ทุกคนรอคอย

เงินราคาคือแรงจูงใจให้ผู้คนลงประกวด และคงไม่มีใครอยากมานั่งคำนวณว่าร้านได้กำไรมหาศาลมากแค่ไหน ถึงได้กล้าแจกเงินรางวัลมากมายขนาดนั้น

สาว ๆ ส่วนมากที่ลงแข่งคิดว่าเงินรางวัลคือผลพวงเท่านั้น เหตุผลจริง ๆ คือชื่อสร้างมากกว่า มีสาวสวยมากมายที่ชนะในการประกวดมีผู้คนติดตามในช่องทางโซเชียลเพิ่มขึ้น และบางส่วนยังถูกแมวมองทาบทามเข้าวงการบันเทิง นี่จึงถือเป็นกำไรที่แท้จริง

กฎอีกอย่างทางร้านไม่อนุญาตให้ขาเที่ยว ลูกค้าบันทึกวิดีโอขณะประกวดเด็ดขาด แม้หลายคนจะไม่ชอบใจแต่ก็เป็นการเรียกลูกค้าอีกแบบหนึ่งเพราะวันที่มีอีเวนต์จะมีผู้คนหลั่งไหลมาเป็นจำนวนมาก นอกจากจะได้ค่าจองโต๊ะแล้วยังได้ขายของแบบเต็มพิกัดอีกด้วย ดาน่าและมีล่าจึงโชคดีมากที่ได้โต๊ะในวันนี้

ดาน่าเดินมายังด้านหลังเวทีอย่างมุ่งมั่นเมื่อเห็นรินเดินมาลงทะเบียน ดวงตากลมโตหางตาเฉี่ยวขึ้นกวาดสายตามองคู่แข่งสองสามคนหลังเวทีอย่างประเมิน และพบว่าทุกคนแต่งตัวเปรี้ยวเยี่ยวมาก นี่ยังไม่รวมกับเจ้าถิ่นอย่างเรเน่อีกนะ รินที่เดินผ่านหน้าไปก็หลุบตามองหน้าอกของเธอด้วย

หยามกันเกินไปแล้ว!

ดาน่ายืนนิ่งมองบรรดาสาว ๆ ที่จะลงแข่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเสมือนคุ้นเคยกันมาก่อน จนกระทั่งพนักงานสาวเดินเข้ามาบอกกฎกติกา การประกวดคาวเกิร์ลไม่มีอะไรมาก ก็เหมือนการแข่งเต้นของพวกไอดอล ถ้าดีจะได้ยินเสียงเชียร์แต่ถ้าไม่คงจะอับอายขายหน้ามาก และจบการแข่งจะมีการนับคะแนนจากดอกกุหลาบที่ผู้คนยื่นให้ ตอนแรกเธอก็แอบแปลกใจนึกว่าจะให้ดื่มช็อตแบบนั้นคงจะร่วงก่อนรอด

และเธอพึ่งได้ยินจากหญิงสาวที่ลงประกวดคุยกันว่า คนชื่อรินเคยไปออดิชั่นกับโครงการจัดแข่งประกวดของ K-pop พวกผู้หญิงทุกคนแม้จะมาเป็นคู่แข่งแต่เหมือนรู้จักกันหมด ยกเว้นเธอ

“จะยอมแพ้ตอนนี้ก็ได้นะ”

รินเดินกอดอกเข้ามาหาดาน่า และยิ้มเยาะเย้ยทั้งที่ยังไม่รู้ผลการแข่งขัน แน่นอนว่ารินตั้งใจจะทำให้รุ่นน้องคนนี้อับอายขายหน้า เพราะมั่นใจว่าตัวเองจะเป็นผู้ชนะในค่ำคืนนี้

“เฮ้อ หนวกหูจังเอาไว้ชนะค่อยมาคุยโวดีกว่า” ดาน่าเหยียดยิ้ม

“วันนี้ฉันต้องชนะแน่นอน” รินเอ่ยเสียงไม่ดังไม่เบา แต่เป็นจังหวะที่เจ้าถิ่นตัวแม่อย่างเรเน่ลงมาหลังเวทีพอดี หล่อนเลยจ้องหน้ารินอย่างไม่ลดละ ก่อนจะปลีกตัวออกไปเพราะไม่อยากเสวนาด้วย ทุกคนในที่นี้มาเพื่อการแข่งขัน ดังนั้นเรเน่เองก็ไม่ประมาทใคร

“เอาเถอะเชิญฝันต่อไปก็แล้วกัน”

ดาน่ายกยิ้ม ก่อนจะเดินปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ไม่ว่ายังไงเธอจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ระหว่างนั้นพนักงานสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาภายในห้องน้ำพอดี ที่รู้เพราะอีกฝ่ายสวมกำไลสำหรับพนักงานตรงข้อมือ ดาน่าฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะคิดแผนการบางอย่าง

“ขอโทษนะคะ หมวกนี่ขอยืมก่อนได้ไหม?” เธอชี้ไปยังหมวกคาวบอยสีน้ำตาลของพนักงานสาว

“เอ่อ เอาไปทำอะไรเหรอคะ?”

“พอดีเราจะขึ้นประกวดบนเวที และยังขาดอุปกรณ์ประกอบการแสดงน่ะ ถ้าไม่รังเกียจเราขอซื้อต่อได้ไหม” ผู้หญิงตรงหน้าดูซื่อ ๆ และไม่มีพิษมีภัยตอนดาน่าสะกิดยังดูตกใจมาก ๆ เมื่อตั้งสติได้จึงฉีกยิ้ม ก่อนจะถอดหมวกออกมาให้เธอ

“ได้สิ ไม่ต้องซื้อหรอก”

“ได้ไงเอาของคนอื่นมาต้องจ่ายเงิน”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ” พนักงานสาวเสิร์ฟตรงหน้าเธอปฏิเสธ ก่อนจะยื่นหมวกให้ ดาน่าเองก็ไม่อยากขัดจึงรับไว้ก่อนจะสังเกตว่าคนตรงหน้าเดินห่อตัว และยังคลุมเสื้อเชิ้ตอีกชั้นอีก

“แล้วมีอะไรให้ฉันช่วยไหม เธอดูไม่ค่อยโอเคนะ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่ไม่ค่อยมั่นใจกับชุดเท่านั้น ฉันชื่ออาโป”

“ฉันดาน่า ไหนเธอลองเปิดเสื้อสักหน่อยได้ไหม?”

ผู้หญิงตรงหน้าทำผมลอนมาม่าหน้าตาสะสวย ตามมาตรฐานของscarface bar รูปร่างค่อนข้างคล้ายกับเธอ

“ได้สิ”

เธอเปิดเสื้อคลุมอย่างเชื่องช้า สีหน้าดูไม่ค่อยสบายเมื่อเสื้อคลุมหลุดออก จึงเผยให้เห็นชุดด้านในที่เป็นบิกินีลายเสือดาวตัวจิ๋ว สวมทับด้วยเสื้อสายเดียวบาง ๆ สีดำที่ปิดอะไรแทบไม่มิดแต่กลับเสริมให้บิกินีตัวในโดนเด่นมากยิ่งขึ้น

ดวงตากลมโตของดาน่าสว่างวาบ เสมือนมีคนจุดไฟในความมืด เธอผวาคว้าตัวอาโปไว้อย่างตื่นเต้นระคนยินดี

“จะเป็นอะไรไหมถ้าฉันจะขอแลกเสื้อกับเธอน่ะ”

“หา!”

พนักงานสาวอย่างอาโปเบิกตากว้าง และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมดาน่าถึงอยากจะแลก แต่สุดท้ายอาโปก็ยินยอมตกลง เพราะไม่อยากใส่เสื้อที่โป๊แบบนี้เหมือนกัน

“เอาละครับทุกคน ถึงเวลาที่เราจะเริ่มการแข่งขันแล้ว เชิญน้อง มิ้นคนแรกเลยครับ ผมและท่านผู้ชมจะตั้งตารอการแสดงนะครับน้องมิ้น สู้ ๆ” ดีเจหนุ่มสุดฮอตขยิบตาให้ผู้ประกวดคนแรกอย่างเจ้าชู้ ทำเอาสาว ๆ หน้าเวทีกรีดร้องกันระงม เพราะโดนออร่าความหล่อของ เดวิด พุ่งกระจายใส่

หลังจากคนแรกขึ้นทำการแสดงแล้วต่อมาก็เป็นคนที่สอง ซึ่งวันนี้มีผู้ท้าชิงตำแหน่งถึงสี่คน รวมเรเน่ด้วยก็ห้าคนพอดิบพอดี และแน่นอนว่า สาว ๆ แต่ละคนพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม

“เฮ้ยไอ้เฮียแฝดทางนี้ โอ๊ย!” ชายหนุ่มหน้าตานุ่มนิ่มหล่อสดใส โบกไม้โบกมือเรียกรุ่นพี่ให้มานั่งโต๊ะที่จองไว้ จนกระทั่งชายหนุ่มสองคนที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะเดินมาถึง มือหนาของหนึ่งในฝาแฝดก็โบกลงบนศีรษะของรุ่นน้องทันที

“กูบอกให้เรียกชื่อ เรียกแฝดไรหน้ากูไม่เหมือนมัน” ไคลล์ที่เดินตามหลังน้องชายฝาแฝดเข้ามาถึงกับกลอกตา ไม่เหมือนก็เหี้ยล่ะ

“ผมขอโทษครับเฮียคิลล์ต่อไปจะเรียกเฮียแฝดไคลล์คิลล์”

“มึงลองเรียกดู” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแต่ติดหงุดหงิด นัยน์ตาคมกริบวาววับจับจ้องมองรุ่นน้องอย่างเฉยชา

“เฮียแฝดไคลล์คะโอ๊ย!” เอ่ยไม่ทันจบมือหนาของคิลล์ก็โบกเข้าให้

“ฮือ ผมขอโทษทำไมต้องโหด” เจ้าของใบหน้าหล่อใสเบะปาก ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้ แต่น้ำหนักมือของรุ่นพี่มันของจริง