Chapter 5

CHLOE POV

CHLOE POV

“Ahh... ang sakit...”

Mahina akong napaungol habang nakabaluktot sa kama. Mariin kong hawak ang aking ulo na tila ba sasabog anumang oras. Pakiramdam ko'y gusto ko na lang itong ihampas sa pader para matapos na ang napakasakit na kirot.

“M-Mama... please... tulungan mo ako...” halos pabulong kong iyak.

Kahit nanginginig ang buong katawan ko, pinilit kong gumapang patungo sa bedside table. Nanginginig ang aking kamay nang buksan ko ang maliit na drawer at kunin ang bote ng mga gamot.

Isa lang ang natitira kong painkiller.

Hindi na ako nagdalawang-isip.

Mabilis ko iyong nilunok at marahang sumandal sa ulunan ng kama.

Napapikit ako habang mariing kinukuyom ang kumot.

“Chloe... kakayanin mo ito,” mahina kong bulong sa sarili. “Ilang buwan na lang... matatapos na rin ang lahat. Kailangan mong magtiis. Hindi ka dapat sumuko... dahil alam mong ang sakit na ito ang siyang kukuha sa'yo, hindi ang sarili mong pagkawala ng pag-asa.”

Kasabay ng mga salitang iyon ang walang tigil na pagdaloy ng mga luha sa aking pisngi.

Halos kalahating oras ang lumipas bago unti-unting humupa ang sakit ng aking ulo. Nanatili pa akong nakahiga nang halos isang oras hanggang sa maramdaman kong kaya ko nang bumangon.

Nagugutom na ako.

Kailangan kong kumain upang mainom ang iba pang mga gamot na inireseta ni Trexie.

Hindi para gumaling.

Kundi para kahit paano'y maibsan ang sakit na araw-araw kong pinapasan.

Matapos kong ayusin ang aking sarili, dahan-dahan akong lumabas ng silid at nagtungo sa kusina.

Ngunit pagpasok ko pa lamang...pakiramdam ko, parang huminto ang tibok ng puso ko.

Nakatayo si Jerome sa harap ng kalan habang abala sa pagluluto.

At sa likuran niya...mahigpit siyang niyayakap ni Elara.

Kung hindi ko sila kilala, iisipin kong bagong kasal ang dalawa.

“Hon,” malambing na sabi ni Elara habang nakasandal ang pisngi sa likod ni Jerome. “Matagal pa ba? Gutom na gutom na ako... pati ang baby natin.”

Parang nabingi ako.

Napahawak ako sa aking bibig habang unti-unting lumabo ang aking paningin.

Baby?

Ibig sabihin...

Buntis si Elara?

Hindi ko namalayang napahawak din ako sa sarili kong tiyan.

Buntis din ako.

Ngunit magkaibang-magkaiba ang magiging kapalaran ng aming mga anak.

Ang anak niya ay hinihintay.

Samantalang ang anak ko...hindi ko man lang alam kung magkakaroon pa ba ng pagkakataong maisilang.

“Malapit na, Hon,” malambing na sagot ni Jerome. “Konting sandali na lang.”

Napapikit ako. Hindi ko na maalala kung kailan niya huling ginamit sa akin ang ganoong klaseng boses.

Iyong puno ng lambing Iyong puno ng pagmamahal.

Dahan-dahan akong umatras.

Balak ko na sanang umalis nang marinig ko ang pagtawag ni Elara.

“Chloe?”

Napahinto ako at marahang humarap sa kanila.

“Naku... pasensya ka na talaga,” ani Elara na tila ba nahihiya.

“Pasensya?” tanong ko. “Para saan?”

Saglit akong napatingin kay Jerome.

Matalim ang tingin niya sa akin, para bang naghihintay lang siyang magkamali ako.

“Naisip ko lang kasi...” mahina niyang sabi. “Baka magalit ka na nandito ako. Kung gusto mo, aalis na lang ako.”

Halata ang pag-arte sa bawat salita niya.

Kilala ko si Elara. Alam kong gusto niyang magmukhang kawawa sa harapan ni Jerome.

“Ayos lang,” kalmado kong sagot. “Walang problema. Kung gusto mong manatili rito, wala akong tutol.”

Hindi pa man ako tapos magsalita ay biglang sumabat si Jerome.

“Chloe!”

Mataas ang boses niya. Mabilis siyang lumapit at mahigpit akong hinawakan sa braso.

“Huwag kang magkunwaring mabait kay Elara!”

Napapikit ako sa higpit ng pagkakahawak niya. Masakit iyun at alam kong mag-iiwan na naman ito ng pasa sa braso ko.

“Alam kong nagpapanggap ka lang dahil nandito ako. Pero kapag nalaman kong sinaktan o binully mo siya, hindi kita patatawarin.”

Parang may humawak sa puso ko at unti-unting pinisil iyon.

Masakit. Napakasakit.

Pero wala na akong lakas para makipagtalo.

“Tingin mo ba, nagsisinungaling ang mga mata ko?” mahina kong tanong. “Jerome... mahal pa rin kita. At alam mong wala akong ibang hangad kundi ang makita kang masaya.”

Tumitig lang siya sa akin. Walang bakas ng emosyon.

Unti-unti kong tinanggap ang katotohanang wala na akong maipaglalaban.

May taning na ang buhay ko. At kung may isang bagay man akong gustong makita bago ako tuluyang mawala...

Iyon ay ang makita siyang masaya. Kahit hindi na ako ang dahilan ng kaligayahang iyon.

“Stop acting,” malamig niyang sabi. “Alam kong may masama kang binabalak kay Elara. Tandaan mo, buntis siya. At ayokong makarinig ng kahit anong reklamo na inaapi mo siya.”

Napayuko na lamang ako.

“Asahan mo,” mahina kong tugon, “hindi ko siya sasaktan.”

Sandali akong napatitig sa kanya.

At sa isang iglap, tila nakita kong bahagyang lumambot ang kanyang mga mata.

Ngunit mabilis ding nawala iyon.

Marahil, namalikmata lang ako.

At wala na akong panahon para isipin kung may natitira pa ba siyang pagmamahal sa akin.

Ang oras ko sa mundong ito ay unti-unti nang nauubos.

“Tapos na akong magluto,” malamig niyang utos. “Ikaw na ang maghain sa dining table. Kakain na kami ni Elara.”

Napapikit ako sandali. Pagkatapos ay marahan akong tumango.

“Sige.”

Tahimik kong inilapag ang mga plato at isa-isang dinala ang mga pagkain sa hapag.

Tutal...kailangan ko rin namang kumain. Hindi dahil gusto ko pang mabuhay.

Kundi dahil kailangan kong inumin ang mga gamot na pansamantalang nagpapatahimik sa sakit na unti-unting kumikitil sa aking buhay.