Todos os capítulos de DON'T REGRET WHEN I'M GONE: Capítulo 1 - Capítulo 10

CHLOE POV “Jerome, seven years anniversary natin, pwede bang manatili ka muna dito sa bahay? Pwede bang samahan mo muna ako kahit na ngayung gabi lang?” nakikiusap na wika ko sa asawa kong si Jerome. Kakatapos niya lang magpalit ng panlakad na kasuotan at mukhang aalis na siya. Hindi ko na din mabilang kung ilang beses na akong nagmakaawa sa kanya na manatili muna siya dito sa bahay kahit ngayung lang pero naging bingi siya. Kahit na masama ang pakiramdam ko, buong maghapon pa rin akong nag-effort na naghanda ngayung araw pero mukhang wala yatang celebration na magaganap Dahil ang asawa ko, may balak na naman yatang sa ibang bahay magpalipas ng gabi “Kailangan ako ni Elara!” malamig ang tono ng boses na wika niya. Hindi ko naman mapigilan ang maluha Ang sakit! Mas masakit pa ang katagang binitiwan niya kaysa sa tuwing sinusumpong ako ng aking karamdaman. Isang malubhang karamdaman na hangang ngayun, alam kong wala siyang alam dahil ni minsan, hindi ko din naman sinabi

CHLOE “You know that you have a brain tumor, Chloe. At ang pagbubuntis mo ngayon ay isang malaking panganib sa kalusugan mo.” Seryoso ang tinig ni Trexie, ang matalik kong kaibigan at isa sa mga doktor na tumitingin sa akin. Parang isang timba ng yelong tubig ang ibinuhos sa buong katawan ko. Biglang nanlamig ang aking mga kamay habang dahan-dahan kong hinawakan ang impis kong tiyan. Aware ako sa kondisyon kong ito. Nagsimula sa isang maliit na bukol hangang sa lumaki nang lumaki. Pero, binaliwala ko ang tungkol sa bagay na ito lalo na at dumaan din talaga ako sa matinding depression nitong mga nakaraang taon. Katwiran ko, kung sakaling ikakamatay ko man ang sakit kong ito, buong puso kong tatangapin. Not until now na nalaman kong buntis pala ako. Matagal na naming pinapangarap ni Jerome ang magkaroon ng anak. Ilang taon din kaming naghintay sa himalang ito. At ngayong sa wakas ay dumating na siya... saka naman nalaman kong malala na pala talaga ang sakit ko. Isa pa, wal

CHLOE POV CHLOE POV “Ahh... ang sakit...” Mahina akong napaungol habang nakabaluktot sa kama. Mariin kong hawak ang aking ulo na tila ba sasabog anumang oras. Pakiramdam ko'y gusto ko na lang itong ihampas sa pader para matapos na ang napakasakit na kirot. “M-Mama... please... tulungan mo ako...” halos pabulong kong iyak. Kahit nanginginig ang buong katawan ko, pinilit kong gumapang patungo sa bedside table. Nanginginig ang aking kamay nang buksan ko ang maliit na drawer at kunin ang bote ng mga gamot. Isa lang ang natitira kong painkiller. Hindi na ako nagdalawang-isip. Mabilis ko iyong nilunok at marahang sumandal sa ulunan ng kama. Napapikit ako habang mariing kinukuyom ang kumot. “Chloe... kakayanin mo ito,” mahina kong bulong sa sarili. “Ilang buwan na lang... matatapos na rin ang lahat. Kailangan mong magtiis. Hindi ka dapat sumuko... dahil alam mong ang sakit na ito ang siyang kukuha sa'yo, hindi ang sarili mong pagkawala ng pag-asa.” Kasabay ng mga salita

CHLOE POV “Chloe...” malumanay niyang sabi. “Huwag mong hiwalayan si Jerome. Mahal ka niya. Baka pagsisihan mo ang desisyong ginagawa mo ngayon.” Napatingin ako sa kanyang mga mata at doon ko nakita ang tunay niyang kulay. Panunuya, tagumpay at puno ng pangungutya. “Bitawan mo ako.” Malamig kong bigkas. Marahan kong hinila ang aking kamay ngunit, sa mismong sandaling nabawi ko ang aking braso, hindi ko inaasahan ang gagawin niya .Bigla na lang siyang sumigaw. “Aah!” At sa harapan naming dalawa ni Jerome, kusang bumagsak si Elara sa sahig. Mahigpit niyang niyakap ang sariling tiyan habang umiiyak. “Jerome,itinulak ako ni Chloe! Ang baby natin...” humahagulhol na iyak na para bang inapi siya ng sobra. Kaagad din namang nanlalaki ang mga mata ko sa pagkabigla. Sunod-sunod akong umiling. “H-Hindi. Hindi totoo iyan. Hi-hindi ko siya tinulak!” nanginginig ang boses na wika ko. Ngunit, huli na dahil naramdaman ko na lang ang isang malakas na puwersa ang humila sa akin. Kasun

CHLOE POVCHLOE POVHalos isang linggo na akong nakaratay sa loob ng ospital, pero ni anino ni Jerome ay hindi ko nasilayan.Sa bawat pagbukas ng pinto ng silid ko, umaasa akong siya ang papasok. Tuwing maririnig ko ang yabag ng mga doktor o nurse sa pasilyo, kusang napapalingon ang mga mata ko.Pero sa bawat pagkakataon, iba ang pumapasok.Hindi siya. Unti-unti nang nauubos ang pag-asang pilit kong kinakapitan.Sabagay, wala nga pala siyang pakialam sa akin. Wala din siyang alam tungkol sa sakit ko. Hindi niya din alam na may taning na ang buhay ko************Isang gabi, habang mahimbing ang tulog ng kasama kong pasyente sa kabilang kama, kinuha ko ang cellphone ko. Nanginginig ang mga daliri kong binuksan ang social media account ni Jerome.At doon...parang may libo-libong karayom na sabay-sabay tumarak sa puso ko.Nasa France siya.Masayang nakangiti habang yakap ang kanyang kalaguyo na si Elara. Sa bawat litrato ay halatang masaya silang magkasama, naglalakad sa ilalim ng Eiffel