Chapter 6

CHLOE POV

“What are you doing?”

Malamig at puno ng disgusto ang tinig ni Jerome.

Nagulat ako nang bigla niyang hablutin ang plato na hahawakan ko pa lamang. Sa isang iglap, buong lakas niya iyong ibinato sa sahig.

Nagkalat ang basag na porselana sa buong dining area. Napaatras ako sa matinding gulat.

Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang buong katawan ko.

Katatapos ko lamang ihain ang lahat ng pagkain. Akala ko... kahit papaano ay maaari akong makisalo sa hapag, gaya ng isang normal na asawa.

Ngunit mali pala ako.

“Hindi ka pwedeng sumabay sa amin,” malamig niyang sabi. “Hindi mo ba nakikita ang kusina? Ang dami pang hugasin. Linisin mo muna ang lahat bago ka kumain.”

Hindi ako agad nakasagot. Nakatitig lang ako sa kanya habang unti-unting bumibigat ang dibdib ko.

Sa harap mismo ng babaeng ipinagpalit niya sa akin... Sa sarili naming bahay...ginagawa niya akong katulong.

“Jerome...” halos pabulong kong sabi. “Asawa mo ako.”

Isang mapanuyang tawa ang kumawala sa kanyang labi.

“Asawa lang kita sa papel.”

Humakbang siya palapit kay Elara at buong lambing itong inakbayan bago hinalikan sa noo.

“Hindi sa puso.”

Parang may humawak sa puso ko at dahan-dahang piniga iyon.

Pitong taon... Pitong taon kong iningatan ang lalaking ito.

Pitong taon kong tiniis ang bawat malamig niyang salita sa pag-asang isang araw ay babalik ang lalaking minahal ko.

Ngunit ngayon..sa wakas ay naunawaan ko. Matagal na pala siyang nawala. Wala na pala talagang kwenta ang ipinaglalaban ko.

“Kung ganoon...” nanginginig kong sabi habang pinipigilan ang paghikbi. “Maghiwalay na tayo.”

Biglang nagsalubong ang makakapal na kilay ni Jerome.

Samantalang si Elara, hindi niya man lang naitago ang saya sa kanyang mga mata Kunwari pa siyang nagulat, ngunit kitang-kita ko ang ngiting pilit niyang ikinukubli.

“Honey,” malambing niyang sabi habang hinahaplos ang sariling tiyan. “Hindi ba't may draft ka na ng divorce agreement? Baka ito na ang tamang panahon para pirmahan niya.”

Para akong nawalan ng hangin. Biglang sumikip ang dibdib ko.

Napaupo ako sa pinakamalapit na upuan dahil pakiramdam ko'y anumang sandali ay babagsak ako.

Marahil ay dahil sa sakit o marahil dahil sa tumor na unti-unti nang kumikitil sa buhay ko.

“Go,dalhin mo rito ang papeles. Pipirmahan ko.” Mahina kong bigkas.

Pagkatapos kong sabihin ang bagay na iyun, biglang tumahimik ang buong paligid. Ang mga mata ni Jerome ay mas lalo pang nagliliyab dahil sa galit. Ngunit, pagkalipas lang ng ilang sigundo, muli siyang nagsalita

“Anong drama na naman 'to, Chloe?” halos dumagundong ang boses niya sa buong paligid.

“Pipirma ka? Para ano? Para palabasin sa lahat na ako ang masamang asawa?”

Sa narinig kong iyun, hindi ko na mapigilan ang matawa. Masama? Ang lagay na ito, hindi pa ba siya masama? Halos alam na lahat ng mga kaibigan at kakilala namin ang tungkol sa pagkakaron niya ng relasyon sa ibang babae!

“Hindi ba't iyon naman ang katotohanan? Ano pa bang silbi ng pagsasama natin kung wala ka nang pagmamahal para sa akin?” nanginginig ang boses na sagot ko.

Hindi siya nakaimik pero hindi niya din inaalis ang pagkakatitig niya sa akin. Samantalang ako naman, pilit kong huwag bumigay sa harapan niya. Kauntig kaunti na lang talaga at feeling ko, mmawawala na ako sa ulirat.

“Jerome…iyung lahat ng ibinintang mong utang ko sa'yo... babayaran ko.” muli kong wika. Kaagad din naman siyang napangisi.

“At paano mo babayaran?” puno ng pangungutya niyang tanong. “May trabaho ka ba? May pera ka ba?” puno ng pang-uuyam sa boses na wika niya. Mariin ko namang naipikit ang aking mga mata. Feeling ko kasi, nanlalabo na ang paningin ko eh. At mukhang malapit nang mangyari ang kinatatakutan ko

Ayun kay Trexie, isa sa magiging side effect ng sakit kongi to ay ang tuluyang pagkawala ng paningin ko. At isipin ko pa lang ang tungkol sa bagay na iyun, parang mas gusto ko na lang na mamatay na.

“Bigyan mo lang ako ng kaunting panahon. Ibabalik ko ang lahat ng nawala sa'yo. Walang labis. Walang kulang.” Seryoso kong wika. At pagkatapos kong sabihin ang katagang iyun, dahan-dahan na akong tumayo.

Kailangan ko nang makaalis. Dahil baka kapag magtagal pa ako dito, pakiramdam ko'y bawat segundo ng pananatili ko sa harap nila ay unti-unting pumapatay sa akin.

Ngunit bago pa ako makarating sa pintuan…may humawak sa aking pulsuhan.

Paglingon ko..si Elara. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa akin. Ngunit ang mga labi niya'y nakangiti.