Chapter 4

CHLOE POV

“Hindi...” mahina kong bulong. “Hindi ko siya kayang iwan. Trexie, bago ako mawala, gusto kong makabuo ng kahit na kaunting alaala na kasama siya."

“Chloe!” napataas ang boses niya. “Kailan pa? Kailan ka magigising sa katotohanang hindi ka niya mahal? Na hindi ka na nga niya nirerespeto eh.”

Para akong sinaksak sa dibdib. Hindi ko na kayang marinig pa ang iba niyang sasabihin. Mabilis akong tumayo at pinunasan ang aking mga luha.

“Hanga’t buhay ako, aasa ako.” Umiiyak kong wika

“Dapat sinabi mo na lang sa kanya ang tungkol sa sakit mo eh. Can’t you see yourself? Bagsak na ang katawan mo. Asawa siya at dapat lang na malaman niya ang tungkol sa kalagayan mo. Malay mo naman diba, kapag malaman niya ang katotohanan, baka sakaling magbago siya at magiging maayos ang maging pagtrato niya sa iyo.” Seryosong wika niya

“No! Hindi maaari! Ayaw ko siyang maabala. Masyado siyang busy sa opisina para isipin niya pa ang kalagayan ko.”

“Busy sa opisina or baka naman busy sa kabit niya?’ seryosong sagot niya naman sa akin

Kaagad naman akong napayuko. Dahil alam kong may katotohanan ang mga sinasabi niya ngayun

“Alam mo, kung naging kapatid lang kita, baka itinali na kita at sapilitan na inilayo sa lalaking iyun eh. Kailan mo ba bigyan ng priority ang sarili mo? Chloe, pwede bang sarili mo muna ang isipin mo? Ha? Kahit ngayun lang?” naluluha nang wika nya sa akin. Kaagad din naman akong umiling.

“Salamat sa lahat, Trexie,” pilit kong ngumiti. “See you around.” wika ko. Ayaw ko nang makipagtalo sa kanya. Dahil habang tumatagal ang pag-uusap na ito, lalo ko lamang naiisip kung gaano ako Katanga.

Mabilis na akong tumayo at naglakad palabas ng clinic niya. Ni hindi ko na nga hinintay ang magigign sagot niya eh.

Paglabas ko ng ospital, agad akong sumakay ng taxi.

Tahimik lang akong nakatanaw sa bintana habang unti-unting lumalayo ang ospital.

Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang sinabi ni Trexie.

Brain tumor.

Buntis.

Wala nang gaanong oras.

Parang gusto ko nang sumigaw, pero wala ni isang salita ang lumabas sa bibig ko.

Maya-maya pa'y huminto ang taxi sa harap ng bahay na pitong taon naming tinawag na tahanan ng asawa kong si Jerome.

Ang tahanang naging saksi sa lahat ng luha, sakit, at pagtitiis ko.

Pagkabukas ko ng gate, agad kong napansin ang ilang piraso ng damit na nakakalat sa sala.

Unti-unting bumigat ang dibdib ko. Dahan-dahan akong umakyat sa ikalawang palapag. At bago pa man ako tuluyang makarating sa itaas...narinig ko na ang mahihinang ungol na nagmumula sa master's bedroom.

Parang huminto ang pag-ikot ng mundo ko.

Mariin kong naikuyom ang aking kamao habang walang tigil ang pagpatak ng aking mga luha.

Ayokong maniwala. Pero nasa harapan ko na ang ibedensya. At gustuhin ko mang magbulag-bulagan, pero hindi pala kaya.

Masakit! Nakabaliw ang sakit. At habang palapit nang palapit ako sa pintuan ng masters berdroom na mukhang sinadyang hindi isara na maayos, mas lalo ko namang naramdaman angpagkadurog ng puso ko.

Si Jerome. Ang asawa ko.

Nakadagan siya sa ibabaw ng dati niyang kasintahan na si Elara, habang walang pakialam sa mundong nakapaligid sa kanila.

Hindi man lang nila napansing nandito na ako. Luhaan habang tahimik na pinapanood ang ginagawa nila.

Para akong nawalan ng hininga. Unti-unting sumikip ang dibdib ko hanggang sa halos hindi na ako makahinga.

Hindi ko na hinintay na mapansin nila ako.

Tahimik akong tumalikod.

Patuloy ang pagbagsak ng mga luha habang naglalakad patungo sa sarili kong silid.

Pagkapasok ko pa lamang, tuluyan nang bumigay ang lahat ng lakas na pilit kong kinakapit.

Napaluhod ako sa sahig.

Mahigpit kong hinawakan ang aking dibdib habang humahagulhol sa sakit.

Pitong taon...

Pitong taon kong ipinaglaban ang lalaking iyon.

Bago kami ikasal, mahal na mahal ako ni Jerome. Ramdam ko ang pagmamahal niya sa bawat yakap, bawat ngiti, at bawat pangarap na sabay naming binuo.

Ngunit nagbago ang lahat nang malulong sa sugal ang aking ama.

Dumating ang panahong hinahabol na siya ng mga pinagkakautangan.

Sa takot kong may mangyaring masama sa kanya, isa-isa kong isinangla at ipinagbili ang mga alahas, mamahaling gamit, at mga regalong ibinigay sa akin ni Jerome upang mabayaran ang mga utang ni Papa.

Hindi ko inakalang iyon din pala ang sisira sa aming pagsasama.

Mula noon, unti-unting naglaho ang pagmamahal at respeto ni Jerome sa akin.

Sa kanyang mga mata, isa na lamang akong mukhang pera. Isang babaeng walang pagpapahalaga sa mga bagay na ibinigay niya.

Hindi niya kailanman sinubukang alamin kung bakit ko ginawa iyon.

Mas pinili niyang husgahan ako.

At mula noon...

Araw-araw niya akong pinarusahan sa kasalanang hindi ko naman ginawa para sa sarili ko.

At minsan, gusto kong kwestyunin ang sarili ko. Naging masama ba talaga akong tao? Ginawa ko lang naman ang alam kong tama pero hindi ko naman akalain na ang magiging kapalit nito ay ang masayang pagsasama naming dalawa ni Jerome.