EP.7 อยากเจอก็มาหาดิ

EP.7

คำประกาศิตที่มาพร้อมรอยยิ้มซื่อ ๆ ของเอลินทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงถนัดตา เพื่อน ๆ ทั้งสองฝั่งต่างพากันกลั้นหายใจ ลุ้นระทึกว่า ‘ภูเขาน้ำแข็ง’ อย่างสายฟ้าจะระเบิดออกมาในรูปแบบไหน

ชายหนุ่มนิ่งงันไปในทันที เขาจ้องมองคนตัวเล็กข้างกายด้วยแววตาที่สับสน ความรำคาญใจที่เคยมีถูกความรู้สึกบางอย่างเข้ามาแทนที่ สายฟ้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสแจ๋วของเอลินเหมือนอยากจะรู้ว่าภายใต้ท่าทางซื่อบื้อนั้นเธอซ่อนไม้ตายอะไรไว้กันแน่

เอลินไม่ได้หลบตาเขาเลยสักนิด เธอไม่ได้เขินอายจนม้วนต้วน แต่กลับทำเพียงแค่ฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม ยิ้มที่เห็นฟันขาวครบทุกซี่ ยิ้มที่ดูเหมือนจะบอกว่า 'หนูพูดจริงนะ และพี่หนีหนูไม่พ้นหรอก'

สายฟ้าขมวดคิ้วมุ่นเหมือนกำลังสู้กับความคิดในหัวตัวเองที่เริ่มจะวุ่นวายเพราะยายผู้หญิงตรงหน้า

“หึ...”

เสียงเค่นหัวเราะสั้น ๆ หลุดออกมาจากลำคอหนา ก่อนที่สายฟ้าจะตัดบทด้วยการผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

”ไปไหนวะไอ้สายฟ้า?” แทนคุณเงยหน้าถามด้วยความสงสัย

“ห้องน้ำ”

สายฟ้าตอบทิ้งท้ายแค่นั้น ร่างสูงโปร่งสาวเท้าก้าวออกจากโต๊ะ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเอลินอีกรอบ

“แหม...เดินหนีเป็นพระเอกเอ็มวีเลยนะมึง” ฟีฟ่าตะโกนไล่หลังขำ ๆ

“ให้หนูไปด้วย...” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ สายฟ้ารีบชิงพูดก่อน “ไม่ต้อง”

เอลินมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายลับไปในความมืดด้วยสายตาละห้อย เมื่อถูกเขาห้ามไม่ให้ตามไป แต่เพียงครู่เดียวความสดใสของเธอก็กลับมา เอลินหันมาหาเพื่อน ๆ พลางเอามือทาบอกที่หัวใจยังเต้นตึกตัก

“แก...เมื่อกี้เขาจ้องฉันนานมาก รู้สึกดีเป็นบ้า”

“เขาจ้องเพราะเขาอึ้งที่แกหน้าด้านไปถามว่าตัวเองน่ารักไหม แล้วไหนจะพูดอวัยวะเพศของพี่เขาอีก”

“อึ้งแปลว่าทึ่ง ทึ่งแปลว่าสนใจ” เอลินสรุปเอาเองเสร็จสรรพตามฉบับคนคิดบวก

“อยากตามมันไปไหมล่ะ” แทนคุณถาม

“ไม่ดีกว่าค่ะ วันนี้พอหอมปากหอมคอ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” แม้ในใจจะอยากตามเขาไปทุกฝีก้าว แต่เธอก็รู้ดีว่าควรเว้นระยะให้เขาได้มีพื้นที่ส่วนตัวบ้าง ถึงแม้หัวใจเธอจะพุ่งไปหาเขาแบบสุดตัวก็ตาม

“อยากทำลายกำแพงน้ำแข็งก็สู้หน่อยนะน้อง”

กลุ่มคนที่เหลืออยู่พากันพูดคุยอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง ก็ไร้วี่แววหนุ่มในฝันของเอลินที่ยังไม่กลับมา

หรือว่าเขาจะกลับไปแล้ว พี่สายฟ้าโกรธเธอหรือเปล่า

“กลับกันเถอะพวกแก” ที่รักเอ่ยพลางสะกิดเพื่อน ๆ

“งั้นก็กลับ ฉันเองก็เริ่มง่วงเหมือนกัน” ข้าวตูเสริม พวกเธอทั้งสี่อาจจะยังไม่คุ้นชินกับสถานบันเทิงยามค่ำคืนนัก ถึงได้ตาหนักกันแทบทุกคน ยกเว้นเสียแต่เอลิน ที่ยังคงตั้งตารอใครบางคน

สี่สาวจึงบอกลาหนุ่มรุ่นพี่ ก่อนจะพากันเดินออกจากร้านมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ

แต่ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปเปิดประตูรถ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ในมุมมืดใต้แสงไฟสลัวของลานจอด ดวงตาหวานหรี่แคบลงเพื่อจ้องให้แน่ใจ

“พี่สายฟ้า”

เป็นเขาจริง ๆ ด้วย...สายฟ้ายังไม่กลับ

“มองอะไรน่ะ” ข้าวตูถาม

“พี่สายฟ้ายืนอยู่นู่น” เธอบุ้ยหน้าบอกให้เพื่อนมอง เขายืนสูบบุหรี่อยู่

“อ่อ อยากไปบอกลาเขาก่อนกลับไหมล่ะ”

“ก็อยากอยู่ แต่ไม่เอาดีกว่า วันนี้ฉันทำเรื่องให้เขาอารมณ์เสีย”

“เออดีแล้ว ให้พี่เขาพักหายใจบ้าง” ไอรีนพูดพลางถอนหายใจ นึกขอบใจที่คราวนี้เพื่อนรักรู้จักยับยั้งชั่งใจไม่บุกจู่โจมซ้ำซ้อน เพราะถ้าเอลินขยันรุกมากกว่านี้ มีหวังว่าที่สามีในอนาคตได้สติแตกจนเตลิดไปซะก่อนพอดี

วันต่อมาเอลินจอดรถทิ้งไว้ที่คณะแพทย์ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังคณะวิศวกรรมศาสตร์เพื่อตามหาชายหนุ่มในฝัน วันนี้เธอลุยเดี่ยวโดยปล่อยให้กลุ่มเพื่อนรออยู่ที่คณะ วันนี้เอลินปณิธานในใจ อย่างน้อยขอแค่ได้เห็นหน้า ‘พี่สายฟ้า’ สักเสี้ยววินาทีก็ยังดี คนมันชอบ แค่ได้มองก็สุขใจ แต่ถ้าโชคดีได้เป็นแฟนด้วยก็ถือว่าเป็นกำไรชีวิต เอลินเผลอเพ้อฝันไปไกล ส่วนจะเอื้อมถึงไหมนั่นค่อยว่ากันอีกที

ไม่สิ! เธอต้องเอาพี่สายฟ้ามาเป็นแฟนให้ได้

ทว่าในระหว่างที่กำลังสอดส่ายสายตาหาเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอยู่นั้น เธอกลับเดินสะดุดก้อนอิฐที่วางขวางทางเดินเชื่อมระหว่างคณะเข้าอย่างจัง! ร่างบางหน้าคะมำเตรียมท่าจะ ‘จับกบ’ ต่อหน้าหนุ่มวิศวะทั้งคณะที่พากันหันมองเป็นตาเดียว ทว่ากลับมีมือปริศนายื่นมาประคองเธอไว้ได้ทัน

เอลินเงยหน้าขึ้นมองพลางแก้มแดงก่ำด้วยความอับอายในความเซ่อซ่าของตน...ก็นะ เรื่องซุ่มซ่ามขอให้ไว้ใจเอลิน เธอเชี่ยวชาญเป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว!

“พี่แทนเองเหรอคะ” เธอนึกว่าใครที่ไหนเสียอีก

แทนคุณช่วยพยุงร่างเล็กให้ยืนขึ้นพลางส่ายหัวน้อย ๆ “ซุ่มซ่ามจริง ๆ เลยเรา”

เอลินรีบปัดเศษดินออกจากมือและกระโปรงนักศึกษาพลางตอบกลับเสียงเรียบ “ปกติค่ะ...หนูเก่งเรื่องสะดุด”

“หืม ? มีใครเขาภูมิใจกับเรื่องสะดุดด้วยเหรอ” แทนคุณเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

“อ้าว...สงสัยอะไรคะพี่แทน หรือจะให้หนูสาธิตด้วยการสะดุดโชว์อีกรอบ ?”

“ไม่ต้องเลย!” แทนคุณหลุดหัวเราะให้กับความน่ารักปนกวนประสาทของคนตรงหน้า “นี่ตั้งใจมาตามหา ‘รักแท้’ ละสิ แต่เสียใจด้วยนะ วันนี้มันไม่เข้าคณะ ส่วนวันอื่น...ก็ยังไม่ชัวร์ว่ามันจะโผล่หัวมาไหม”

“ทำไมล่ะคะ พี่สายฟ้าเขาไปไหน?”

“นอนอืดอยู่คอนโดโน่นแหละ”

“ขี้เกียจตัวเป็นขนเลยสินะคะเนี่ย”

“แล้วนี่จะไปเรียนเลยไหม หรือจะเดินสะดุดแถวนี้ต่อ ?” แทนคุณแซวทิ้งท้าย

“ขึ้นเรียนสิคะ แฟนในอนาคตหนูไม่มานี่” เอลินตอบเสียงมุ่ยพลางทำหน้าตูมเมื่อเป้าหมายที่ตั้งใจมาหานั้นล้มเหลวไม่เป็นท่า กลายเป็นว่าเธอไม่ได้เจอ ‘สายฟ้า’ แต่ดันมาเจอ ‘สายไปแล้ว’ แทน

“งั้นเดี๋ยวพี่เดินไปส่ง” แทนคุณอาสา เขาปล่อยให้ร่างเล็กเดินนำหน้าไปก่อนเพื่อจะแอบใช้จังหวะนี้ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพแผ่นหลังของเธอส่งไปให้คนที่ ‘ขี้เกียจตัวเป็นขน’ ได้ดู...ว่าวันนี้มีสาวสวยบุกมาตามหามันถึงถิ่น!

แทนคุณส่งข่อความหาสายฟ้าเป็นการส่วนตัว

แทนคุณ : ส่งภาพแผ่นหลังของเอลิน

แทนคุณ : มีสาวสวยมาหามึงด้วย

แทนคุณ : เปลี่ยนใจมาเรียนก็ทันนะ

คนที่กำลังนอนหลับสบายอยู่คอนโดถึงกับหน้ายุ่ง เมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความดังอยู่หลายครั้ง มือหนาคลำ ๆ หาโทรศัพท์ทั้งที่ยังคงหลับตา

ดวงตาคมหรี่มองหน้าจอ “อะไรของแม่งวะ”

สายฟ้าเปิดดูข้อความ แทนคุณส่งรูปหันหลังของผู้หญิงคนหนึ่ง เขาไม่ต้องเดาให้เสียเวลาเลยว่าแผ่นหลังในชุดนักศึกษานั้นเป็นใคร

สายฟ้า : อยากเจอก็มาหาที่คอนโดดิ

ถ้าชอบช่วยกดเมนต์ กดหัวใจ เพิ่มลงคลังเป็นกำลังใจกันให้หน่อยนะคะ 💗