EP.8 อยากล้มทับทั้งตัว

EP.8

แทนคุณจ้องข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาอ่านทวนประโยคนั้นอยู่หลายรอบราวกับจะพิสูจน์ว่าไม่ได้ตาฝาดไป “อยากเจอก็มาหาที่คอนโดดิ”

“มึงเป็นใครเนี่ย เมื่อวานมึงยังดูโกรธน้องเขาอยู่เลย” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ภูเขาน้ำแข็งหมื่นปีอย่างเพื่อนเขาน่ะเหรอจะส่งข้อความแบบนี้ออกมา

“น้องเอลินครับ”

เสียงเรียกของแทนคุณทำให้เจ้าของชื่อชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามอง “คะพี่แทน ?”

เอลินส่งยิ้มหวานหยดกลับมาให้คนมองอย่างไม่ได้คิดอะไร แววตาที่เป็นประกายใสซื่อและท่าทางไร้เดียงสาของสาวตรงหน้า ทำให้คนเจ้าเล่ห์อย่างแทนคุณถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ความน่ารักที่ดูเป็นธรรมชาติจนเกินต้านทานนั้นทำเอาหัวใจของคนมองกระตุกวูบไหวอย่างห้ามไม่ได้

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ?”

“อ๋อ...เปล่าครับ ไม่มีอะไร” แทนคุณรีบเก็บท่าทีเลิ่กลั่ก “พี่ต้องช่วยประคองเราไหม จะได้ไม่ล้ม”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่แทน หนูเดินเองได้ สบายมาก!” ปากก็เก่งไปอย่างนั้นเอง แต่ยังไม่ทันจะขาดคำ เอลินที่กำลังจะออกตัวก้าวเดินกลับเสียหลักสะดุดขาตัวเองเข้าอย่างจังจนร่างบางถลาวูบไปข้างหน้า

“เฮ้ย!”

แทนคุณขยับเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน วงแขนแกร่งรับร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมกอด ก่อนที่เอลินจะได้ทำสถิติ ‘วัดพื้น’ เป็นครั้งที่สองของวัน

“เชื่อแล้วว่าเราน่ะสะดุดเก่งจริง ๆ” แทนคุณพูดกลั้วหัวเราะ พลางมองร่างเล็กที่เกือบจะหน้าทิ่มดินไปเมื่อครู่

“แหะ ๆ” เอลินส่งยิ้มแห้งแก้เขินพลางเกาศีรษะเบา ๆ เธอยอมรับว่าความซุ่มซ่ามนี่แหละคือเพื่อนสนิทบนร่างกายเธอเป็นอันดับหนึ่ง

แทนคุณเปลี่ยนจากเดินตามมาเป็นเดินขนาบข้างหญิงสาวเพื่อคอยระวังให้คนขี้ซุ่มซ่าม เขาเดินมาส่งเธอจนถึงหน้าตึกคณะแพทยศาสตร์ ก่อนจะขอตัวแยกกลับไปยังถิ่นวิศวะของตัวเอง

ระหว่างทางเดินกลับ แทนคุณอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูแชตของสายฟ้าอีกครั้ง นิ้วเรียวเลื่อนอ่านประโยคสั้น ๆ นั่นซ้ำไปซ้ำมาอย่างใช้ความคิด

“มวลท้องแทนเลยว่ะ...แถมมันยังไม่ลบข้อความทิ้งด้วย ใครเข้าสิงเพื่อนกูวะเนี่ย ?”

แทนคุณ : ออกไปจากร่างเพื่อนกูเดี๋ยวนี้! สารภาพมา มึงเป็นใคร!

สายฟ้า : อะไรของมึง...

แทนคุณ : มึงพิมพ์อะไรมาล่ะ

สายฟ้า : แล้วมึงเป็นอะไรล่ะ

แทนคุณ : กูแค่สงสัย เมื่อคืนมึงยังโกรธน้องอยู่เลยที่ทำเหล้าหกจู๋มึงอ่ะ

แทนคุณพิมพ์ไปก็ขำไป นึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วโคตรจี้

สายฟ้า : ไอ้สัตว์

แทนคุณ : น้องชอบมึงมากนะ ไม่ลองเปิดใจหน่อยล่ะ

สายฟ้า : เสือก

แทนคุณ : มึงไม่รู้สึกอะไรสักนิดเลยเหรอวะ

สายฟ้า : กูแค่รำคาญ

เย็นวันนั้น เอลินขับรถกลับถึงคอนโด ทันทีที่เข้ามาในตัวห้อง ร่างเล็กก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความเพลีย เธอรู้สึกครั้นเนื้อครั้นตัวอยากหาเครื่องดื่มเย็น ๆ รสหวานมาเติมพลัง แต่พอเดินไปเปิดตู้เย็นดู กลับพบเพียงแค่ขวดน้ำเปล่าไม่มีเครื่องดื่มที่เธอต้องการ

“ลงไปซื้อข้างล่างดีกว่า...สงสัยวันนั้นของเดือนใกล้จะมาละมั้งเนี่ย ถึงได้โหยของหวานขนาดนี้” เธอพึมพำกับตัวเองพลางคว้ากระเป๋าสตางค์ใบเล็กแล้วเดินออกจากห้อง

ร่างเล็กยืนรอลิฟต์พลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เอลินมองตัวเลขดิจิทัลที่กำลังเคลื่อนตัวเลขมายังชั้นที่เธออยู่

ติ๊ง~

บานประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออก เอลินเงยหน้าขึ้นเตรียมจะก้าวเข้าไป แต่แล้วดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้าง เมื่อพบกับร่างสูงที่คุ้นตาในชุดลำลองแต่ดูหล่อในสายตาเธอเป็นบ้า ‘สายฟ้า’ ยืนอยู่ด้านใน

“สวัสดีค่ะ...พี่ขี้เกียจตัวเป็นขน!”

ประโยคทักทายสุดพิลึกทำเอาใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะเย็นชากลับขมวดคิ้วมุ่นทันที เขามองยายตัวแสบที่ยืนส่งยิ้มแฉล้มจนตาปิดอยู่หน้าลิฟต์

“เรียกใคร”

“ก็เรียกพี่สายฟ้าไงคะ” เอลินตอบหน้าตาย ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาในลิฟต์ แล้วหยุดยืนอยู่ข้างเขาในระยะห่างเพียงเล็กน้อย

“จะไปไหนคะ ?”

“...” สายฟ้าเงียบไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่งเป็นรูปปั้น และจงใจเมินคำถามนั้นราวกับมันเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา สำหรับเขาแล้วเอลินก็แค่คนแปลกหน้าที่เขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเปิดปากคุยด้วย

“หนูจะลงไปซื้อน้ำหวาน พี่อยากกินอะไรไหมคะ ถือว่าหนูเลี้ยงแทนคำขอโทษที่เมื่อคืนทำกางเกงพี่เปียก”

“ไม่จำเป็น”

“ไม่ได้สิคะ อย่างน้อยก็ขอให้หนูได้รับผิดชอบพี่นะ นะคะพี่สายฟ้า นะ ๆ” เอลินส่งสายตาปริบ ๆ พร้อมใช้น้ำเสียงอ้อนวอนระดับสิบ หวังจะให้คนหน้านิ่งยอมใจอ่อนลงบ้างสักนิดก็ยังดี

สายฟ้าก็คือสายฟ้า ชายหนุ่มยังคงเมินเฉยคำตื้อของเธอ กระทั่งประตูลิฟต์เปิดกว้างที่ชั้นล่าง

นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปกดปุ่มเปิดค้างเอาไว้เพื่อรอให้เธอเดินออกไปก่อนตามมารยาท แต่นอกจากเอลินจะไม่ขยับไปไหน เธอยังหันมาถามเขาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

“พี่โกรธหนูหรอคะ ?”

สิ้นคำถามของสาวจอมซื่อบื้อ สายฟ้าถึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เปล่า”

“ออกไปได้แล้ว” เสียงทุ้มออกคำสั่งอย่างเหลืออด เธอจะให้เขายืนกดลิฟต์ทั้งคืนเลยหรือไง

เอลินเชื่อฟังเขา ขณะที่กำลังจะก้าวขาออกจากลิฟต์ ทว่าเธอกลับก้าวพลาด สะดุดขาตัวเอง ทั้งที่ไม่มีอะไรมาขวางกั้น

ปลายรองเท้าเกี่ยวกันในจังหวะที่เธอก้าวพลาดเพียงนิดเดียว

“โอ๊ะ!”

ร่างบางเสียหลักพุ่งถลาไปข้างหน้าท่ามกลางสายตาคนในตึกสองสามคนที่กำลังเดินผ่านพอดี

ตุบ!

เอลินหน้าคว่ำลงบนพื้น เธอหน้าร้อนผ่าวจนแทบไหม้ สองมือค้ำยันเอาไว้กับพื้นกระเบื้องสีเนื้อมัน ใบหน้าหวานนิ่งค้าง เธออยากจะมุดดินหนีเสียให้พ้น ไม่แม้แต่จะหันไปมองเขา

ทำไมเขาไม่มาช่วยเธอพยุงหน่อยล่ะ ลุกไม่ขึ้นแล้วเนี่ย ขายขี้หน้ามาก มาล้มต่อหน้าคนที่เธอชอบ

สายฟ้าก้าวออกจากลิฟต์ เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ยืนอยู่ห่างเธอออกไปไม่กี่ก้าว...เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่วินาทีแรกจนถึงตอนนี้

สายฟ้าทำเพียงแค่มองนิ่ง

ไม่มีท่าทีจะก้าวเข้ามาช่วย

ไม่มีสีหน้าตกใจหรือเป็นห่วง

และไม่มีแม้แต่คำถามสั้น ๆ ว่า “เจ็บไหม”

เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น...มองเธอล้มด้วยสายตาที่เย็นชาแล้วเดินจากเธอไป ปล่อยให้เอลินล้มแหมะบนพื้นอยู่อย่างนั้น

“เอ้า! ไม่คิดจะช่วยกันเลยหรือไง” เอลินพึมพำกับตัวเอง เมื่อเห็นว่าเขาเดินออกจากตัวคอนโดไปแล้ว ทิ้งให้เธออับอายขายขี้หน้า น้ำใจก็ไม่มี หญิงสาวปากยื่นทำหน้าตูม ก่อนจะพยุงตัวเองลุกขึ้น

“คราวหน้า ถ้าหนูล้มหนูจะสะดุดล้มทับพี่ทั้งตัวเลยคอยดูสิ เอาแบบในซีรีส์จีนเลย”