HOLD YOU TWO: HARSH GRANDPA

“M-Miss Noah! Ikaw nga, Miss Noah. Nagbalik ka na!” Gulantang ang guard na sumilip mula sa bintana ng guardhouse nito. Nagmamadali itong lumabas para pagbuksan sila ng gate.

Tipid na ngumiti si Noah, “Ako nga po, Mang Estong. Mabuti at nandito pa rin kayo. Kumusta po?”

“Naku, ayos lang naman, Miss. Ang tagal ninyong nawala. Pasok ka—” Natigilan si Mang Estong nang mapansin ang dalawang paslit na bahagyang nagtatago sa likuran ni Rinoah.

“Mga anak ko ho.”

“Pasok kayo, pasok. Maiinitan kayo. Kagaganda't guwapong bata! Manang-mana sa ina!” Maluwang nitong binuksan ang maliit na tarangkahan para sa tao saka kinuha kay Rinoah ang maletang bitbit.

“Maraming salamat po. Si Daddy?”

Binalingan muna ni Mang Estong ang kasamahan para bilinan ito bago sinagot ang dalagang amo. “Nasa loob, Miss. Paniguradong masosorpresa ang Don at ang Madam sa pagdating ninyo.” Halata sa guard na si Mang Estong ang tuwa sa pagbabalik ng anak ng mga amo. Hindi mapigilan ang bibig nito sa pagsasalita habang inihahatid ang mag-iina. Nang mapansin nitong abala sa pagsipat ang dalagang amo, ang mga bata naman ang dinaldal nito na game na game naman sa pagsagot.

Iginala ni Rinoah ang tingin sa dalawang palapag na bahay na nakatirik sa hindi kalayuan, ilang metro ang layo mula sa gate. Halata ang karangyaan sa istilo pa lang niyon na hinango sa mga bahay sa Spain. May arko ang bawat pintuan, naglalakihan ang mga bintana. Gawa sa terracotta ang bubungan, at puting-puti ang exterior wall.

Noong nabubuhay pa ang mommy niya, every six months nitong pinapapinturahan ang exterior wall, kundi puti ay kulay krema, pula at maroon naman ang mga bubong, para hindi lumuma ang pintura niyon. Pero mukhang hindi na namimintina iyon ngayon. May mga bahagi na ng pader ang bahagyang nilulumot at namamantsahan ng kalawang.

Malinis ang paligid. Nalalatagan ng pinong damo ang magkabilang bahagi ng pathway. Natataniman ng mga plant box ang magkabilang gilid ng daan na tinatahak nila papunta sa kinatitirikan ng bahay. Puno naman ng mga malalagong puno ang magkabilang bahagi ng bahay hanggang sa likuran niyon na nagbibigay ng probinsiyang atmospera sa lupain nila.

Bumuntonghininga si Rinoah nang marating nila ang paanan ng ilang baitang na hagdan bago ang maindoor. Nagpaumuna si Mang Estong sa pag-akyat para buksan ang malaking pinto. Isang unipormadong kasambahay ang napahinto sa tapat nila na agad inusisa ang pagpasok ng guard.

“May kailangan ka Mang Estong?”

“Nandito ang anak ng Don. Pakisabi sa kaniya, dali!”

Lumipat ang tingin ng kasambahay sa babaeng nasa likuran ni Mang Estong. Hindi nito kilala ang sinasabing anak ng Don maliban sa dalagang babaeng nakatira din sa bahay na iyon, ngunit mabilis siyang tumalima nang mamukhaan ang maganda nitong mukha na sa mga painting na nakasabit sa kabahayan lang nito nasilayan. Yumukod siya bilang paggalang dito bago malalaki ang hakbang na tinungo ang enggrandeng hagdan.

“Sige na po, Manong Estong. Iwan n'yo na po kami rito. Baka mapagalitan ka pa ng Papà,” magalang na taboy ni Rinoah sa bantay ng bahay nila. Kilala pa naman niya ang ama, ayaw na ayaw nitong iniiwan ng guard ang puwesto dahil minsan na silang nalooban noon.

Nagpaalam ang may edad nang lalaki, saglit pa nitong kinulit ang kambal bago lumabas ng kabahayan. Nang maiwan ang tatlo sa gitna ng malawak na sala, nagsumiksik ang dalawa sa magkabilang gilid ng ina saka tahimik na inilibot ang tingin sa kabuuan ng bahay. Manghang-mangha sa laki at lawak ng kinaroroonan dahil nakikita lang nila ang ganoon kalaking bahay sa mga palabas na pinanonood nilang mag-iina. Hindi naman kalakihan ang bahay nila sa Florida, pero hindi rin naman iyon maliit. May sariling silid ang kambal, habang solo ni Rinoah ang kuwarto, sa isang apartment unit. May sala at malaking kusina, sapat para komportable silang makakilos.

Tahimik ding pinag-aralan ni Rinoah ang tahanang ilang taon niyang hindi inuwian. Walang pinagbago, pero may pakiramdam na nawala. Maaliwalas ang paligid dahil sa puting kulay ng mga dingding. Heavy wooden beams naman ang mataas na kisame na may lumang disenyo ng chandelier na nakabitin. Maluwang ang engrandeng hagdan na nasa dulong gitna at nahahati sa magkabilang bahagi para sa ikalawang palapag kung nasaan ang mga silid. May dalawang malalaking antigong banga ang nakatayo sa magkabilang gilid ng paanan nito.

Leather brown ang mga sofa na maayos na nakapalibot sa isa't isa sa gitna ng sala. Sa gitna ng mga upuan ang mahabang wooden coffee table na custom-made.

Bumalik ang tingin ni Rinoah sa itaas nang bumukas ang isa sa mga pinto ng silid na nasa kaliwa. Lumabas doon ang kaninang kasambahay kasunod ang wheelchair kung nasaan ang papà niya na tulak-tulak ng may edad nang babae. Sumakay ang dalawa sa lift na naroon habang bumaba naman ng hagdan ang kasambahay at sinalubong ang dalawa sa ibaba.

“Noah...” malumanay na tawag ng ginang habang papalapit ang tatlo sa kinatatayuan ng bisita.

“Mabuti naman at naisipan mong umuwi?” taliwas sa boses ng ginang, may himig ng galit na bungad ng ama ni Rinoah.

“Kumusta, Papà? I heard what happened to you kaya umuwi ako.”

“Ha! H'wag kang mag-alala at buhay pa naman ako. Hindi ka na sana nag-abala.”

“Daniel, will you stop being harsh with your daughter? Ikaw na nga inaalala ng anak mo!” sita ng ginang na nanatiling nasa likuran ng wheelchair.

“Ha! Sa tingin mo maniniwala akong may concern talaga ang batang iyan sa akin na ama niya matapos nang ginawa niya? I would'nt face the shame if she did'nt run away!” Nandidilat ang mga mata ni Daniel habang inilalabas nito ang sama ng loob sa anak. Ngunit unti-unting nanliit ang nangungulubot nitong mata nang mapansin ang dalawang batang nakayapos sa magkabilang gilid ng anak at bahagyang nakasilip sa gawi nilang mag-asawa. “And what? You did bring your bastards here?”

“Papà!” mariing tawag ni Rinoah sa ama nang maramdamang hmigpit ang kapit ng mga anak niya sa baywang niya dahil sa sinabi ng ama. “I don't care what names you would call me, but leave my children out of your rage. Wala silang kasalanan sa inyo,” pigil ang sariling magalit pa rito.

“You flirt with a man, and ran away before your wedding just to show me what you have now? Nasaan ang ama niyan at hindi mo kasama?”

Mariing napapikit si Rinoah para pakalmahin ang sarili. This is the reason why she doesn't want to come home. Ayaw niyang nadadamay ang mga anak sa desisyong siya ang may gawa. Kung hindi lang siya nag-aalala sa ama, at kung may mapag-iiwanan lang sana siya sa mga anak, hinding-hindi niya isasama ang mga ito para lang makarinig ng pang-iinsultong hindi naman deserved ng mga ito.

“Saka na tayo mag-usap, Pa. Babalik na lang ho ako.”

“Noah,” tawag ni Rosita sa stepdaughter. “You can stay here. Pagpasensiyahan mo na ang ama mo. Kids, I'm sorry about your lolo, ha? He didn't mean it,” malambing nitong paghingi ng pasensiya nang lapitan ang tatlo. “He's just a grumpy old man...” bulong nito na animo ayaw iparinig sa asawa ang pang-aasar, nag-make face pa ito para lang pagaanin ang loob ng dalawang paslit. Nilingon nito ang kasambahay. “Rita, pakibalik ang sir mo sa kuwarto niya.”

“Yes, Madam.”

“Malinis iyong silid mo. I always make sure that it's was clean in case you will come back. Magpahinga muna kayo, magpapahanda ako ng tanghalian ninyo,” ang amo ng boses nito dahilan kung bakit hindi naging mahirap kay Rinoah na tanggapin ito bilang pangalawang asawa ng ama. Pero buhat nang malaman niya ang totoo, hindi na niya alam kung genuine ba talaga ang kabaitang ipinapakita ng madrasta.

“Nakapagtanghalian na kami, Tita.”

“Then a merienda. For sure they will enjoy it, right kids? What's your name by the way?”

“I'm Claudine po,” nakangiti nang pakilala ni Claudine.

“Claude with 'e' po,” nanunuot ang tingin at walang kangiti-ngiting pakilala ni Claude.

“Claude, Claudine, I'm your Mamita Rosita. Mommy ako ng mommy ninyo.”

“But mom just called you Tita,” puna agad ni Claude.

“Aha... I'm her second mom, actually. But it doesn't matter right?” hilaw ang tawang sagot ni Rosita.

“Claude?” may babala ang tonong tawag ni Rinoah sa anak.

Lumamlam naman ang mga mata ni Claude, kumalma ang mga pisnging, at bahagyang tumango, tanda ng paghingi nito ng paumanhin sa ina.

“I'm sorry about that, Tita,” siya na ang humingi ng paumanhin sa pangalawang asawa ng ama.

Hilaw namang tumawa si Rosita na sinundan ng pagtango-tango. Bumuntonghininga pa siya nang malalim bago hinarap ang anak ng asawa sa una nitong asawa, bago seryosong tiningnan si Rinoah.

“P'wede ba kitang makausap, Noah?”