Chapter 4

Habang binabaybay ni Shelly ang abalang highway patungo sa sentro ng business district, abala siya sa pagsagot sa tawag ni Richard sa hands-free system ng kanyang sasakyan.

"I'll be home in two days, babe." masayang balita ni Richard sa kabilang linya. "I can't wait to see you and Gabriel. Sobrang excited na ako, parang hindi na ako makapaghintay na tawagin ka nang Mrs. Castillo."

Ramdam ni Shelly ang init sa kanyang pisngi dahil sa excitement ni Richard, pero agad din siyang napatingin sa rear-view mirror nang makita ang reflection ng kanyang anak.

"I already finalized the details for the final fitting of your gown," patuloy ni Richard, puno ng kagalakan. "Sigurado akong magmumukha kang dyosa sa araw na 'yun. Everything is falling into place, Shelly. Konting tiis na lang, magiging official na tayo."

Sa passenger seat, agad na kumunot ang noo ni Gabriel. Ang kanyang mga maliliit na kamay ay mahigpit na nakakapit sa seatbelt, at ang kanyang mga mata ay naniningkit habang nakatingin sa labas ng bintana. Tunay na pagpapakita ng matinding pagkadismaya.

"Mrs. Castillo?" Sa isip ni Gabriel, ang pangalang 'yun ay parang isang malaking error sa system na kailangang i-debug agad. Hinding-hindi siya boto kay Richard. Para sa kanya, ang lalaking ito ay boring, walang corporate spark, at higit sa lahat, hindi ito ang nararapat na maging bahagi ng buhay nila.

"Gabriel, nakikinig ka ba? Mag-hello ka kay Tito Richard," pilit na pambabasag ni Shelly sa tensyon habang nakatutok pa rin sa daan.

Nagpakawala ng isang mabigat na buntong-hininga si Gabriel bago sumagot nang napakaseryoso, "Tell him I'm busy with our corporate operations, Mom. We don't have time for social pleasantries right now."

Napailing na lang si Shelly, hindi man lang napansin ang talim ng tingin ng anak sa kanyang phone. Hindi niya alam, habang papalapit sila sa building ng Lucero Prime Holdings, ang 'corporate operation' na tinutukoy ni Gabriel ay ang simula ng isang malaking gulo na babago sa lahat ng plano ni Richard.

Pagpasok nila sa main lobby ng Lucero Prime Holdings, parang huminto ang mundo. Ramdam ang corporate heavy pressure sa paligid, lalo na nang mapansin ng mga empleyado na ang bata sa tabi ni Shelly ay parang isang mini-Gavinn Lucero na naka-denim jacket.

"Good morning, ma'am. Delivery for Mr. Lucero?" tanong ng receptionist, na bahagyang napatitig kay Gabriel, halatang naguguluhan sa pagkakahawig ng bata sa CEO.

"Yes po," pilit na ngiti ni Shelly, kahit na parang gusto na niyang mag-dissolve sa sahig.

"Nasa 118th floor po ang office ni Mr. Lucero. Diretsuhin niyo na lang po ang elevator, ma'am. Security will let you in," sagot ng receptionist habang abala sa pag-type.

Agad na kinabahan si Shelly. "Gabriel, anak," bulong niya habang inilalapit ang mukha sa bata, "bawal ang bata sa taas, masyadong strict ang environment doon. Stay ka lang dito sa reception area, okay? Mag-lalaro ka lang muna sa tablet mo."

Bago pa man makasagot si Shelly, mabilis na sumingit si Gabriel, diretso ang tingin sa receptionist na parang nag-a-audit ng performance nito.

"Excuse me, miss?" tawag ni Gabriel, ang kanyang boses ay kalmado pero may halong authority na nakakapigil-hininga. "The protocol for a five-year-old child to stay in the lobby is inefficient. I am the lead quality control officer for this specific cake delivery. My presence is mandatory for the 'personal delivery' requirement stated by Mr. Lucero."

Napatigil ang receptionist, literal na napanganga sa confidence ng bata. "Uh, sir... I mean, kid... bawal po talaga ang bata sa loob ng office area."

"And who made that rule?" taas-kilay na tanong ni Gabriel, na ikinanganga lalo ng mga nakikinig na empleyado. "Based on my observation, this lobby is a low-security zone with zero specialized supervision for children. If you want to maintain a five-star rating for this building's customer service, you'll let me proceed. Unless you want me to report this to Mr. Lucero himself?"

Napatingin si Shelly sa paligid, ramdam ang mga matang nakatitig sa kanila. "Gabriel, stop it!" saway ni Shelly, pero sa loob-loob niya, hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiiyak sa pinagsasabi ng anak niya.

"Shet," isip ni Shelly, "yung Lucero blood, lumalabas na naman."

Hindi inaasahan, isang matinis na tunog ng takong ang bumasag sa tensyon sa lobby. Huminto ang lahat ng empleyado sa pagtatrabaho nang pumasok si Doña Fatima, ang reyna ng Lucero Prime Holdings, na mukhang handang manunog ng opisina dahil sa isang failed report.

"What is going on here? Bakit ang ingay?" iritadong tanong ng Doña.

Nang magtama ang paningin nila ni Gabriel, literal na napako siya sa kinatatayuan.​ Nakita niya itong nakatayo na parang laging handa para sa isang board presentation. Ang mga mata, ang sharp jawline, at ang buhok na bagsak na bagsak. It was a total déjà vu. ​Halos hindi siya makapaniwala sa nakikita. Para siyang nakakita ng version ni Gavinn noong limang taong gulang pa lang ito.

Hindi natinag si Gabriel. Tiningnan lang niya ang Doña mula ulo hanggang paa, in-analyze ang bawat detalye ng suot nitong luxury ensemble.

"Ma'am, you're experiencing a visible physiological reaction to my presence," seryosong sabi ni Gabriel, habang hawak-hawak ang cake box na parang isang top-secret document. "Are you okay? Do you need a seat, or are you just here to add to the lobby congestion?"

Nalaglag ang panga ng mga empleyado. Sino ba ang batang ito na may lakas ng loob na barahin ang mismong matriarch ng kumpanya?

"S-sino ka?" nanginginig na tanong ng Doña, ang dati’y matapang na boses ay puno na ngayon ng pagtataka at matinding pagkabalisa.

"I am Gabriel," sagot ng bata nang walang pag-aalinlangan, habang ang mga mata niya ay nananatiling matalim at mapanuri. "And I have a professional delivery to make. I don't understand why your receptionist doesn't want to let me in. Mr. Lucero requested us to deliver this cake personally, and we operate on a strict schedule here."

Tumingin si Shelly sa paligid, halos himatayin na sa kaba. Shet, Gabriel! Yung lola mo na ang kausap mo!

Hindi mapigilan ni Doña Fatima na mapahawak sa kanyang dibdib, habang ang mga mata niya ay nananatiling nakapako sa mukha ni Gabriel. Ang inaasahan niyang pagbabalikwas dahil sa kawalan ng galang ng bata ay hindi nangyari. Sa halip, isang kakaibang spark ng curiousity ang pumalit sa kanyang pagkagulat.

"Rude," bulong ng Doña sa sarili, pero may bakas ng ngiti sa kanyang mga labi. "The arrogance, the posture, it's like looking at a mirror from thirty years ago."

"Ma'am, may kailangan po ba kayo?" muling tanong ni Gabriel. "You're wasting our business operational time. If you’re just here to stare, I suggest you do it elsewhere."

Natawa nang mahina si Doña Fatima, isang tunog na hindi madalas marinig sa loob ng lobby. Ang bawat salita ni Gabriel ay hindi lang bastos, ito ay ang Lucero dominance na matagal na niyang hinahanap sa susunod na henerasyon. Hindi rin ito bratty behavior, ito ay ang natural na awtoridad ng isang taong alam ang halaga ng bawat segundo.

"Cool kid." Lumalapit siya kay Gabriel habang binabalewala ang presensya ng mga nagbubulungang staff. "What's your name again? Gabriel?"

"Gabriel Mendoza," mabilis at pormal na sagot ng bata, hindi man lang kumukurap.

"Tell me, Gabriel... sino ang nagturo sa'yo na makipag-usap sa akin nang ganyan?"

"Seriously? I don't need lessons for common sense," sagot ni Gabriel sabay tingin sa relo niya. "And honestly, being respectful is overrated if the other person is clearly obstructing my workflow."

Sa puntong ito, si Shelly ay halos hindi na makahinga sa gilid. Gusto niyang hilahin ang anak niya papalabas ng gusali, pero ang titig ni Doña Fatima kay Gabriel ay parang isang predator na nakakita ng isang bagay na napakahalaga.

"Intriguing," saad ng Doña, na parang hindi na naririnig ang ingay ng paligid. "Very... very intriguing."

Ramdam ni Shelly ang mga mata ng mga empleyado na nakatitig sa kanila habang mabilis nilang nilalakad ang malawak na lobby. Bawat hakbang ay parang isang slow-motion disaster. Pero bago pa man sila makalayo, narinig niya ang boses ni Doña Fatima na nag-echo sa buong lobby, puno ng kakaibang awtoridad.

​"Wait!"

​Tumigil si Shelly, ang kanyang likod ay naninigas sa takot. Lumingon siya nang dahan-dahan, at nakatayo pa rin si Doña Fatima sa gitna ng lobby, hindi inaalis ang tingin sa paglayo nilang dalawa.

​"We do really have strict protocols since this lobby has zero specialized supervision for children." pahayag ng Doña, ang kanyang boses ay malamig. "To deliver the cake personally, I command you to bring your child in my office. Now."

​Napalunok si Shelly. Shet. Ito na nga ba ang kinatatakutan ko, isip niya. Habang si Gabriel naman, sa kabila ng paghila ni Shelly, ay lumingon pa ng bahagya sa Doña at binigyan ito ng isang confident smirk na parang sinasabing, “Game on.”