Chapter 2

It was a busy Tuesday afternoon sa Shelly’s Cake Corner. The café was packed of freshly baked premium cakes and brownies, and Shelly was currently in the zone. Naka-apron siyang may kaunting bahid ng flour at icing sugar, busy sa paghahanda ng mga orders.

At that moment, malabong-malabo nang makita ni Shelly ang naka-cat woman sa penthouse ng Luxoir Tower five years ago. She finally secured the bag, at higit sa lahat, nagbagong-buhay siya nang marangal at ngayon ay proud owner na siya ng sarili niyang artisan cake shop.

“Gabriel, anak, please don’t eat those fondant stars. Pang-toppings yan sa mga cupcakes natin,” saway ni Shelly habang busy sa pag-pipe ng buttercream sa isang cupcake.

“I know what I'm doing, Mommy. Hindi ko sila kinakain. I’m quality-checking,” seryosong sagot ng limang taong gulang na bata.

Si Gabriel.

Gabriel was her greatest plot twist, at ang nagpapatunay na malakas talaga ang genetics ng mga Lucero, walang duda kung saan talaga ito nagmana. At kahit limang taong gulang pa lang ito, parang may maliit na corporate manager na sa loob ng katawan ng bata sa sobrang seryoso magsalita.

Habang busy si Shelly sa pagte-take ng orders at kaka-accommodate ng mga customers, nag-vibrate ang phone niya sa ibabaw ng counter. Dahil occupied pa ang time niya, pinindot niya ang speaker ng phone.

“Hey, babe,” boses ni Richard mula sa voice mail.

Richard was a stable, decent accountant. Siya ang lalaking nagbigay sa kanila ng seguridad at tahimik na buhay.

“I just finalized the catering and the church reservation. Officially, single era mo na lang ang binibilang natin. Ilang weeks nalang, ikakasal na tayo. Ready ka na ba maging Mrs. Castillo?”

Hindi napansin ni Shelly na sa gilid ng counter, biglang natigilan si Gabriel sa pag-quality checking ng mga toppings.

Ilang weeks nalang? Ikakasal na sila?

Gabriel’s tiny eyebrows knitted together. He didn’t like Richard. Not because Richard was mean, but because Richard was boring. Palagi kasi siyang pinipilit pakainin ng gulay at walang kaalam-alam sa mga paborito niyang space guns.

“No! Hindi siya pwedeng ikasal sa lalaking yun. I have the rights to demand. This wedding must be stopped,” isip ni Gabriel.

Habang abala si Shelly sa kaka-prepare ng orders, biglang tumunog ang digital chime sa entrance door ng shop, shifting the energy to the max.

Ang mga Gen Z students na seryosong nagrereview sa corner table ay sabay-sabay na napa-angat ng tingin mula sa kanilang mga MacBooks, even ang ingay ng chismisan ng mga customer ay biglang nag-fade into static.

Shelly felt a cold shiver run down her spine before she even saw the face. Yung aura na ’to? Medyo may halong amoy ng mamahaling Oud wood perfume, peak corporate audacity, at generational wealth. Slowly, her eyes tracked the custom-tailored leather shoes, up to the perfectly pressed slacks, and finally the face.

Gavinn Lucero.

The internet’s favorite toxic billionaire, scanning the small aesthetic cake shop na parang nag-iinspeksyon ng crime scene rather than a bakery, before dropping straight down to her.

He looked so devastatingly out of place among the pastel-colored aesthetic walls and cute neon signs of her shop. Ang bawat segundong lumilipas ay nagso-slow motion.

"Shit. Bakit siya nandito? Papanong napadpad siya sa lugar na ‘to? Anong pakay niya sa akin? Don’t tell me, alam na niya ang totoo? Na may anak kaming dalawa?"

Ang utak ni Shelly ay parang computer na biglang nag-crash. Literal na nanlamig ang mga kamay niya sa ilalim ng counter. Nag-flashback agad sa paningin niya ang neon lights ng Luxoir Tower penthouse, ang amoy ng expensive liquors, ang mabigat na paghinga, at ang pinto ng master bedroom na sumara limang taon na ang nakalilipas.

“Good afternoon, sir. Welcome to Shelly’s. What can I get for you?”

She forced her corporate-hustler persona to kick in, kahit na nabubulol at nauutal siya sa pagsasalita. Binalot pa niya ng pekeng ngiti ang mukha niya, as if she was just facing another elite and high-maintenance client. Sa moment na ito, she must maintain her composure. Hindi pwedeng mahalata ni Gavinn na siya ang babaeng naka-cat woman at naka-one night stand niya noon.

Gavinn’s brow raised slightly, his intense gaze locking onto hers. “Did we meet before? Familiar kasi sa akin ang boses mo.”

Dali-daling tumawa si Shelly, na parang hindi niya alam ang sinasabi ni Gavinn. “Ganun talaga sir kapag nagpunta ka sa shop na ito. Kung anu-ano nalang po ang maalala ninyo.”

Ibinaling na rin ni Gavinn ang usapan. “Well, sabi kasi ng kaibigan ko, masarap daw ang mga cakes dito. Kaya lang, I don’t want your displays. I want you to customize a special cake for my wife.”

His baritone voice sent an involuntary shiver down her spine. At bago pa man ma-process ni Shelly ang mga sinasabi ni Gavinn, isang pamilyar at masayahing tunog ang bumasag sa nakakabinging katahimikan ng shop.

*squeak... *squeak... *squeak...

Agad na lumaki ang mga mata ni Shelly. Ang puso niya ay parang lalabas sa dibdib sa sobrang kaba.

“Excuse me, everyone! Careful, space mission clearance incoming!”

Mula sa pinto ng kusina, pumasok si Gabriel sa dining area habang maingat na itinutulak ang isang mini steel utility cart na puno ng bagong gawang cupcakes. Kumurap-kurap pa ang light-up sneakers nito sa semento habang seryosong-seryoso ang mukha sa pagma-manage ng mga orders.

“No, no, no. Huwag ngayon, Gabriel!” sigaw ng utak ni Shelly.

Sa sobrang panic, muntik nang mabitawan ni Shelly ang marker na hawak niya. Sinubukan niyang humarang sa harap ng counter para takpan ang view ni Gavinn, habang palihim niyang senenyasan si Gabriel na bumalik sa loob.

But it was too late.

The pressure inside immediately shifted once more. Gavinn, who was about to hand over his black card, frozen midway.

Naramdaman ni Shelly ang unti-unting pagbaba ng tingin ni Gavinn mula sa kanya, diretso sa limang taong gulang na batang lalaki na ngayon ay prenteng nakatayo sa gitna ng dining area. Gabriel, on the other hand, stopped pushing the cart. He blinked and looked up at the towering man in the custom suit.

Right there, the twin blueprints of the Lucero genetics faced each other in the middle of a pastel-colored cake shop. For a second, the Gavinn’s corporate composure cracked seeing their resemblance wasn’t just a slight coincidence, it was a structural copy-paste.

Literal na xerox copy talaga niya yung bata. Same deep-set eyes, same sharp jawline, and even the exact judging expression. Nagkatitigan silang dalawa, yung klaseng titig na sila lang pareho ang nakakaalam.

"What are you looking at, dude?" sungit na tanong ni Gabriel, looking straight into Gavinn’s eyes with zero hesitation. "Give way!"

The audacity. Sa halip na mairita o mabastos, hindi mapigilan ni Gavinn na mapangiti nang bahagya. It was like looking at a mirror. Kuhang-kuha ng bata pati ang signature kasungitan niya at ang natural tendency niyang maging rude minsan. The mini-boss energy was real.

"Gabriel, don't talk to him like that," saway ni Shelly, her voice laced with pure panic. Literal na gumana na naman ang fight-or-flight response niya habang pilit na hinahatak si Gabriel palapit sa kanya.

Gavinn slowly shifted his intense gaze from the kid back to Shelly. His voice dropped to a low commanding baritone.

"Anak mo?"

Hindi agad maka-imik si Shelly. Her brain completely short-circuited, struggling to find the perfect lie to match his energy. Talagang sumabog ang utak niya sa sobrang lito kung paano niya itatanggi ang katotohanan sa harap mismo ng nag-iisang Gavinn Lucero.

“Do you have other requests, sir? Or maybe a specific design para sa ipapa-customize niyong cake?” tanong ni Shelly, desperately trying to redirect the conversation and fix her crumbling composure.

Pero hindi man lang kumurap si Gavinn, completely ignoring Shelly at ibinalik ang atensyon niya sa bata. He also bent down to match Gabriel's height, habang nakapaskil sa labi niya ang isang mapang-asar at aliw na ngiti.

“Hey, kid," Gavinn murmured, his voice surprisingly gentle but still carrying that heavy boss energy. "Ang cute mo naman. How old are you?”

Gabriel didn’t back down. Sa halip, bahagya niyang pinasingkit ang mga mata niya, ni katiting ay hindi natitinag sa presensya ng multi-bilyonaryong nakatayo sa harapan niya.

“Can't you see? I'm helping my mom do stuff," Gabriel shot back with pure sass, gesturing to his utility cart. "And I'm not supposed to talk to strangers.”

The reaction made Gavinn chuckle as he stood back up to his full, towering height. Sa puntong ito, his logical brain was screaming that this wasn't just some crazy coincidence. Bukod sa halos nakakalulang resemblance nila, isang kakaibang bugso ng damdamin ang hindi niya maipaliwanag.

"Impossible. Why does this kid look like a literal carbon copy of me?"