Chapter 5

Kinakabahan si Shelly habang nakasunod sa likod ng matangkad at eleganteng si Doña Fatima. Wala siyang magagawa; ang aura ng Doña ay hindi nagbibigay ng opsyon para tumanggi. Ramdam niya ang bawat tibok ng puso niya na parang gustong kumawala sa kanyang dibdib. Habang naglalakad sila sa corridor, palihim siyang lumapit kay Gabriel.

"Gabriel, anak," pabulong na sabi ni Shelly, ang boses ay nanginginig sa kaba. "Please, mag-behave ka lang sa loob. Huwag mo siyang babarahin, okay? Pakiusap. Idedeliver lang natin ang cake, tapos babalikan kita agad. Huwag kang pasaway, please."

Tumigil si Gabriel sa paglalakad at tinignan ang kanyang ina nang seryoso, bagaman may halong pagkadismaya sa kanyang mga mata. "Mom, my communication style is professional. Stop worrying about my behavioral output. I can handle this."

"Gabriel, please..." pagmamakaawa ni Shelly, ramdam ang bigat ng sitwasyon. "Just for today. Stay in the corner, don't talk back. Iiwan muna kita here, okay? I'll be back. Okay?"

Pagbukas ng pinto ng opisina, bumungad ang malawak at marangyang silid. Ang loob ng opisina ni Doña Fatima ay kasing-lamig ng isang nagyeyelong boardroom, pero ang presensya ni Gabriel ay parang isang heat sensor na hindi natitinag.

"Your office layout is quite outdated, Ma'am," simula ni Gabriel habang nililibot ang tingin sa mga mamahaling antigong gamit. "The Feng Shui might be traditional, but the workflow efficiency? It needs a serious audit. You're losing potential productivity with these heavy furniture placements."

Nakapako lang ang tingin ni Doña kay Gabriel na ngayon ay prenteng nakatayo sa harap ng mahogany desk niya. Isang matamis na ngiti ang unti-unting gumuhit sa labi ng matandang matriarch.

"Go on, little man," hamon ng Doña. "What else would you change in my operations?"

"Your client retention strategy," sagot ni Gabriel nang walang pag-aalinlangan. "You focused too much on the elite, but you’re ignoring the emerging market. It's a classic case of generational myopia".

Natigilan ang Doña. Ang mga salitang lumalabas sa bibig ng bata ay hindi pang-limang taong gulang; ito ay boses ng isang strategist. "You have the audacity of a board member," komento ng Doña, halatang bilib na bilib.

Habang nagbabangayan ang dalawa tungkol sa corporate protocols, napatingin si Gabriel sa gilid ng desk ng Doña. May isang set ng mga picture frames doon. Napatigil ang kanyang pagdadaldal. Ang kanyang mga mata ay nanlaki nang makita ang isang lumang litrato ng isang batang lalaki na nakasuot ng maliit na suit, hawak ang isang toy airplane.

"Wait..." nauutal na bulong ni Gabriel. Lumapit siya sa desk at kinuha ang frame. "Bakit may picture kayo sa akin? Kailan niyo po ’to kinuha?"

Iyon ay picture ni Gavinn noong bata pa siya, pero sa sobrang hawig ni Gabriel, literal na hindi mo na sila mapagbukod-bukod.

"That's not you, Gabriel," sabi ni Doña Fatima, ang boses ay biglang lumalim habang nakatitig sa kanila. "That's my son, Gavinn. Thirty years ago."

"No," mariing sagot ni Gabriel, nakakunot ang noo at seryosong tumingin sa Doña. "The baby on the picture is really me. The hair, the eyes, the jawline. It's me!"

Doña Fatima frowned, her sharp eyes darting between the picture frame in Gabriel's hand and the child himself.

"Magkahawig lang kayo," bulong ng Doña. Tiningnan niya si Gabriel, tapos ang picture ni Gavinn. Ang resemblance ay hindi lang coincidental, ito ay biological. "Gavinn was five when that was taken."

"Sino ka ba talaga?" tanong ng Doña sa sarili niya, na puno ng pagdududa at unti-unting pagbuo ng isang nakakagulat na katotohanan. "And why is it that looking at you feels like looking at my son’s childhood all over again?"

Napatayo siya mula sa kanyang leather swivel chair, ang kanyang mga mata ay hindi inaalis sa mukha ni Gabriel. Ang atmosphere sa loob ng opisina ay biglang naging heavy, tipong kahit mahulog ang karayom ay maririnig mo.

Napaisip niya na baka nagka-apo siya nang hindi niya alam. However, she knew her son Gavinn and his wife, Luna, have been struggling for five years, but definitely, they don't have a child. Pero habang tinitignan niya ang bata, hindi niya maalis ang gut feeling na may mali.

What if...

Baka may "side project" si Gavinn na hindi niya alam? Baka may anak si Gavinn sa ibang babae, at ang batang ito ang bunga? Ang pag-iisip ng Doña ay parang high-speed processor na naghahanap ng missing file.

"You really think you're him?" tanong niya ulit, ang kanyang boses ay may halong amusement at matinding pagdududa. "Young man, it’s a big world. Maraming magkakamukha."

Agad na kinapa ni Gabriel ang kanyang maliit na backpack at inilabas ang kanyang iPad na may neon green dinosaur case. ​Iniharap niya agad ang screen sa tapat ni Doña Fatima, yung mga pictures taken sa gallery app.

"Look, Ma'am. This is me, very very similar to the photo on your desk taken thirty years ago."

Nanlaki ang mga mata ng Doña habang tinititigan ang iPad. Hindi niya maiwasang mapahawak sa kanyang dibdib. Sa digital screen, ang mga anggulo ng mukha ay tugmang-tugma. Parang pinapanood lang niya ang isang "then and now" picture ni Gavinn.

"The symmetry is statistically improbable to be mere coincidence," madiing saad ni Gabriel, habang nag-i-scroll sa iba pa niyang gallery. ​Napaupo muli si Doña Fatima sa kanyang upuan, parang nawalan ng lakas ang kanyang mga binti. ​Anong ibig sabihin nito?

"If you're suggesting that I'm just a look-alike, you're disregarding the biological reality of hereditary traits. Humans don't just 'happen' to share the exact same facial landmarks unless there is a direct lineage involved."

Bumuntong-hininga si Gabriel at inilapag ang iPad sa ibabaw ng mahogany desk. "I am that baby in the picture, no doubts."

​Ang mga salitang iyon ay tumama sa Doña na parang kidlat. Ang "side project" na pumasok sa isip niya kanina ay hindi na lang isang haka-haka. Ito ay nagsisimula nang maging isang napipintong realidad.

*****

Samantala, sa loob ng Glass Boardroom, parang gustong lumabas ng puso ni Gavinn sa kaba. Hindi siya mapakali sa kanyang leather chair habang pinagmamasdan ang mga quarterly reports sa harap niya. May kung anong unsettling energy ang bumabalot sa kanya simula pa nung umaga, yung feeling na may isang malaking disaster na parang paparating sa system niya.

​Nag-vibrate ang phone niya. It was Lance.

​"Bro," bungad ni Lance sa kabilang linya, medyo seryoso ang boses. "I finally got the data from that coordinator five years ago. And shit, Gavinn, nag-hit yung search natin."

​"And?" tanong ni Gavinn, humigpit ang hawak sa gilid ng mesa.

​"Tatlo sa mga performers noon ang naka-cat woman mask. Hindi ko matukoy nang 100% kung sino sa tatlo ang 'favorite player' mo, pero eto ang profiles," sagot ni Lance. May pumasok na notification sa email ni Gavinn. "Check your inbox. May mga background details na ako dyan."

​Binuksan ni Gavinn ang email. Habang binabasa niya ang mga pangalan, tumigil ang mundo niya nang makita ang ikatlong profile.

​Name: Shelly Mendoza

Occupation: Sole Proprietor, Shelly’s Cake Corner

Note: No medical records available

​"Shelly Mendoza," bulong ni Gavinn. Nanlaki ang mata niya. Iyon ang pangalan ng babaeng nagmamay-ari ng cake shop kung saan siya nagpapa-customize ng cake, yung babaeng nakita niya kahapon na may kamukha siyang batang lalaki.

​"Wait, Lance... she’s the one," Gavinn whispered, his heart racing. "The cake shop owner. I was there yesterday. I saw her."

​"The hell? Seryoso?" gulat na tanong ni Lance. "Bro, kung siya yun, at kung may nangyari talaga—"

​"Hindi ko alam," putol ni Gavinn. Ang utak niya ay parang nag-crashing na software. Walang data tungkol sa anak, pero ang resemblance ng bata kahapon ay hindi random occurrence. Ito ay biometric match.

​Bago pa man makasagot si Lance, biglang bumukas ang pinto ng boardroom nang padabog. Ang kanyang secretary, na mukhang stressed at flustered, ay pumasok nang hindi man lang nag-aantay ng clearance.

​"Sir?" tawag ng secretary, hinihingal.

​Tumingin si Gavinn sa kanya, ang kanyang corporate composure ay unti-unting nababasag. "What is it? Can't you see may kausap pa ako."

​"Sir, pasensya na po," sabi ng secretary, halatang natatakot sa aura ng boss niya. "May naghahanap po sa inyo sa reception. Isang babae po na may kasamang bata. Personal delivery daw po ng pinapa-customize niyong cake kahapon."

Gavinn didn't say another word. Sa halip, isang dahan-dahan at mapanganib na smirk ang gumuhit sa kanyang labi, yung klaseng ngiti na nagpapahiwatig na sa wakas, parang nahanap na niya ang missing piece sa kanyang kumplikadong buhay. Ang corporate mystery na gumugulo sa isip niya ay unti-unti nang nabubuo, at ang truth ay nasa kamay na niya.

​Tumayo siya, inayos ang kanyang necktie, at tumingin sa labas ng glass window kung saan tanaw ang buong skyline ng siyudad.

​"Let them come," utos niya sa secretary nang may kasamang kakaibang determinasyon. "Sabihin mong kanina ko pa sila hinihintay."