05 กะทันหัน

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา…

เวลา 16.45 น.

ครืด ครืด ครืด…

“ค่ะพี่หมอคีย์”

(พี่ถึงแล้ว รออยู่หน้าตึก รถคันเดิม)

“จีนกำลังเก็บของค่ะ รอแป๊บเดียวนะคะ”

(ครับ) พี่หมอคีย์กดวางสาย ส่วนฉันก็นั่งเอานิ้วเคาะโต๊ะไปมา นี่คือวิธีใช้ความคิดของฉัน

ความจริงนั้น ฉันเลิกเรียนมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว และตอนนี้ฉันก็นั่งอยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง ด้านเพื่อน 5 สหายก็มาทักถามว่าจะให้มารับไหม ฉันจึงตอบไปว่า ‘พี่หมอคีย์จะมารับ’

5 สหายของฉันพิมพ์กลับมาว่า ‘ห๊ะ!!!’ อย่างพร้อมเพรียงกัน

จริง ๆ แล้วฉันก็ตกใจไม่ต่างจากพวกเพื่อนหรอกค่ะ เพราะพี่หมอคีย์กลับมาแบบไม่บอกไม่กล่าวให้ฉันได้เตรียมใจ เขาแค่โทรมาพูดว่า ‘เลิกเรียนกี่โมง เรียนตึกไหน พี่จะไปรับ’

นั่นแหละค่ะ พอพูดมาแบบนี้ ฉันก็บอกไปว่า ‘เลิก 4 โมงครึ่งค่ะ เรียนตึกบี’ ทั้งที่จริงฉันเลิกเรียนบ่ายสองนิด ๆ

รู้ว่าเขาจะกลับมา แต่ไม่ได้ให้ความสนใจว่าจะกลับมาวันไหน และอย่างที่รู้กันว่า… เราไม่ค่อยโทรหรือทักหากัน

ฉันจึงไม่รู้เรื่องที่เขาจะมา

จิลลาคนดีตั้งตัวไม่ทัน กะทันหันเกินไป

ไม่ได้ขี้ขลาด แต่ไม่ได้เจอกันเป็นปี และเจอกันรอบนี้มันเหมือนฉันได้เปลี่ยนไปแล้ว ทั้งร่างกาย หัวใจ และความรู้สึก

ซึ่งฉันไม่คิดจะหนี เพียงแต่ขอเวลาตั้งหลักเท่านั้น และตอนนี้ก็หมดเวลาตั้งหลักแล้ว

ฉันลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าหน้าผมอย่างเรียบร้อย ซึ่งสภาพของฉันก็ไม่ได้เรียกว่าเรียบร้อยอะไรเลย หนำซ้ำวันนี้อากาศอบอ้าว จิลลาคนนี้จึงไม่พกเสื้อคลุม ย่อมเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ว่ารอยสักนั้นโดดเด่นอยู่แล้ว

คงไม่พ้นได้ปะทะกันตัวต่อตัวในรอบปีกว่า

ห้านาทีต่อมา…

ฉันยังจำคำว่ารถคันเดิมได้ดี เพราะพี่หมอคีย์มักใช้รถคันนี้มาหา มารับ มาส่งฉันเสมอเวลาที่ฉันต้องการเจอเขา และย่อมแน่นอนว่า…หนึ่งปีนิด ๆ ที่ผ่านมา ฉันไม่ต้องการเจอเขา ซึ่งเขาคงดีใจกระโดดโลดเต้นที่ฉันไม่งี่เง่า

ที่กลับมาวันหยุดยาวนี้ก็คงเพราะเลี่ยงคุณปู่ของเขาไม่ได้ ถึงได้กลับมา

ฉันที่เดินออกจากตึก มองทางตรงก็เห็นผู้ชายร่างสูงยืนเอาหลังพิงรถ หันหน้ามาทางที่ฉันเดิน แต่ตอนนี้เขาก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือ เขาสวมรองเท้าผ้าใบยี่ห้อหนึ่ง ซึ่งราคาน่าจะแพงตามค่าความนิยม กางเกงที่สวมใส่คือกางเกงยีนส์ขายาวของแบรนด์ยอดนิยมเช่นกัน เสื้อที่ใส่มานั้นคือเสื้อฮู้ดสีดำ ใบหน้าปกปิดด้วยแมสปิดปากสีดำเช่นกัน และแน่นอนว่าเขาสวมหมวกปิดบังอำพรางใบหน้า

ก็ยังเป็นคนที่มีเสน่ห์ ทำให้ฉันใจเต้นแรงด้วยได้เสมอ ผู้ชายคนเดียวที่มีผลต่อคลื่นหัวใจของจิลลาคนนี้

ถ้าตัดคำว่า ‘ศิวะวานนท์’ ออก ฉันก็คือผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเหมาะกับผู้ชายคนนี้สักนิด

ยิ่งรอยสักที่อยู่ตามร่างกายของฉัน เราสองคนก็ยิ่งแตกต่าง

ซึ่งฉันตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น!!!

แตกต่าง แต่ต้องอยู่ด้วยกัน

“ยังคงดูดีและทำให้จีนใจเต้นได้เสมอทุกครั้งที่เจอกันเลยนะคะ” ฉันเดินมาหยุดตรงหน้า และเอ่ยทักพร้อมกับฉีกยิ้มหวานรอเขา เสียงเอ่ยทักของฉัน ทำให้ผู้ชายที่กำลังกดโทรศัพท์มือถือราคาแพงนั้นเงยหน้ามองฉัน