LOGINHindi pa rin patay ang apoy. Pero mas malakas na ang amoy ng sinigang kaysa sa amoy ng grappa. Which is, honestly, improvement.Nakatayo pa rin kayo sa hardin. Duguan, mausok, naka-pajama pa si Bea na butas-butas, si Francesca may buhok pa ni Isabella sa kamay, si Isabella may buhok pa ni Francesca sa kabilang kamay. Si Clara hawak pa rin yung kaldero na wala nang laman pero may dangal pa rin. Si Rafael nakatutok pa rin yung baril na wala nang bala, na ngayon ay ginagamit na niyang pang-kamot sa likod. Si Sofia tulog na sa balikat ni Clara, pero gising ang rosas sa likod niya. At si Madrina, nakalublob pa rin sa damuhan, mukhang kimchi na naka-red dress, basa sa sinigang.At sa harap niyo, si Atty. Rossi.Puti ang buhok kahit 30 pa lang. Naka-black suit sa gitna ng sunog. May hawak na bouquet ng rosas na gawa sa papel. Yung tipong ginagawa sa MAPEH pag walang budget."Buonasera, triplets," sabi niya ulit. Medyo kinakabahan. Halatang first time niyang mag-deliver ng bad news habang may
Ang mansyon ng mga Rossi ay officially nasusunog na. Hindi yung romantic na nasusunog na parang sa movie na may violin. Yung totoong nasusunog na amoy sunog na grappa, nasusunog na kahoy na 100 years old, at nasusunog na pride ni Madrina.At sa gitna ng lahat ng usok na yun, tatlong babae na magkakamukha ang nagsasabunutan sa sahig ng kwarto ni Sofia.Si Francesca — ang original, ang ate na lumaki sa Italya pero puso ay pang-Maynila.Si Isabella — ang kapatid na iniwan sa Quezon City, lumaki sa bahay-ampunan, at ngayon may dalang kutsilyo na galing sa na naka-cash on delivery pa.At si... wala pa si third. Nasa basement pa. Kumakatok pa rin.Tok. Tok. Tok."Ate Francesca! Tulungan mo ako! Mainit na dito! Parang impyerno ng mga madre!"Si Sofia, na kanina lang ay may lagnat at may pulang rosas sa noo, ay biglang naging pinaka-matinong tao sa kwarto."Mama, Daddy," sabi ni Sofia habang nakaupo sa balikat ni Rafael na parang si Simba sa Lion King. "Yung bata sa basement, gutom daw siya.
Ang alarm ay hindi humihinto.Isang matinis, walang tigil na tunog na nanggagaling sa pinakailalim ng mansyon ng mga Rossi — sa basement na kahit si Francesca ay hindi pa napapasok simula nang dumating siya sa Italya. Ang pulang ilaw nito ay kumikislap sa buong hallway, at bawat kislap ay sumasabay sa mabilis na pagtibok ng puso ng lahat ng nasa kwarto ni Sofia.Si Francesca ay nakatayo pa rin sa harap ng bintana, parang naging bato. Ang mukha sa labas — ang sarili niyang mukha noong labing-anim siya — ay nakatitig sa kanya. Hindi kumukurap. Hawak pa rin nito ang duguang si Miming, ang pusang halos kapatid na ni Sofia simula nung sanggol pa lang ito."Mommy, siya yung nasa panaginip ko!" umiiyak na sabi ni Sofia na nasa kandungan ni Clara. Ang bata ay nanginginig pa rin, pero gising na. Ang lagnat niya ay sobrang taas, ang mga mata ay namumula, at ang pulang mantsa sa noo niya — na akala nila ay simpleng pantal lang — ay kumakalat na parang ugat ng rosas na gumagapang pababa sa kanyan
Ang hiyaw ng alarm sa basement ay umalingawngaw sa bawat sulok ng Villa Valderama, mabigat at pilit na nag-aabiso ng isang malaking sakuna. Ang pulang liwanag mula sa mga emergency lights ay sumasayaw sa mga dingding, nagbibigay ng madilim at mapanganib na kulay sa mukha naming lahat. Ang bawat sirena ay tila tumutugtog sa ritmo ng kabog ng aking dibdib, na parang isang musika ng kamatayan at kawalan ng pag-asa na pilit ibinababa sa amin ng sarili naming tahanan.Habang karga-karga ko si Sofia na patuloy na nanginginig at hirap sa paghinga, at si Rafael na nakahawak sa kanyang bagong tahi at nagdurugong balikat na patuloy na tumutulo ang mainit na dugo sa puting sahig, lumingon ako pabalik sa malaking bintana ng kwarto. Ang hangin mula sa labas ay umihip nang paglakas, dala ang amoy ng ulan at alikabok, ngunit wala na roon ang multo ng nakaraan.Ang babaeng kamukha ko noong labing-six years old—ang multo ng sarili kong kabataan na may hawak na duguang pusa—ay wala na sa hardin. Ang na
Ang hininga ko ay parang napako sa aking lalamunan nang marinig ko ang sigaw ni Clara mula sa itaas. Ang pangalan ng anak ko—ang boses ng pag-aalala at takot—ay sumira sa bawat natitirang bait sa loob ng kusinang iyon na amoy na amoy alak na grappa.Si Rafael ay napamura habang pinupunasan ang kanyang mga matang namumula sa tapon ng pulbos ni Madrina. Ang kanyang katawan ay nanginginig sa halo-halong sakit ng bagong tahi niyang balikat at sa tindi ng galit na nag-aapoy sa kanyang mga mata. "Francesca... dalhin mo si Sofia," pilit niyang utos habang pilit na ibinangon ang sarili at itinutok ang baril kay Madrina.Ngunit si Madrina—o ang babaeng nagpapakilalang ina ko—ay nakatayo lamang doon na may mapanganib na ngiti, hawak ang nagbabagang posporo malapit sa sahig na basa ng alak. "Huwag kang gagalaw, Rafael Valderama," malamig niyang boses na nagpatigil sa amin. "Isang galaw mo lang, susunugin ko ang buong kasaysayan ng mga Rossi at ang natitirang ari-arian mo."Hindi ko na napigilan
Hindi ko binaba si Sofia. Mas hinigpitan ko pa yung yakap ko sa kanya. Si Sofia tulog pa rin. Masyadong mahimbing. Yung paghinga niya mababaw. Yung petal ng pulang rosas sa noo niya, tinanggal ni Clara pero may bakas pa rin na pula, parang tattoo. "Sofia? Anak? Sofia gising!" yuyugyog ko siya nang mahina. Ayaw magising. "Nilagyan niya ng pampatulog," bulong ni Clara. Umiiyak na siya. "Amoy... amoy chloroform ba yun? Parang matamis? Naamoy ko kanina bago namatay ilaw." Tumingin si Rafael kay Gino. Isang tingin lang, nagkaintindihan na sila. "James, akyat ka dito. Dalhin mo medical kit. I-check mo si Sofia. Clara, isara mo banyo, buksan mo bintana. Gino, sa p***o ka lang. Walang papasok na hindi ako," utos ni Rafael, boses bakal. Tapos tumingin siya sa akin. "Francesca, maiwan ka dito." "Hindi," sabi ko agad. "Kasama ako." "Francesca—" "Siya ang nanay ko raw, Rafael. Kung totoo yun, ako ang kailangan niyang kausapin. Hindi ikaw. Ako." Hindi siya nakasagot. Dahil alam niyang ta







