LOGINAng nakakatulingtang tugtog ng isang string quartet ay umalingawngaw sa buong Grand Ballroom ng Shangri-La. Sa ilalim ng naglalakihang crystal chandeliers, ang mga pinakamakapangyarihan at pinakadelikadong tao sa underworld ng Southeast Asia at Europa ay nakatayo sa kani-kanilang mga grupo. Naka-tuxedo ang mga kalalakihan habang naka-designer gowns naman ang mga kababaihan, pero sa ilalim ng kanilang mamahaling kasuotan, ramdam ang amoy ng pera, kapangyarihan, at dugo.
Nang pumasok sina Rafael at Frances, agad na tumahimik ang kalahati ng bulwagan. "Don Valderama," bulong-bulungan ng mga tao habang dahan-dahang naghahawi ang crowd para bigyang-daan sila. "Sino 'yung babae?" "Is she a Moretti?" "Bakit emerald green ang suot niya? That’s the Valderama family color." Hinigpitan ni Frances ang kapit sa braso ni Rafael. Ang kaniyang apat na pulgadang stiletto heels ay tila gustong pumutok sa sakit, pero pinilit niyang panatilihing matuwid ang kaniyang tayo. "Bossing," bulong ni Frances sa tabi nito, nakangiti pa rin nang matamis habang nakatitig sa mga taong nakatingin sa kanila. "Bakit mukha silang mga kontrabida sa Ang Probinsyano? At tsaka bakit parang gustong managasa nung mama sa gilid?" Isang mahinang tawa ang pumakawaw sa dibdib ni Rafael. Inilagay niya ang kaniyang kanang kamay sa ibabaw ng kamay ni Frances na nakakapit sa kaniyang braso, dahan-dahang hinahaplos ang kaniyang balat para pakalmahin ito. "That is Don Salvatore," Rafael murmured back, his eyes remaining cold and steady as he scanned the room. "He controls the docks in Manila. And to your left, the man in the white suit, is Senator Peck. He is in my pocket." "Medyo masikip sa bulsa mo, Bossing, mukhang mataba si Senator," pabulong na biro ni Frances. Napatingin sa kaniya si Rafael, his dark, icy eyes melting for a split second as he looked down at her stubborn, beautiful face. "You really don't know when to shut up, do you, tesoro?" "Nerbiyos lang 'to, Rafael. Kapag tumahimik ako, ibig sabihin noon hihimatayin na ako," sagot niya pabalik. Bago pa man makasagot si Rafael, isang matangkad at matandang lalaki na may pilat sa kaniyang kaliwang pisngi ang humarang sa kaniyang daan. Kasama nito ang dalawang dambuhalang bodyguards na naka-suit. "Rafael," ang boses ng matanda ay paos at parang nagkakaliskis na semento. "I didn't think you would grace us with your presence tonight. Especially after the... incident... at the Pasig warehouse two nights ago." Agad na naramdaman ni Frances ang pagtigas ng buong katawan ni Rafael. Ang init na nagmumula sa lalaki kagabi ay mabilis na napalitan ng isang nakamamatay at napakamalamig na aura. "Don Salvatore," Rafael greeted smoothly, his voice dropping into that deep, dangerous cadence that made everyone around them hold their breath. "The warehouse was an operational error. Easily cleaned. As you can see, I am quite busy with more important matters." Dahan-dahang bumaba ang tingin ni Don Salvatore kay Frances. Tinitigan niya ang dalaga mula ulo hanggang paa, examining her with a gaze so sharp it made Frances want to punch him in his scarred cheek. "And who is this sweet, innocent flower?" Salvatore purred, stepping a inch closer. "I didn't know the great El Fuego kept pets." Bago pa man makapagsalita si Rafael—at bago pa man pumutok ang kaniyang pasensya—mabilis na pumasok ang boses ni Frances. "Pet ka dyan, Tatang?" Napatigil si Salvatore. Ang dalawang bodyguards sa likod nito ay napahawak sa kani-kanilang mga baril sa ilalim ng coat. Si Rafael naman ay bahagyang nagtaas ng kilay, highly amused and completely surprised by her sudden boldness. "What did you call me?" garalgal na tanong ni Salvatore, nanlilisik ang mga mata. Frances straightened her back, flashing her most blinding, arrogant smile—the exact smile she used whenever an annoying client requested last-minute code revisions. "Sabi ko, Tatang, hindi ako pet," Frances said in a perfectly polished, sweet tone, blending her sharp Taglish with absolute authority. "I am Francesca Reyes. The fiancée. So unless gusto mong masunog sa impyerno ng fiancé ko, I suggest you step back. Amoy lumang cigars at bad decisions ka kasi, eh." Gasp. Isang kolektibong singhap ang umalingawngaw sa mga malapit na bisita. Walang sinuman sa buong kasaysayan ng mafia sa Pilipinas ang nakapagsalita nang ganoon kay Don Salvatore—lalo na mula sa isang babaeng naka-emerald dress at may dalang mamahaling clutch bag. Nagdilim ang mukha ni Salvatore. "You little—" Bago pa man makahakbang ang matanda, mabilis na humakbang si Rafael paitaas, ganap na ibinara ang kaniyang malapad na katawan sa harap ni Frances. Handed firmly on his coat, his hand subtly rested near his shoulder holster beneath his tuxedo. "Touch her, Salvatore," Rafael purred, his voice so soft yet dripping with absolute murder, "and I will burn your docks, your ships, and your entire bloodline before the night ends." Nabalot ng nakakatakot na katahimikan ang paligid. Ang hangin ay naging sobrang bigat na halos hindi makahinga si Frances. Tinitigan ni Salvatore si Rafael nang ilang segundo, sinusukat kung seryoso ang batang Capo. Nang makita niyang walang katatawanan sa madilim na mga mata ni Rafael, dahan-dahang yumuko ang matanda. "We will talk again, Valderama," Salvatore spat, before turning around and walking away with his men. Nang makalayo ang matanda, pinalabas ni Frances ang hanging kanina pa niya pinipigil sa kaniyang dibdib. Napahawak siya nang mahigpit sa braso ni Rafael, nanginginig nang bahagya ang kaniyang mga binti. "Diyos ko, Rafael..." bulong ni Frances, feeling the adrenaline dump in her system. "Akala ko mamatay na ako roon. Tama ba 'yung Taglish ko? Mukha ba akong mafia queen o mukha akong high school debater?" Dahan-dahang humarap si Rafael sa kaniyang pwesto. Ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang umakyat sa kaniyang mukha, gently holding her chin and lifting her face so she was forced to look directly into his dark, burning eyes. There was no coldness in his face now. Only an intense, intoxicating flame that sent her heart into an uncontrolled tailspin. "You were incredible," Rafael whispered softly, his thumb tracing the contour of her lower lip. "Tatang?" A low, deep laugh vibrated in his chest. "No one has ever dared to insult Don Salvatore to his face. You just cemented your status in front of the entire underworld." "Ibig sabihin ba no'n, effective 'yung fake engagement natin?" Frances asked, her voice breathy as his proximity began to melt her brain. "It means," Rafael murmured, leaning down until his lips were literally a hair's breadth away from hers, "that after tonight, every enemy I have will know that you belong to me. And I will have to guard you even closer." Bumaba ang tingin ni Frances sa mga labi ng lalaki, then back up to his eyes. The tension between them was electric, thick, and completely undeniable. "Paano mo ako babantayan nang mas malapit, Bossing?" pabulong na tanong ni Frances, her heart pounding heavily against her ribs. "Magka-handcuff na naman tayo bukas?" Rafael didn't answer with words. Instead, his hand slid down from her chin to the back of her neck, gently untying the tight boundary between fake and real. He pulled her slightly closer, his warm breath fanning across her cheeks in front of every watchful eye in the room. "Better," Rafael whispered against her skin, his voice dark and promising. "Starting tonight, Francesca... you sleep in my bedroom."Hindi kayo binigyan ng alarm clock5:11 AM pa lang may kumakatok na sa yero ninyoTok tok tok..Si Aling Nena May dalang dalawang batang bagong gising may dalang kaldero nilang walang laman"Clara sabi mo 50 pax sa Linggo Linggo na ngayon ah Nagbilang na ako 6 AM pa lang pila na kami para hindi maunahan ng taga kabilang street,”Tumingin ka sa labas Madilim pa Pero sa labas ng 300 sqm ninyo may apat na nanay na nakaupo na sa monobloc na hiniram pa sa chapel May mga dalang mangkok may dalang tupperware na may takip na Natawa si Atty Rossi Naka barong pa rin kahapon ngayon naka white shirt na at kape pa rin hawak "Clara in Italian we call this miracolo In Quezon City we call this naunahan ka sa puyat,”Pero walang nagreklamo Kasi yung dating akala ninyong 300 sqm na patay na lupa ngayon may apoy na6:30 AM - Mise en place ng mga bidaSi Clara nasa gitna pa rin Yung duster niya kahapon na may bawang sa bulsa ngayon may dagdag na listahan na sulat kamayManok 10 kilo binabad kagabi sa to
Hindi pa tapos yung K-drama. Kahapon, nasunog yung mansyon. Kagabi, dumating yung Fortuner. Kaninang umaga, tumanggi kayo sa pamilyang may plakang 8.Ngayon, 10:47 AM pa lang, pero amoy pawis na kayong lahat. Kasi yung 300 sqm na akala niyong patay na lupa, biglang naging construction site.Walang contractor. Walang foreman na naka hard hat.Si Foreman: Si Clara. Naka duster na may bulsa na maraming bawang, hawak yung walis tingting na ginawang panukat.Si Engineer: Si Atty. Giovanni Rossi. Naka barong pa rin, pero nakatupi na yung manggas, hawak yung titulo na parang plano. "Dito yung kalan, Clara. Dito dapat yung lababo, kasi dito yung tubo dati. Yung mango tree, wag gagalawin. Historical tree na yan."Si Labor: Si Rafael Valderama. Naka hubad na yung white t-shirt, naka black sando na lang, pawis, kita buong rosary tattoo na may apat na rosas. At sa likod, dagdag - maliit na kaldero. Bago. Kakatattoo lang nung isang linggo pa, sabi ni Madrina."Rafael, kailan ka nagpa dagdag?" siga
Umalis na yung Fortuner. Pero yung alikabok, naiwan. Yung parang amoy ng gobyerno na dumaan lang pero gusto mong ubuhin ka muna bago ka makahinga ulit.Tahimik kayong lahat sa kumot. Yung beep beep kanina, napalitan na ng tunog ng kaldero ni Clara na kumukulo ulit. At tunog ng sandok ni Rafael na tumatama sa aluminum.Si Rafael Valderama, yung lalaking dati kinatatakutan sa bodega sa likod ng maling samgyupsalan sa Pasig, ngayon naka black silk shirt, naka tupi hanggang siko, kita yung tattoo na rosary na may apat na rosas sa braso - isa para sa bawat Rossi - at nagsasandok ng extra rice galing sa barangay.Walang nagsalita for 10 seconds. Kasi lahat kayo gutom, pagod, amoy abo. At kasi lahat kayo pinoproseso na yung lalaki sa tabi ni Francesca, hindi na nakaluhod, hindi na may hawak na Del Monte pull-tab."Okay," sabi ni Valentina, breaking the silence, hawak pa rin yung Chickenjoy bucket na vault ng testamento. "So for the vlog, quick recap: nasunog bahay namin, may 2 million Euro k
Beeeeeep. Beeeeeep. Beeeeeep.Hindi kulo ng adobo. Busina ng itim na Fortuner na may plakang puro 8. Yung busina na hindi nagmamadali. Yung busina na nagsasabing akin ang kalsada, akin ang munisipyo, at baka pati abo niyo akin na rin.Lahat kayo napatigil sa pagkain. Si Miming na may adobo sa balbas, tail up. Si Clara tinakpan agad yung kaldero na parang ayaw ipaamoy sa iba. Si Valentina hawak pa rin yung Chickenjoy bucket na ginawa nang vault ng testamento.Bumaba ang bintana. Naka barong, naka Ray-Ban kahit gabi na."Magandang gabi, mga Rossi. Pinapunta lang ako ni Cong. Marcos. Narinig ng pamilya na nasunog ang mansyon niyo. Prime lot daw. Sayang. Interested ang pamilya na bilhin. Cash. Above market value. Para hindi na kayo mahirapan," sabi ni Vice, ngiting sanay sa campaign.Si Atty. Giovanni Rossi na akala mo tapos na duty, nilapag yung manok. "Ano pong offer?"At bago pa makasagot si Vice, may isa pang tunog ng makina. Hindi Fortuner. Matte black na pickup na luma pero malinis.
Tok. Tok. Tok.Hindi yung tok ng multo. Yung tok ng taong naiinip kasi ayaw niyong buksan yung pinto ng van.Lahat kayo nakatingin. Pati si Miming, na nasa ulo pa rin ni Madrina na mukhang basang lumpia, nakatingin.Si Atty. Giovanni Rossi na mukhang pagod na sa buong angkan niyo, dahan-dahang umatras."Hindi ako kasama diyan," bulong niya. "Hanggang papel lang ako. Hindi ako marunong sa jump scare."Bumukas yung pinto ng van. Mag-isa.At bumaba siya.Naka-white crocs na may jibbitz na sili. Naka oversized hoodie na may sulat na "ROMA IS NOT BUILT IN A DAY BUT ADOBO IS". May dalang Jollibee Chickenjoy bucket na amoy pa lang, mas mahal na kaysa sa mansyon niyong nasunog. At may mukha.Mukha niyo."Buonasera!" sigaw nung babae, gutom na gutom. "May adobo ba kayo? Na-traffic ako sa SLEX. Sabi ni Lolo, dito daw ang reunion!"Si Isabella ang unang nahimatay. Pero hindi tuluyan kasi hawak pa rin siya ni Bea."ISA PA?!" sigaw ni Francesca. "Lolo! Ano ba! Family planning! Hindi family plantat
Hindi pa rin patay ang apoy. Pero mas malakas na ang amoy ng sinigang kaysa sa amoy ng grappa. Which is, honestly, improvement.Nakatayo pa rin kayo sa hardin. Duguan, mausok, naka-pajama pa si Bea na butas-butas, si Francesca may buhok pa ni Isabella sa kamay, si Isabella may buhok pa ni Francesca sa kabilang kamay. Si Clara hawak pa rin yung kaldero na wala nang laman pero may dangal pa rin. Si Rafael nakatutok pa rin yung baril na wala nang bala, na ngayon ay ginagamit na niyang pang-kamot sa likod. Si Sofia tulog na sa balikat ni Clara, pero gising ang rosas sa likod niya. At si Madrina, nakalublob pa rin sa damuhan, mukhang kimchi na naka-red dress, basa sa sinigang.At sa harap niyo, si Atty. Rossi.Puti ang buhok kahit 30 pa lang. Naka-black suit sa gitna ng sunog. May hawak na bouquet ng rosas na gawa sa papel. Yung tipong ginagawa sa MAPEH pag walang budget."Buonasera, triplets," sabi niya ulit. Medyo kinakabahan. Halatang first time niyang mag-deliver ng bad news habang may







