Chapter 4: Stop

Buong araw akong hindi mapakali.

Kahit anong pilit kong ituon ang isip ko sa lecture ng professor namin, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang mukha niya.

Si Severino. Matangos ang kaniyang panga na nagbibigay ng matibay at maskuladong anyo sa kaniyang mukha. Makapal at maayos ang pagkakahulma ng mga kilay, na lalo pang nagpapatalim sa malamig niyang titig. Malalim ang kulay ng kaniyang mga mata, tila laging nagmamasid at mahirap basahin ang iniisip. Matangos ang ilong, habang manipis ngunit malinaw ang hugis ng kaniyang mga labi na bihirang ngumiti. Ang bahagyang kulot at makapal niyang buhok ay maayos na nakahawi, na nagbibigay ng elegante ngunit walang kahirap-hirap na dating. Pinagsama ng kaniyang matitigas na linya ng mukha at tahimik na ekspresyon ang anyo ng isang lalaking may likas na awtoridad at kumpiyansa.

Ang malamig niyang mga mata.Nagpapahiwatig iyon ng kapangyarihang hindi kailangang isigaw. Wala roong bakas ng awa, pag-aalinlangan, o pag-aalinlangan. Isang tingin lang ang sapat upang maramdaman kong isa akong estrangherong aksidenteng nakapasok sa mundong hindi dapat ginagalawan ng ordinaryong tao—at marahil, wala nang ligtas na paglabas.

Ang mababa niyang boses.

At ang paraan ng pagtitig niya sa akin na parang kaya niyang basahin ang lahat ng nasa isip ko.

Hindi ko maipaliwanag kung bakit bigla akong nailang sa paraan ng pagtitig niya. Parang walang anumang pagtatago ang uubra sa harap ng mga matang iyon. Mistulang isa-isa niyang binubuksan ang mga lihim na pilit kong ikinukubli, hanggang sa ako mismo ay hindi na sigurado sa nararamdaman ko.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang epekto niya sa akin.

Hindi ko naman siya kilala.

At malinaw ang sinabi ni Angelica.

Parang tumimo ang bawat salita niya sa isip ko, paulit-ulit na umaalingawngaw. Hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko. May kung anong babala sa tinig niya na hindi kayang itago ng ngiti—at iyon ang lalong nagpalakas ng kaba sa dibdib ko.

Lumayo ka sa kaniya.

Pero paano?

Kung siya mismo ang laging lumalapit?

Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa notebook ko. Hindi ko mawari kung bakit hindi ako makapagpokus. Naroon ang mga salita, ngunit tila walang pumapasok sa isip ko. Bawat pahina ay mistulang salamin ng magulong damdaming pilit kong inaayos, kahit ako mismo ay hindi alam kung saan magsisimula.

Halos wala akong naisulat.

Nakatulala lang ako sa blangkong pahina, habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang nangyari. Kahit anong pilit kong ituon ang sarili sa ginagawa, siya pa rin ang gumugulo sa bawat isipin ko. Nakakainis. Isang saglit lang kaming nagkita, pero bakit parang iniwan niya ang anino niya sa utak ko?

Lutang na lutang ang isip ko.

“Francesca?”

Napalingon ako kay Angelica na nakaupo sa tabi ko.

“Nasa ibang planeta ka na naman.”

Pililit akong ngumiti.

“Pagod lang.”

Tumaas ang kilay niya.

“Sigurado?”

Tumango ako.

Pero alam kong hindi siya naniniwala.

Pagkatapos ng klase, mabilis akong nag-ayos ng gamit.

Gusto ko nang makauwi.

Gusto kong mapag-isa.

Baka sakaling mawala sa isip ko ang lalaking iyon.

Habang naglalakad ako palabas ng campus, biglang may tumawag sa pangalan ko.

“Francesca!”

Napalingon ako.

Si Lukas.

Isa sa mga kaibigan ni Angelica.

Ngumiti siya habang palapit.

“Pauwi ka na?”

“Oo.”

“Hatid na kita.”

Agad akong umiling.

“Ayos lang. Kaya ko naman.”

“Sigurado?”

“Oo.”

Ngunit bago pa siya makapagsalita, biglang may humintong itim na sasakyan sa gilid namin.

Agad akong natigilan.

Nanlamig ang buo kong katawan.

Dahil alam ko kung kanino iyon.

Bumaba ang tinted window.

At naroon siya.

Severino.

Nakatitig kay Lukas.

Malamig.

Mapanganib.

Bakit siya nandito? Anong meron?

Parang isang tingin lang, kaya na niyang pumatay.

“Get in.”

Diretso ang tingin niya sa akin.

Napakunot-noo ako.

“Ano?”

“Sumakay ka.”

Nainis ako.

“Sino ka para utusan ako?”

Bahagya siyang ngumiti.

Pero hindi iyon nakakaaliw.

Mas nakakatakot.

“Someone who doesn’t like waiting.”

Sumingit si Lukas.

“Busy siya.”

Biglang tumigas ang panga ni Severino.

At doon ko unang nakita ang kakaibang tensyon sa pagitan nila.

Parang may hindi pagkakaintindihan.

Parang may lumang galit.

Tumingin si Severino kay Lukas.

“Hindi kita kinakausap.”

Tahimik.

Pero mabigat.

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang naging mabigat ang paligid.

“Uuwi na ako,” mabilis kong sabi.

At bago pa man sila makapag-react, naglakad na ako palayo.

Mabilis.

Halos takbo.

Hindi ko alam kung kanino ako tumatakas.

Kay Severino.

O sa nararamdaman ko.

Pagdating ko sa dorm, agad akong sumandal sa pinto.

Humihingal.

Parang hinabol ako ng sarili kong kaba.

Bakit ba siya ganoon?

Bakit parang gusto niyang kontrolin ang lahat?

At bakit kahit naiinis ako...

may parte sa akin na gustong lumingon pabalik?

Makalipas ang ilang oras, nakahiga na ako sa kama nang may kumatok sa pinto.

Napakunot-noo ako.

Gabi na.

Sino naman?

Dahan-dahan akong tumayo at binuksan ang pinto.

Isang delivery boy ang nasa harap ko.

“Miss Francesca Aragon?”

“Opo?”

“Inihabilin po ito sa inyo.”

Iniabot niya ang isang malaking bouquet ng pulang rosas.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Para sa akin?”

Tumango siya.

“At bayad na po.”

Bago pa ako makapagtanong, umalis na siya.

Dahan-dahan kong isinara ang pinto at tinitigan ang hawak ko.

Napakaganda.

Sobrang dami.

At siguradong mahal.

Kinabahan ako.

Hindi ko kailangang hulaan kung kanino ito galing.

Dahan-dahan kong inalis ang maliit na card na nakakabit.

At isang simpleng mensahe lang ang naroon.

Stop running.

Parang tumigil ang mundo ko.

Mabilis ang tibok ng puso ko habang paulit-ulit kong binabasa iyon.

Siya.

Si Severino.

Walang ibang gagawa nito kundi siya.

Napaupo ako sa gilid ng kama.

Hindi ko alam kung matatakot ba ako o kikiligin.

Nakakainis.

Dahil kahit anong pilit kong itanggi...

may kakaibang saya sa dibdib ko.

Pero kasabay no’n ang takot.

Dahil hindi normal ang lalaking iyon.

Hindi normal ang paraan niya.

At malinaw na hindi siya sanay na tinatanggihan.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Unknown number.

Kinabahan ako.

Pero sinagot ko.

“Hello?”

Tahimik sa kabilang linya.

Pagkatapos—

“Did you like it?”

Napalunok ako.

Mababa.

Malamig.

Siya.

“Severino.”

“Good. You know it’s me.”

Napahigpit ang hawak ko sa phone.

“Paano mo nalaman kung saan ako nakatira?”

Mahina siyang natawa.

“Do you really want to know?”

Nanlamig ako.

“Bakit mo ginagawa ito?”

Tahimik siya sandali.

“At bakit mo ako iniiwasan?”

“Hindi kita kilala.”

“Then know me.”

Napapikit ako.

Hindi ko maintindihan kung bakit mas lalo lang bumibilis ang tibok ng puso ko sa bawat salita niya.

“Severino—”

“Stop running, Francesca.”

Mahina.

Pero puno ng utos.

Parang hindi iyon pakiusap.

Parang babala.

“At kung hindi?”

Tanong ko.

Narinig ko ang bahagya niyang tawa.

Mapanganib.

“Then I’ll keep chasing.”

Naputol ang tawag.

Naiwan akong nakatitig sa cellphone ko. Madilim ang screen, pero parang doon pa rin umiikot ang isip ko. Mabigat ang katahimikan, at bawat segundo ay lalong nagpapagulo sa damdamin ko. Hindi ko maipaliwanag kung bakit tila may paparating na pagbabagong hindi ko pa handang harapin.

Tahimik.

Magulo.

At sa kauna-unahang pagkakataon...

naramdaman kong mas lalo akong nahuhulog sa isang larong hindi ko alam kung paano sisimulan—

May kung anong bigat ang unti-unting dumagan sa dibdib ko. Isang simpleng pagkakamali ang nangyari, ngunit pakiramdam ko'y para na akong nakatapak sa hangganang hindi dapat nilalapitan. Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat—at mas lalong hindi ko alam kung paano ko pa ito tatapusin.