Chapter 5: First Date

Hindi ko maintindihan kung bakit hindi siya tumitigil. Bawat titig niya ay parang mabigat na tanong na hindi ko kayang sagutin. Hindi ko siya kilala, pero kakaiba ang pakiramdam ko—parang may kung anong nagbabala sa dibdib ko na umiwas. Gayunman, hindi ko magawang alisin ang tingin ko sa kaniya.

Tatlong araw na mula nang muli kaming magkita sa campus, pero halos araw-araw ay may paraan si Severino para iparamdam ang presensya niya.

Minsan bulaklak.

Minsan pagkain.

Minsan simpleng note.

At sa bawat note, iisang mensahe lang.

"Ingat ka palagi."

Simple lang ang mga salitang iyon, pero sa bawat pagkakataong nababasa ko, may kung anong init na unti-unting bumabalot sa puso ko—isang pakiramdam na matagal ko nang hindi nararanasan at hindi ko maipaliwanag.

Stop running.

Nakakainis.Gusto kong magalit, pero hindi ko magawa. Sa kabila ng malamig at magaspang niyang pagtrato, may kung anong pumipigil sa akin na suklian iyon ng poot. Siguro dahil ayokong maging katulad ng mga taong nananakit nang walang dahilan. Mas pipiliin kong manahimik kaysa mawalan ng pagkatao.

Nakakagulo.

At higit sa lahat...

nakakapagpabilis ng tibok ng puso ko. napansin ko nag-slow mo ang lahat dahil sa ginawa niya. hindi pwede ito, ayoko mafall sa ganito niya.

Pero pilit ko siyang iniiwasan.

Dahil alam kong mali.

Dahil alam kong mapanganib siya.

At dahil sa bawat babala ni Angelica, mas lalo kong nararamdaman na may kung anong madilim sa likod ng pangalan niya.

Gabi na nang matapos ang klase ko.

Tahimik ang paligid habang naglalakad ako pauwi sa dorm.

Pagod ang katawan ko.

At gusto ko na lang humiga.

Pero agad akong napahinto nang makita ko ang itim na sasakyan na nakaparada sa tapat ng dorm.

Parang nanlamig ang buo kong katawan.

Bumukas ang pinto.

At bumaba siya.

Si Severino.

Naka-itim na polo.

Nakababa ang manggas.

At gaya ng dati—

parang pag-aari niya ang buong paligid.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko agad.

Ngumiti siya.

Mabagal.

Parang alam niyang kabado ako.

“Waiting.”

“Kaninong hinihintay mo?”

Tumaas ang kilay niya.

“You.”

Napabuntong-hininga ako.

“Severino, gabi na.”

“Exactly.”

Napakunot-noo ako.

“Ano’ng gusto mo?”

Lumapit siya.

Hindi masyadong malapit.

Pero sapat para maramdaman ko ang init ng katawan niya.

“Dinner.”

Natawa ako nang bahagya.

“Hindi ako sasama.”

“Why?”

“Dahil ayoko.”

Ngumiti siya.

Pero parang hindi naniniwala.

“Liar.”

Nainis ako.

“Bakit ba ang hilig mong tawagin akong sinungaling?”

“Because your eyes say otherwise.”

Nanahimik ako.

At nakakainis dahil tama siya.

May parte sa akin na curious.

May parte sa akin na gustong malaman kung ano ang totoo sa likod ng malamig niyang mga mata.

“Isang dinner lang,” sabi niya.

“Then after that?”

“I’ll take you home.”

Tahimik akong tumitig sa kaniya.

Dapat tumanggi ako.

Dapat pumasok na ako sa dorm.

Pero sa hindi ko maintindihang dahilan...

tumango ako.

At iyon na marahil ang isa sa pinaka-mapanganib kong desisyon.

Tahimik ang biyahe.

Nakatingin lang ako sa labas ng bintana habang siya naman ay seryosong nagmamaneho.

Paminsan-minsan ay nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin.

At sa tuwing nangyayari iyon, mabilis akong umiiwas.

Hanggang sa huminto kami sa harap ng isang mataas na building.

Mamahalin.

Elegante.

At halatang hindi para sa mga tulad ko.

“Dito?”

Tumango siya.

“Come.”

Pagpasok namin sa rooftop restaurant, halos mawalan ako ng hininga.

Napakaganda.

Tanaw ang buong siyudad.

Ang mga ilaw sa ibaba ay parang mga bituin.

Malamig ang hangin.

Tahimik.

At parang kami lang ang naroon.

“Reserved?” tanong ko.

“For us.”

Napatingin ako sa kaniya.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko.

Umupo kami sa harap ng isa’t isa.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Hanggang sa siya ang unang nagsalita.

“Hindi ka sanay sa ganito.”

Napatingin ako sa paligid.

“Halatang-halata ba?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Hindi. Pero halata na hindi ka nagpapanggap.”

Napakunot-noo ako.

“Masama ba iyon?”

“No.”

Sandali siyang natahimik.

“Refreshing.”

Hindi ko inaasahang maririnig iyon mula sa kaniya.

Akala ko puro kayabangan lang ang laman niya.

“Bakit ako?” tanong ko.

Huminto siya.

Tumingin sa akin.

Diretso.

Parang hinahanap ang totoo kong sagot.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Maraming babae diyan. Bakit ako?”

Hindi siya agad sumagot.

At sa katahimikan, parang mas bumigat ang hangin.

“Because you’re different.”

Napalunok ako.

Simple lang ang sagot.

Pero bakit parang may bigat?

Dumating ang pagkain.

Tahimik kaming kumain.

Pero sa bawat sandali, nararamdaman ko ang titig niya.

Parang sinusuri niya ako.

Parang gusto niyang kilalanin ang bawat parte ko.

At nakakabaliw iyon.

“Tell me about yourself,” sabi niya.

Napataas ang kilay ko.

“Interesado ka?”

“Very.”

Napatawa ako nang bahagya.

Kaya ikinuwento ko ang tungkol sa pamilya ko.

Sa probinsya.

Sa pangarap ko.

Sa hirap na pinagdaanan ko.

At sa unang pagkakataon...

nakita kong tahimik lang siyang nakikinig.

Walang interruption.

Walang yabang.

Parang interesado talaga.

At iyon ang unang beses na nakita ko ang ibang side niya.

Mas tahimik.

Mas kalmado.

Mas tao.

“At ikaw?” tanong ko.

Tumaas ang kilay niya.

“Me?”

“Oo.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Not much to tell.”

“Hindi puwede iyon.”

Bahagya siyang natawa.

At doon ako natigilan.

Dahil iyon ang unang beses ko siyang makitang ngumiti nang totoo.

Hindi malamig.

Hindi mapanganib.

Kundi... totoo.

“Lumaki akong may responsibilidad,” sabi niya.

“Marami akong kailangang bantayan.”

Napakunot-noo ako.

“Family business?”

Sandali siyang tumigil.

“Something like that.”

Ramdam kong may tinatago siya.

Pero hindi ko na pinilit.

Dahil sa paraan ng pagsasalita niya...

parang mabigat iyon.

Pagkatapos kumain, lumapit kami sa railings ng rooftop.

Tahimik kaming nakatingin sa siyudad.

Malamig ang hangin.

At ramdam ko ang lapit niya sa tabi ko.

Hindi kami magkadikit.

Pero sapat para maramdaman ko ang init ng katawan niya.

“Masaya ka?” tanong niya.

Napatingin ako sa kaniya.

“Sa?”

“Sa buhay mo.”

Napaisip ako.

“Hindi pa.”

“Why?”

“Marami pa akong gustong marating.”

Tumango siya.

“Good.”

“Bakit?”

“Because I hate people who settle.”

Napangiti ako.

At sa pagkakataong iyon...

parang hindi ko na siya nakikita bilang delikado.

Kundi bilang isang lalaking may bigat sa balikat.

May tinatagong sakit.

May tinatagong dilim.

At gusto ko iyong maintindihan.

Unti-unti siyang lumingon sa akin.

Nagtagpo ang mga mata namin.

At sa unang pagkakataon...

hindi ako umiwas.

Masyado kaming malapit.

Masyadong tahimik.

At pakiramdam ko, isang hakbang na lang...

may mababago na naman sa pagitan namin.

Pero hindi siya lumapit.

Hindi niya ako hinawakan.

Sa halip, marahan niyang sinabi—

“This won’t be our last.”

At sa hindi ko maintindihang dahilan...

hindi ko iyon kinontra.

Dahil alam kong totoo siya.

At alam kong sa gabing iyon—

mas lalo akong nahulog sa lalaking hindi ko dapat mahalin.