Chapter 2: Blood in the clear water

"Ha!"

Nagulat si Ysabella nang may bumuhos na malamig na tubig sa kaniyang mukha. Agad siyang napabangon. Napatingala kaagad sa lalakeng nasa gilid ng kama niya.

"D-Daniel..." utal niyang saad. Napuno ng takot ang sistema niya. Agad na nayakap ang sarili. Awtomatiko ang reaksyon niyang iyon kapag naroon sa harapan niya ang lalake. Oo mahal niya ito, pero mas lamang na ang takot sa sistema niya.

"Get up! You are not a princess here. Kanina ka pa ginigising ah! Prepare my breakfast!" Utos nito. Hawak nito ang basong nasa side table niya. Bumaba siya noong madaling araw dahil masamang masama na talaga ang pakiramdam niya. Kumuha siya ng gamot at isang basong tubig.

Hindi siya agad nakakilos. Nagtataka siya dahil hindi naman nito kinakain ang pineprepara niyang almusal dito. Kaya bakit?

"Ano? Tutunganga ka lamang ba riyan?" galit nitong sigaw. Dahilan para mapabangon siya.

"S-sandali, magbibihis lamang ako," sa paos na boses ay ika niya. Pinilit niyang makababa agad sa kama pero paglapat pa lamang ng mga paa niya sa sahig ay umikot na ang pakiramdam niya. Buti na lang at malapit siya sa side table kaya napakapit siya doon.

"What are you acting now? Don't tell me you're sick! Huwag mo nga akong dramahan..."

Pinilit ni Ysabella na ngumiti. Tinitigan niya sa mga mata si Daniel.

"Kahit magkasakit naman ako, wala kang pakialam..." mahinang sambit niya.

"What did you say?"

Nagpanting naman ang teynga ni Daniel. Mahina ang sinabi ni Ysabella pero maliwanag iyon at kuhang kuha niya ang sarkasmo sa sinabi nito.

Pasimple niyang pinagmasdan ang asawa. She looks pale, okay. Pero malay ba niya kung umaakting lang ito. Or maybe she's wearing makeup para magmukhang may sakit.

Naipinid niya ang kaniyang mga labi. Bakit nga ba siya naroon?

Ah! Dahil gusto niyang makasigurong totoong naroon ito. Ayon kasi kay Lucy na katulong nila, dumating na si Ysabella. Gusto niyang alamin kung anong oras ito dumating. But seeing her na Hibbing na himbing sa pagkakatulog, medyo nainis siya. Kinuha niya nag nakitang baso sa mesa at naibujos nga ang laman sa mukha nito.

Humigpit ang hawak niya sa basong hanggang ngayon ay nasa kamay pa niya.

"Bilisan mo riyan..." ika niyang tinalikuran na ito.

Lumabas siya sa kuwarto ni Ysabella. Bumaba sa kusina at naupo sa dining table. Humingi lamang siya ng kape sa katulong.

"Senyorito, gusto niyo ba ng breakfast?" tanong ni Lucy. Nakapagluto na ito ng agahan. Katatapos lamang niya. May sunny side up egg. May bacon at ham. Hindi siya sigurado sa gustong kainin ni Senyorito Daniel kaya nagluto na lamang siya ng pagpipilian nito.

Masamang tingin ang ipinukol ni Daniel sa katulong. Agad naman na umatras si Lucy. Hindi na muling kinausap ang among lalake.

Habang nagkakape at hinihintay si Ysabella ay nagbabasa ng magazine si Daniel. Panaka-nakang tumitingin sa kaniyang relo. May iritasyon na nabubuhay sa kaniyang sistema. Maging sa may hagdan, pasulyap-sulyap siya. Hinihintay ang pagbungad ni Ysabella.

Nasaan na si Ysabella? Ilang minuto na ang nakalipas, wala pa ito. Dati naman, isang tawag lamang niya ay kumakaripas na ito ng takbo para mapuntahan siya at mapagsilbihan.

"Lucy!" galit niyang tawag sa katulong.

"Senyorito?" kinakabahan naman na lumapit si Lucy. Paano, umagang umaga, nagagalit na si Senyorito Daniel. At alam niya kung sino ang dahilan.

Nagngitngit ang kalooban niya dahil doon. Napapahamak tuloy siya dahil kay Ysabella. Kung sana, naroon na ito kanina ay hindi siya mag-aabalang magluto. Hindi siya ang makikita at mapapagalitan ng kaniyang amo.

"Go and call Ysabella..." utos ni Daniel.

Lalong nangngitngit sa inis si Lucy nang tumalikod para puntahan si Ysabella sa kuwarto nito. Hindi naman lingid sa kanila ang sitwasyon nito at ng kanilang Senyorito. Oo, asawa ito. Pero Mrs Lincoln lamang ito sa papel. Halata naman. Sino ba naman ang mag-asawang hiwalay ng tulugan?

Ang mga ito lang. At iisa lang ang ibig sabihin niyon. Hindi mahal ng Senyorito nila si Ysabella. Ang babaeng masyadong mataas ang ambisyon para asawahin ang isang Lincoln.

"Senyorita?" tawag niya. Malakas ang boses. Alam niyang mauulunigan iyon ni Senyorito Daniel.

Kumatok siya. Nang walang sumagot ay pinihit niya ang seradura. Umikot pa ang bola ng kaniyang mga mata nang tuluyang pumasok sa kuwarto ni Ysabella.

"Ysabella! Hoy pinapababa ka na ni Senyorito!" Nang makapasok sa loob ay nawala na ang kunwaring respeto niya sa dalaga. Naasar siyang hinanap ito sa loob ng kuwarto.

Nagtaka siya at napaismid. Wala sa loob ng kuwarto si Ysabella. Pero agad na nakuha ang pansin niya sa lagaslas ng tubig mula sa washroom.

Mabigat ang mga paa niyang humakbang papunta doon. Kinatok niya ang saradong pinto.

"Hoy, Ysabella, hindi ka pa ba tapos riyan? Hinihintay ka na ni Senyorito!" Malakas na ika niya. Kinatok na tila may pagmamadali ang pinto. "Nakikinig ka b—"

Natigilan siya nang maramdaman na may bumabasa sa kaniyang mga paa. Nakasuot man siya ng tsinelas ay ramdam niyang may tubig sa paanan niya.

Bumaba ang tingin niya sa sahig. May tubig na nanggagaling sa loob ng banyo. Nataranta siya.

"Hoy, Ysabella! Anong ginagawa mo riyan? Nag-aaksaya ka na ng tubig..." ika niya. Kinatok nang paulit-ulit ang pinto.

Ngunit walang nagbubukas. Nang muling bumaba ang tingin niya sa sahig ay kinilabutan siya at dinagundong ng matinding kaba.

Ang tubig, hindi na lang basta clear iyon. May kung anong kulay pula na nakahalo doon.

"Ysabella! Huwag mo nga akong takutin! Ano bang ginagawa mo riyan?"

Hinawakan na niya ang seradura ng pinto. Nang mabuksan iyon ay napahiyaw siya nang malakas.

"Senyorito! T-tulong..."

Napatakbo siya palabas. Halos madapa siya sa pagbaba sa hagdan para mapuntahan si Senyorito Daniel.

"Senyorito...du-dugo...Si...Ysabella..."

Pahinto-hinto ang pagsasalita ni Lucy dahil sa nakita. Nanginginig ang mga labi niya maging kaniyang pananalita.

"What?" Iritado naman na tanong ni Daniel. May kung anong sumalakay na damdamin sa kaniya. Hindi lang basta iritasyon...

"Si Ysabella...este si Senyorita...duguan sa banyo!"