Chapter 4: The hope that never comes

Ayaw man niyang manatili dahil sa pag-aalala niya sa kaniyang inang may sakit at nangangailangan din ng kalinga niya ay nanatili si Ysabella sa hospital.

Tama naman si Doc Benjamin. Mahina ang katawan niya, and she needs to be cured. Paano nga naman niya maaalagaan ang may sakit kung pati siya, nanghihina. Isa pa, may gusto siyang patunayan. May gusto siyang makita.

Sa bawat oras na lumilipas ay naghihintay ang puso niya. Hinihintay niya si Daniel na dalawin siya. Kung totoong ito ang nagdala sa kaniya sa hospital, siguro naman, magagawa nitong puntahan siya.

Pero sa dalawang araw niyang pananatili doon, walang Daniel na dumalaw. Ni anino nito, hindi niya nakita. Na para bang aso siyang basta na lang inabandona sa pag-aaruga ng iba.

Masaya pa naman ang puso niya noong malaman niyang ito ang nagdala sa kaniya sa hospital. Akala niya may pag-asa na. Akala niya, may kaunting pagkakataon na siyang makapasok sa puso nito. Pero umaasa lamang pala siya sa wala.

Iisa lang ang totoo. Walang pakialam sa kaniya si Daniel.

Hindi na siya nasanay. Parang sa dalawang taon na pagsasama nila, wala naman itong ibang ginawa kundi ang pasakitan siya. Kung may pagkakataon ito, ipapamukha nitong mali siya sa desisyon na um-oo sa kasal.

Kaya sa ikalawang araw niyang iyon, kinagabihan, hindi na siya nagpapigil na umalis sa hospital. Nanghihina pa siya oo. Ramdam pa niya na hindi pa siya talaga maayos. Pero hindi na niya gustong lumobo pa ang bayarin doon. Whether it's Daniel who will pay for it, gusto na lang niyang umalis.

"Sabi ni Doctor Benjamin, pirmahan mo daw ang dokumento na ito kung talagang aalis ka na," ika ng nurse na humalili sa kaniya.

Binasa ni Ysabella iyon. Naipinid niya ang mga labi. Isang waiver iyon. Waiver na nagsasabing walang pananagutan ang hospital kung may mangyaring masama sa kaniya. Lalo at siya ang nagpumilit na lumabas kahit sinabing hindi pa siya tuluyang magaling.

Pinirmahan agad ni Ysabella iyon. Ayaw niyang lumaki pa ang utang niya kay Daniel. Baka isumbat pa nito sa kaniya iyon.

Hindi pa man tuluyang nakakarecover ay pinuntahan na niya ang kaniyang inang may sakit.

Sakit?

Nakagat niya ang kaniyang labi. Hindi sakit kung bakit nakaratay ito ngayon doon. Dahil iyon sa malalang pagkakasunog ng katawan nito. Halos bahay na rin nito ang hospital dahil sa mahinang katawan. And she was prone to any kind of bacteria kaya mas maiging manatili ito doon. It drained her bank account pero ang ina na lang ang dahilan kung bakit maayos pa ang kaniyang pag-iisip sa lahat ng kamalasan na meron siya sa mga nakaraang taon.

She is keeping her alive. Dahil ito na lang ang nagiging lakas niya para magpatuloy. Para hindi sumuko sa hamon ng buhay. Keeping her mom alive is keeping her mind sane.

Ito rin ang dahilan kung bakit nananatili siya sa isang kasal na walang pagmamahal ng asawa. Batid niyang kailangan niya ang perang ibinibigay ng Lola ni Daniel buwan-buwan para manatiling buhay ang ina.

"Anak..." mahinang tawag ng kaniyang ina nang makita siyang pumasok sa hospital room nito. Nagawa niyang makakuha ng private room para sa ina para iwas na rin ito sa ibang mga pasyente na may sakit. Mahirap ng mahawaan ito lalo at ang immune system ng ina ay napakahina.

"Pasensiya na Ma kung ngayon lang ako nakadalaw, may inasikaso lamang po ako," paliwanag niya agad, hindi pa man nagtatanong ang ina. Ayaw niya itong mag-alala sa kaniya kaya hindi dapat nito malaman na nagkasakit siya. Naitago din naman niyang mabuti ang sugat sa kaniyang noo sa pamamagitan ng kaniyang buhok na itinabing doon.

"Okay lang anak. Sabi ko nga, hindi ka dapat araw-araw dito. May asawa ka na. Siya dapat ang inaasikaso mo." Ginagap ng kaniyang ina ang kanyang kamay. "Naikasal ka sa pamilyang Lincoln, Bella. Huwag mong sayangin ang pagkakataon mo..."

Pinilit niyang ngumiti. Ayaw niyang malaman ng kaniyang ina ang kalagayan niya sa kamay ni Daniel. Ayaw niyang dagdagan pa ang paghihirap nito.

"Pinapakisamahan ka naman ng mabuti ni Daniel, Bella? Mabait naman siya sa iyo, hindi ba?"

Hindi naalis ang ngiting iyon sa kaniyang mga labi. Pero sa loob ng kaniyang bibig, sobrang pait. Sa kanyang puso, sobrang bigat at sakit. Dahil ang pagtango niya sa ina ay pawang kasinungalingan.

"Mabait na bata si Daniel, alam mo iyan. Naging magkababata naman kayo at kilala na ninyo ang isa't isa..."

Tango lang muli ang naging tugon niya sa ina. Dahil kung bubuka ang kaniyang bibig, siguradong sumbong at hagulhol ang lalabas doon.

"Hala, umuwi ka na sa inyo. Baka hinahanap ka na ng asawa mo. Araw-araw ka ng narito sa akin. Ibigay mo ang halos buong oras mo sa kaniya anak. Dahil kung mawawala na ako, siya na lang ang matitirang iyo. Panghawakan mo siya, Bella..." bilin ng ina.

"Huwag kayong magsalita na parang iiwanan na ninyo ako, Ma. Gagaling ka pa," sabi niya. Hindi niya masabing walang kaniya dahil hindi naman siya mahal ng kaniyang asawa.

Nanatili pa siya roon ng isang oras. Nang umalis siya ay hindi naman siya umuwi agad. Napunta siya sa isang lugar na madalang din naman niyang puntahan. Wala naman siyang pera pero nagawa pa talaga niyang pinasok sa isang bar. Pakiramdam niya kasi, kailangan niya iyon.

"Ano sa iyo Miss?" tanong ng bartender nang maupo siya sa harap ng bar counter.

"I-iyong pinakamura ninyo," sabi niyang medyo nahiya pa.

Saglit na napatitig sa kaniya ang bartender bago mapailing. Sa isip nito, hooker yata ang babae. Naroon para mang-akit ng lalake.

Pero pasimple niyang pinagmasdan ang babae. Hooker? Sa itsura nito, pagkakamalan pa niyang pulubi. Though kaakit akit ang mukha nito at napakainosente. Maganda at mukhang...

Madaling maloko.

Pasimple niyang pinag-aralan ang kilos ng babae. Paunti-unti itong sumimsim sa order na alak. Parang pinapatay lang nito ang oras sa isang basong iyon. Hindi ito malalasing kung iyon lang ang iinumin.

"From the house..." ika niya nang abutan muli ang babae ng alak. Napatingin ang babae sa kaniya. Napakurap-kurap. Hindi niya mabasa kung nagtataka ba ito o nagdududa.

"No–"

Inilapit niya ang mukha sa babae. Bumulong.

"Siyempre may kapalit. Wanna have fun later?"

Mabilis na lumayo si Ysabella sa bartender nang marinig ang sinabi nito. Sa mga mata ay mababanaag ang tila pagnanasa sa kaniya. Naroon lang naman siya para kahit papaano ay makapagpalipas ng oras. Hindi siya naroon para maghanap ng good time.

Alam naman niya na ganoon ang kalakaran sa ganoong lugar. Hook up. Hindi na bago sa kaniya at hindi na siya bago sa lugar na ganoon. Noong wala pa siyang asawa, laman din naman siya ng club at bar. Pero siyempre, kasama sila Raj at Daniel.

Kinuha niya ang order na alak at tinungga iyon. Napapikit pa siya dahil sa mainit na hagod ng alak sa lalamunan niya.

Ibinagsak niya ang baso sa harapan ng bartender. Kinuha niya ang isang daan sa kaniyang bag at inilagay sa tabi niyon.

"Salamat!" aniya. Tumalikod at umalis na lang sa lugar na iyon. Ni wala siyang pakialam kung kulang o sobra ang ibinayad niya. Kung kulang, pasensiya na, iyon lang ang afford niya. Kung sobra, okay na, tip na lang niya iyon sa bastos na bartender!

Nasa labas na siya nang biglang makaramdam ng hilo. Ngayon pa talaga siya naapektuhan dahil sa ininom.

Mapait siyang napangisi sa sarili...

"Wow! My world is spinning round and round!" ika niyang napahalakhak. Biglang napayuko sa gilid ng gusali. Naduwal pagkatapos ay nasuka. Inilabas lamang ay pawang likido.

Wala pa siyang kinain simula pagkalabas sa hospital. Panay tubig lamang at ngayon, alak. Sinong hindi mahihilo?

"Great! E di lalo lang akong—urghhh!" Nagsuka siyang muli. Hawak na niya ang humahapding tiyan. Habang ang isipan niya ay pinapagalitan ang sarili. Kung sa pagkain na lamang sana niya ibinili ang isang daan...

"Wrong choice, Ysa! Wrong choice!"