EP. 01｜เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก (1/4)

บทที่ 1

“อ่อ! น้ำขิง นี่พี่ที่สอนงานในบริษัทของเราเอง ชื่อพี่ราเดล พี่ราเดลคะนี่คือรูมเมตของมิราเอง ชื่อน้ำขิงค่ะ” ในระหว่างที่ฉันกำลังคิดวิธีหาทางหลบสายตาของเขาแบบเนียน ๆ คุณมิราก็รีบพูดแนะนำทั้งฉันและเขาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว อาจจะเป็นเพราะว่าเธอคิดว่าฉันกำลังตกใจที่เธอนั้นพาผู้ชายเข้าห้องมาอยู่ก็ได้

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

ในตอนแรกฉันคิดว่าเขาคงจะเมินฉันไปหรือทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ซะอีก แต่เขากลับทำเป็นไม่รู้จักฉันแทน ฉันก็เลยไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะรู้สึกดีหรือรู้สึกแย่อันไหนมันควรจะรู้สึกมากกว่ากัน

อีกอย่างน้ำเสียงนี้ที่เขาใช้พูดออกมาเป็นน้ำเสียงที่ฉันจำได้ไม่เคยลืมในวันที่เขารู้ความจริงทุกอย่าง

“ยะ...ยินดีเช่นกันค่ะ น้ำขิงขอตัวไปนอนก่อนนะคะคุณมิรา”

ฉันขานตอบรับเขาอย่างมีมารยาท และรีบหันไปพูดกับคุณมิราที่ยืนมองเราสองคนสลับกันอยู่ด้วยความรวดเร็ว

เพราะถ้าฉันยังยืนอยู่ตรงนี้และต้องพูดคุยกับเขาคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันนานนับหลายปี มันเลยทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดมาก ไม่พอเท่านั้นความรู้สึกเก่า ๆ มันก็กำลังกลับมาด้วยพร้อมกับความเจ็บปวดที่ฉันอุตส่าห์ทนเก็บมันไว้ในส่วนลึกของจิตใจ

ตอนนี้ความเจ็บปวดนั้นมันกำลังเอ่อล้นออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อคนตรงหน้าเขาเปรียบเสมือนเป็นเครื่องกระตุ้นทางความรู้สึก

“…” เมื่อคุณมิราพยักหน้าตอบกลับมาฉันจึงรีบหมุนตัวกลับหลังหันไปทางห้องของตัวเองทันที ใช้เวลาไม่กี่วิฉันก็ปิดประตูห้องนอนของตัวเองลงด้วยความตื่นเต้น

เช้ามืดของอีกวัน

ร้านค้าเล็ก ๆ ใต้คอนโด

“ขอบคุณค่ะ” ฉันเอ่ยขอบคุณคุณป้าเจ้าของร้านค้าใต้คอนโดหลังจากที่รับเงินทอนจากแกมา ร้านค้านี้เป็นร้านที่ฉันมักจะใช้บริการเป็นประจำเมื่อต้องออกไปทำงานแต่เช้ามืด เพราะร้านของป้าแกเป็นร้านเดียวที่เปิดไวที่สุดในหมู่ร้านค้าในละแวกใต้คอนโดนี้

“วันนี้เข้าเวรเหรอแม่หนู” คุณป้าแกก็พยักหน้ายิ้มรับคำขอบคุณของฉัน พร้อมกับเอ่ยถามถึงเรื่องอื่นขึ้นมาที่เกี่ยวกับการงานของฉัน

ก่อนหน้านี้มีเรื่องให้หน้าตกใจเยอะไปหน่อยจนฉันลืมแนะนำตัวเองไปเลย แต่บางคนที่เคยเห็นฉันผ่าน ๆ ( จากเรื่อง :

Avenge แผนแค้นทวงคืน #จบแล้ว ) มาก่อนก็อาจจะรู้แล้วก็ได้หรือไม่ก็อาจจะเดาจากคำพูดที่ป้าแกเอ่ยถามออกมา เพียงเท่านี้หลายคนน่าจะพอที่จะเดาได้แล้วว่าฉันทำงานเกี่ยวกับอะไร

แต่เพื่อให้เรารู้จักกันมากขึ้นฉันขอแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการหน่อยนะคะ ฉันชื่อว่า น้ำขิง หรืออาจะเรียนฉันว่า ขิง เฉย ๆ ก็ได้ ฉันทำงานเป็นนางพยาบาลในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากคอนโดที่ฉันอาศัยอยู่สักเท่าไหร่

ส่วนเรื่องครอบครัวฉันขอไม่พูดถึงมันดีกว่า เอาเป็นว่าเรารู้จักกันแล้วนะคะ ><’

“เปล่าหรอกค่ะป้า พอดีขิงตื่นไวไปหน่อยก็เลยคิดว่าถ้าอยู่ห้องเฉย ๆ รอเวลาไปทำงานจะต้องรู้สึกเบื่อก่อนแน่นอน ก็เลยกะว่าจะไปหาอะไรทำที่โรงพยาบาลแทนจ้ะป้า” ฉันตอบออกไปตามความจริงบางส่วนที่ฉันอยากจะพูดออกมา

“อย่ามัวแต่ทำงานอย่างเดียวสิแม่หนู เอ็งต้องหัดควงผู้ชายกลับคอนโดมาเหมือนอีกห้องบ้างสิ ชีวิตมันจะได้มีสีสันหน่อย”

ฉันได้แต่ยิ้มให้กับป้าแทนคำตอบพร้อมกับก้มโค้งตัวเพื่อขอตัวไปทำงานก่อน ป้าแกเองก็คงรำคาญที่ฉันมักจะยิ้มแบบนี้ตลอดแกก็เลยโบกมือไล่ฉันแทน

เรื่องผู้ชายฉันไม่คิดถึงเรื่องนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ที่ฉันเสียรักแรกของฉันไป ส่วนเรื่องที่ฉันไปทำงานเร็วกว่าปกตินั้นก็เพราะฉันกลัวว่าถ้าฉันออกมาช้าฉันคงต้องได้เจอกับผู้หญิงคนนั้นแน่ ฉันก็เลยรีบหนีออกมาก่อนดีกว่า

ฉันกะว่าจะไปนอนที่หอพักของโรงพยาบาลแทนเพราะอีกหลายชั่วโมงเลยกว่าที่ฉันจะต้องเริ่มงาน ดีหน่อยที่เวลาบุคลากรทางการแพทย์เข้าทำงานที่ไหนตามโรงพยาบาลนั้น ๆ ก็จะมีหอพักไว้สำหรับหมอพยาบาลและอื่น ๆ โดยเฉพาะ

เพราะทุกหน้าที่เราทำงานกันหลายชั่วโมงและมันเหนื่อยมาก จริง ๆ บางคนก็กลับคอนโดตัวเองไม่ไหวก็ยังสามารถพักที่หอได้ ยิ่งถ้าได้ขึ้นเวรแล้วละก็ บอกเลยร่างแหลกแน่นอน

ถ้าถามว่าทำไมฉันถึงไม่อยู่ที่หอพักไปเลย นั้นก็เพราะฉันมีสิ่งสำคัญบางอย่างที่จะต้องทำ ทำให้ฉันต้องมาอยู่กับคุณมิราแทนการไปอยู่เองคนเดียว

“ไปโรงพยาบาล X ค่ะ” เมื่อขึ้นมาบนรถบริการฉันก็พูดถึงจุดหมายปลายทางที่ต้องการไปพร้อมกับยกมือถือขึ้นมาดูข่าวสารบ้านเมือง และเพื่อเช็กตารางงานให้แน่ใจอีกรอบเพื่อเป็นการฆ่าเวลาระหว่างที่รถกำลังขับเคลื่อนอยู่ด้วย