Chapter 4: Pagkahumaling

"What is happening to you, Logan? Hindi ka naman dating ganito," maktol ni Stacey nang walang pasabing umalis ang binata sa kanyang ibabaw.

Pabagsak naman na humiga si Logan sa kama at mariin na ipinikit ang mga mata. Sa tanang buhay niya ay ngayon lang siya naging ganito.

He can't get hard. Damnit!

Kahit anong pangroromansa ang ginawa sa kanya ni Stacey ay wala pa ring reaksyon ang kanyang pagkalalaki na siyang labis niyang ikinaiinis.

"Come on, Logan. Kating-kati na ako dito. Dalawang oras na tayo dito pero hindi mo pa rin iyan napapatayo," himutok ni Stacey sabay sulyap sa nasa pagitan ng binata. Malaki pa rin iyon sa kabila ng kawalan ng gana.

"Will you shut up? Sa tingin mo ba ay ginusto ko ito?" sikmat ni Logan sa babae. Ayaw niya sa lahat sa mga babae ay talak nang talak at puro reklamo.

He was hard earlier before he met up with her. Ngunit nang nasa kama na sila ay biglang nawalan ng buhay ang alaga niya. Marahas niyang hinablot ang towel sa gilid, itinali iyon sa bewang at umalis sa kama.

"Get out."

"A-Ano?" natigagal naman si Stacey sa sinabing iyon ng binata. Pinapalabas na siya nito kahit na wala pang nangyayari sa kanila?

"Logan, today is my schedule with you! Hindi pwedeng paalisin mo ako nang ganun lang. I've had my medical certificate. I'm always clean!"

Yes, he always make sure na malinis ang mga babaeng nakakatalik niya. Required ang medical certificate at ilan pang mga test. And it should be the recent one. He was meticulous with everything and always practice safe sex. Stacey was one of his flings.

"Can't you see that I'm not in the mood?" aniya sa pigil na boses.

"But this is our night together! Hindi ako aalis hangga't walang nangyayari sa atin," desididong wika ni Stacey at walang sabi-sabing lumuhod sa harap ng binata. Lagi niyang inaabangan ang pagdating ng Biyernes para lang muli itong makasama tapos paaalisin lang siya? Hindi siya papayag.

"I can make you hard like always," aniya sa pinalambing na boses.

Logan groaned deeply when Stacey removed his towel and gently stroked him. Pinanuod niya ito sa ginagawa sa kanya pero wala talaga siyang maramdaman na sarap doon.

Bagot siyang tumitig sa kisame, at doon ay parang tuksong lumitaw ang mukha ng dalagang pumukaw sa interes niya kanina.

"Fvck," mahina niyang mura nang maramdaman ang paggapang ng kiliti sa buong himaymay ng kanyang katawan.

Si Stacey naman ay nanlaki ang mga mata nang biglang tumigas ang bagay na nasa kanyang kamay. Bigla siyang na-excite! Akma na niya sana itong isusubo nang umatras ang binata palayo sa kanya.

"Get out. Now," anito sa matalim na boses.

Napalunok ng laway si Stacey sa nakikitang reaksyon ng binata, madilim ang mukha nito at umiigting ang panga. Bakit bigla na lang itong nagalit? Hindi ba ito nasiyahan sa ginawa niya?

"Logan—"

"I said leave!" bulyaw nito sabay t***n ng mga damit niyang nahubad sa kanyang harap. "Hindi mo ba naintindihan ang mga sinabi ko?" naniningkit ang mga mata sa galit na wika ng binata. "Kailangan bang tagalugin ko? Or should I remind you the rules of this damn contract you're in? Na wala kang karapatan na ipilit ang gusto mo sa akin. Do you understand?"

Kumuyom ang mga kamao ni Stacey at nagbaba ng ulo. Nakalimutan niya iyon dahil na rin sa kagustuhan niyang pasayahin ito, na makasama pa ito nang mas matagal. Lahat ng babae na nakakakilala sa binata ay gugustuhin na makasama ito kahit isang gabi lang. Swerte pa nga siya kung tutuusin dahil umabot ng isang buwan ang kontrata niya dito, knowing the fact na kayang-kaya siya nitong palitan ano mang oras.

"I-I'm sorry," hingi niya ng paumanhin. "Hindi na mauulit."

"You better be."

Walang emosyon na pinanuod ni Logan ang dalaga habang nagbibihis. Nakita niyang umiiyak ito pero sing tigas na talaga ng bato ang puso niya. Besides, kasalanan din naman nito kung bakit niya ito nasigawan. She should know her place.

Pagkaalis nito ay marahas niyang ginulo-gulo ang buhok. What is happening to him? Hindi na siya teenager para magkandarapa pa sa isang babae. Meron na siyang secretary pero hindi niya alam kung anong espirito ang sumapi sa kanya at inalok sa posisyon ang babaeng nakita niya kanina sa daan.

Nagbuga ng malalim na hininga ang binata at tinawagan ang personal assistant niyang si Vince.

"Good evening, boss—"

"Hindi maganda ang gabi ko ngayon," sikmat niya dito.

Si Vince naman sa kabilang linya ay tinakpan ang bibig upang pigilan ang pagtawa.

"Tawagan mo si Mrs. Ibanez at sabihing pwede niyang i-extend ang maternity leave niya hangga't kailan niya gusto. With pay and full bonuses, of course. She can take a vacation for a whole damn year if she wants."

Ah. Nababaliw na siya.

"Noted, boss," wika naman ni Vince. Wala nang tanong tanong pa. Basta kapag ano ang sabihin ng amo ay ginagawa niya. Wala na siyang karapatang magtanong pa.

......

"Kamusta si Lola? Okay na ba siya? Anong sabi ng Doctor?" sunod-sunod na tanong ni Sania sa kapatid pagkarating niya sa hospital. Apat na oras ang biyahe papunta sa kanilang bahay sa labas ng siyudad. Kahit gabing-gabi na ay lumuwas pa rin siya dahil sa labis na pag-aalala.

"Nagkaroon daw siya ng mild stroke, ate. Mabuti na lang daw at hindi grabe," ani Yngrid na nakasunod sa kapatid papasok sa kwarto ng kanilang Lola.

Nakahinga ng maluwag kahit papaano si Sania ngunit nandoon pa rin ang takot sa dibdibb niya. Pinagmasdan niya si Lola Fevy na tahimik na natutulog. 71 na ang edad nito, wala naman itong ibang karamdaman bukod sa sakit nito sa puso. Naging maingat naman sila pero mukhang hindi talaga maiiwasan ang mga ganitong insidente dahil na rin sa edad nito.

Pinagmasdan ni Yngrid ang ate niya, bakas sa maganda nitong mukha ang matinding pag-aalala... at labis na pagod. Nakaramdam siya ng kaunting kirot sa puso at hindi mapigilan na yakapin ito nang mahigpit. Ang dami na nitong sakripisyo sa kanila, isinantabi ang sarili para lang mapag-aral siya. At imbes na magpahinga sa ganitong oras ay bumiyahe pa dahil sa hiling ng kanilang Lola.

"Thank you, ate," aniya sa gitna ng tahimik na paghikbi. "Babawi ako sa iyo kapag nakapagtapos ako. Promise. Tutulungan din kitang makabalik sa pag-aaral kapag nagkaroon na ako ng magandang trabaho. Hindi ba ay gusto mong maging architect? Ang galing-galing mo sa school pero napurnada ang lahat ng pangarap mo dahil inuna mo ako."

Parang hinaplos naman ang puso ni Sania sa mga salitang narinig galing sa kapatid. Hindi niya napigilan at naiyak na rin. Niyakap niya ito nang mahigpit.

"Huwag mo munang isipin iyon, okay? Ang gusto ko lang ay magkaroon ka ng maayos na buhay. Huwag mo na akong isipin. Kaya ko ang sarili ko."

"Ah basta. Papag-aralin din kita, ate," pagpupumilit ni Yngrid.

Napangiti na lang si Sania. Masaya ang puso niya dahil nagkaroon siya ng mabuti at mapagmahal na kapatid.