Mag-log inPagkauwi ni Sania sa kanyang apartment ay nagkalkal siya sa kanyang drawer ng damit na maaari niyang gamitin sa interview niya sa lunes. Biyernes pa lang ngayon pero dahil sa excitement niya ay gusto na niyang paghandaan iyon.
Naibalik din naman sa kanya ang nahablot niyang bag sa tulong ng mga autoridad na siyang laking pasasalamat niya. Sa sobrang praning niya ay binilang pa niya iyon dahil baka may kumupit. Charot. Naupo siya sa sofa at muling inalala ang naging engkwentro niya kanina sa gwapong lalaki. Ang daming kadaldalan ang lumabas sa bibig niya pero hindi man lang niya natanong ang pangalan nito. "Bestie, meron ka bang damit pang office diyan na nakatago? Hihiramin ko sana," tawag niya sa kaibigang si Carol. Wala siyang makitang magandang damit pang interview. Ngayon lang niya napagtanto na halos wala man lang siyang mabiling gamit para sa sarili. Karamihan sa mga damit niya ay sobrang luma na, kumukupas na ang kulay at ang iba naman ay may butas-butas na. Napakagat ng labi ang dalaga nang iangat at pagmasdan ang isang bra niyang naghihikahos na. Regalo pa iyon ng kanyang lola noong nagdadalaga pa siya. Ganito na ba siya kahirap at hindi man lang makabili ng bagong underwear? Sabagay, iba rin naman kasi ang mga priorities niya. Wala rin namang ibang makakakita sa mga panloob na suot niya liban sa kanya. "Wala eh. Wala naman akong panggagamitan ng mga ganung damit kaya di ako nabili. Bakit, saan mo gagamitin?" sagot nito sa kabilang linya. "May interview kasi ako sa lunes bilang secretary. Gusto ko ay maging presentable naman ako kahit papaano," aniya habang inaayos ang binukalkal niyang drawer. "Wow. Secretary? Talaga? Eh pahirapan ka ngang makahanap ng trabaho. Saan mo nakita ang job offer?," ani Carol na naguguluhan. Hindi sa wala siyang bilib sa kaibigan, sadya lang talaga na matataas ang requirements ng mga employer ngayon. Natawa naman si Sania sa sinabi nito. Pati nga siya ay hindi pa rin makapaniwala. "Hmm..Meron nga.. Teka sandali," aniya nang maalala ang ibinigay ng lalaki kanina na calling card. Hindi pa niya iyon nasisipat. Baka nandoon din ang pangalan nito. "Logan Bustamante...." bigkas niya sa pangalang nakalagay sa card. Nakaramdam din siya ng kakaiba sa kanyang sikmura nang mabasa ang pangalan ng binata. "Logan..? Logan Bustamante?!" malakas na bulalas ni Carol. Bahagya namang inilayo ni Sania ang cellphone sa tenga at napangiwi. Bakit ba ito bigla-biglang sumisigaw? "Oo nga—" "Teka! Ano ang pangalan ng kompanya na nakalagay diyan sa business card na ibinigay niya?" "Uhh.... Inffinix Global—" "Bakla ka!" sigaw ulit nito sa kabilang linya. "Magkita nga tayo dito sa mall. Tutulungan na rin kitang humanap ng damit na gagamitin mo sa interview. See you, okay? Bilisan mo. Bye!" anito at ibinaba ang tawag. Wala na siyang choice kundi ang magbihis at pumunta sa mall gaya ng sinabi nito. Alas sais pa lang naman ng gabi. Pagkatapos niyang magkwento kay Carol ay binigyan siya nito ng mahinang sabunot sa buhok. Kandahaba rin ang nguso nito at halatang nainggit. "Iba talaga ang maganda, 'no? Lapitin ng swerte. Pero payong kaibigan lang, bakla. Mag-iingat ka doon lalo na at hindi basta-bastang tao ang mga makakasalamuha mo kapag nagtrabaho ka doon," puno ng pag-aalala na wika ng kaibigan. Siya naman ay nanatili pa ring lutang sa mga impormasyon na ibinigay sa kanya ni Carol tungkol kay Logan Bustamante. Isa sa mga pinakamayamang personalidad sa bansa. Ang pinakabata at pinaka- successful na businessman sa kasalukuyan. Sa edad na bente-otso ay umaabot na sa billiones ang net worth nito. Hindi pa doon kasali ang yaman at ari-arian ng buong pamilya nito. May halong banyaga ang binata at ayon na rin kay Carol ay sa America naka-base ang mga magulang nito at ng mga negosyo. "H-Huwag na lang kaya akong tumuloy?" kinakabahan niyang wika. Bigla siyang na-intimidate. Hindi niya alam na ganun pala makapangyarihan ang taong nilandi-landi niya kaninang umaga. Dumagdag pa sa agam-agam niya na baka pinaglokoko lang siya ng lalaki. Sa estado nito, kayang-kaya nitong makakuha ng high class na secretary, hindi iyong namumulot na lang sa kalye. "Ano ka ba," sita ni Carol sabay hila sa kanya papasok sa department store. "Diba sabi nga niya ay kukunin ka niyang secretary? Ang mga ganung klase ng tao ay hindi mag-aabala ng panahon para lang mang-trip ng ibang tao." "Paano kung malaman niyang highschool graduate lang ako? Paano kung—" "Ssshh!" Pagpapatigil ni Carol sa paglilitanya ng kaibigan. "Basta pupunta ka sa interview mo sa Lunes, maliwanag? Kung ayaw niya sa credentials mo eh di ayaw. Basta subukan mo lang. Matagal na tayong magkaibigan kaya alam kong may swerte ka. At tsaka malaki ang sahuran sa mga kompanyang ganun kahit guard lang. Pagkakataon mo na ito para makapag-ipon muli para sa iyong pag-aaral," mahaba nitong litanya habang namimili ng damit para sa kanya. Nasa tabi lang siya ng kaibigan at sunod-sunod na bumuntong hininga. Tama ito, kailangan niyang subukan kahit na alam niyang dehado siya. Kailangan niyang ibalik ang fighting spirit niya! Ngumiti na siya at tinulungan na niya ito sa paghahanap ng damit. "Nabighani siguro siya sa taglay kong ganda," biro niya na siyang ikinatawa nito. May palagay si Carol na ganun nga ang rason. Madaming nagkakagusto sa kanyang kaibigan dahil sa taglay nitong ganda. May halo kasi itong espanyol dahil sa ama. Umiibabaw ang natural nitong itsura kahit na itabi mo pa sa mga naka makeup. Ilang beses na nga rin itong nilapitan at inalokan ng pagmomodelo o artista pero tinatanggihan nito. Mahirap makipagsapalaran sa ganung mga industriya kung wala kang kakilala. "Baka nga," sakay naman niya sa kaibigan na nangingiti. "Baka naghahanap yun ng babaeng aanakan, tapos aalukan ka ng contract marriage pagkatapos ay papipirmahin ka ng divorce papers kapalit ng milyones." Parehong humagalpak ng tawa ang dalawa. Mahilig kasi silang manuod ng mga drama at teleserye kapag wala silang ginagawa. "Ang iksi naman iyan!" naalibadbaran na turan ni Sania sa skirt na napili ng kaibigan. Sa kanilang dalawa ay ito ang mahilig magsuot ng mga maiiksing damit, crop top at mga mini shorts. "Above the knee lang ito. Ganito talaga ang suot ng mga office girls. Alangan namang magsuot ka ng slacks? Babae ka, friend. Dapat palda ang ginagamit mo," pagpupumilit nito. Puro bangayan ang ginawa nila sa department store pero sa huli ay ito pa rin ang nasunod dahil ito ang magbabayad. Bayaran na lang daw niya kapag sumahod na siya. Dalawang pares ng uniform ang nabili nila at isang two inch kitten heel. Sa labas na rin sila kumain at ito rin ang nagbayad. Kahit hindi niya sabihin ay alam nitong tight budget siya dahil sa tuition f*e ng kapatid niya. "Salamat ha," aniya bago sila maghiwalay. "Promise, babayaran din kita dito sa mga pinamili natin kapag nakaluwag luwag ako." "Huwag mo nang isipin yan, friend. Alam kong makakaahon ka rin. Tiwala lang." Mahigpit silang nagyakap bago maghiwalay. Nagpapasalamat siya at nakatagpo siya ng tunay na kaibigan na napagsasabihan niya ng lahat-lahat ng problema niya. Pagkauwi ni Sania sa kanyang apartment ay sakto namang tumunog ang cellphone niya. Si Yngrid ang tumatawag. "Ate! Itinakbo namin si lola sa hospital dahil bigla na lang nawalan ng malay. Hinahanap ka niya at gusto ka raw niyang makita."Logan still clearly remembered that very moment. Halos panawan siya ng bait sa gustong mangyari ng kanyang ina. He was ready to always follow their whims but that? Marry a woman he doesn't even love was a big blow to his fraying sanity. Si Sania lang ang mahal at tanging mamahalin niya. Ayaw niyang sumunod sa gusto ng ina dahil sobrang pang-aabuso na iyon sa kanya. But does he have a choice that time? Wala. His parents were already on move before he could even lay his cards to play. Inaamin din niyang may kasalanan siya sa mga pangyayari. Masyadong siyang naging kampante. Ang dami niyang sinabing pangako sa dalaga ngunit ni isa doon ay walang natupad. Bagkus ay siya pa mismo ang sumira sa lahat ng iyon.Hindi naman siya bobo. Matalino siya. Ngunit ewan ba niya at parang hindi gumagana ang utak niya ng mga panahong kailangang-kailangan niya ito.He could use force and violence just like what he always did but fear had strucked him first. Natatakot siya sa kung ano pa ang mangyari kay
Namayani ang mahabang katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Masarap ang niluto nitong mga pagkain pero unti-unti na iyong nawawalan ng lasa sa kanyang bibig."Sania..." His voice was broken when he spoke. Sinulyapan niya ito ngunit nakatingin lang ito sa pagkain nito. Nang mag-angat ito ng tingin ay halos malula siya sa emosyong nasa mga mata nito.Nang ginagap nito ang kanyang kamay na nasa mesa ay hindi siya nakagalaw. "I'm sorry for everything," anito sa puno ng sakit na boses. His mask was gone. Kita niya ang paghihirap sa mga mata nito kaya bigla rin siyang nahirapang huminga. "Save me, please. Hindi ko na kaya," he rasped and squeezed her hand gently. "A life without you was a daily torture. Walang araw at gabi na hindi kita inisip. You're always in my mind.. and in my heart. I tried to forget you for your own good but I just can't. I couldn't."Nagbara ang lalamunan niya ngunit sinubukan pa rin niyang magpakatatag. "Bakit mo sinasabi sa akin ito? Hindi ka ba natatakot sa mga
Sania went downstairs. Hindi niya maiwasan ang mamangha sa buong kabahayan. It was a mix of Spanish and modern minimalist style. The grand staircase and chandelier on the living room was the highlight of the house. Naglapat ang labi niya nang mula sa nakabukas na malawak na pintuan ay nakita niya ang ilang mga kalalakihan na nagkalat sa labas. Bakit kailangan pa na magbantay ang mga tauhan nito? Hindi naman siya tatakas kahit na gustuhin man niya. Kung tama ang hinala niya ay nasa isang isla sila kaya paano siya makakaalis nito? She saw some yachts and several boats along the shore from the terrace earlier. Mabuti sana kung alam niya kung paano gamitin ang mga iyon, or maybe she can bribe one of Logan's men which she knew it was impossible. Hindi rin siya suicidal upang languyin ang karagatan. She will be patient since she already had a deal with Logan. Ngayon lang at isang araw pa ay makakabalik na siya sa Manila.Hindi na rin siya nagtaka na may ganitong property ito. He was craz
Isang nang-uuyam na tawa ang kumawala sa labi ni Sania. Huwag daw siyang magalit? Ginagawa ba siya nitong gago? Lahat ng init na nararamdaman niya sa katawan ay agarang natupok dahil sa sinabi nito. Inipon niya ang lahat ng lakas upang itulak ito palayo sa kanya. Mukhang nagulat ito sa pagbabago ng mood niya kaya hindi nito inaasahan ang pagtulak niya. He stumbled back in confusion.Pinagpag niya ang damit kahit wala namang dumi iyon. Mariin niya itong tinitigan bago nagsalita. "Nakalimutan ko na ang lahat ng nangyari noon, Logan. Pero sa ginawa mong ito ay binuksan mo ulit ang sugat sa aking puso. Kaya kasalanan mo kung bakit ako nagagalit ngayon. In fact, kasalanan mo naman lahat."Kita niya ang pagtatagis ng ngipin nito habang nakatitig sa kanya. Nagpatuloy siya."Kung talagang nababahala ka na sisirain ko ang kasal ng kapatid mo then fine, I'll stay here until the wedding is done. But you have to promise me to bring me back in the city," aniya sa matigas na boses. Kung iyon lang
Uminit ang ulo ni Sania sa paratang na iyo ni Logan sa kanya. Kung pwede lang siyang magbuga ng apoy ay kanina pa niya ito binugahan. How dare him accused her of ruining the wedding? Hindi siya ganun!She wanted to attend to celebrate with the couple. At ngayon na nandito siya sa kung saang lupalop man ng Pilipinas ay paniguradong hindi na siya makakadalo sa kasal. Paniguradong magtatampo ng husto si Kyle sa kanya.Kyle had completely moved on from her. Alam niya iyon at dama niya sa pagitan ng tawag nila kung gaano na nito kamahal si Clarisse. She was certain of it. Hindi siya tanga. And she knew Kyle very well. Hindi ito magpapakasal sa isang babae kung wala itong nararamdaman dito. And the fact that he offered Clarisse a wedding says it all.At ang bwisit na lalaking ito ay hindi nito iyon maiintindihan. Ano nga ba ang alam nito sa pag-ibig? Umismid siya nang makita ang ngisi sa labi nito. He thought this was funny now?"Don't give me that look," anito at humalukipkip. "Nakita ko
Logan placed his wineglass on the table when he spotted the yacht's navigation lights from the sea. He loosened his necktie and stood up. They're here. Finally.Bumaba siya upang salubungin ang pagdating ng mga ito. He was in constant restlessness the whole day. And now, he couldn't explain how his heart was beating frantically with anticipation. He couldn't calm down and drinking some wine thought would help but that made him even more anxious.Nang dumaong ang yate sa pampang ay agad siyang tumuntong doon. "How is she? Hindi niyo ba sinaktan?" tanong niya sa matigas na boses."Hindi po, boss. At tulog pa rin siya hanggang ngayon."Hindi na nagsalita si Logan at dumiretso na sa silid sa yate. Natigilan pa siya ng ilang minuto at tumitig sa pintuan. His emotions were in a haywire of guilt, regrets, love and longing...and most of all desperate that he had to resort to this.Marahan niyang binuksan ang pintuan. And there, laying unconscious on the bed was the woman he only love in his







