Kabanata 3: Scar

Archer's PoV

BAGO ang araw ng birthday party ni Anya, dumating sa bahay ko si Eliza. Katulad ng dati, punong-puno na naman ito ng kaartehan sa katawan. May suot na mamahaling diamond necklace, mga bracelets at earings. Bitbit pa nito ang Himalayan limited bag collection nito na nagkakahalaga ng dalawang milyong piso. Nakasuot ng designers clothes na nanggaling pa sa Paris at high heels na nasa dalawang pulgada ang taas.

Nakipagbeso sa akin si Eliza. “Hindi ka pa rin nagbabago, Archer. Seryoso ka pa rin, at mainitin ang ulo. Tatanda kang malungkot at mam@matay na malungkot dahil sa ugali mong iyan.” Umupo si Eliza sa couch at tinawag ang mga katulong ko sa bahay para pagsilbihan ito.

Inayos ko ang black suit ko at umupo sa couch na kaharap ito. Sumandal ako sa couch, nag-cross legs at tumingin sa smart watch ko.

“Wala pa rito si Anya, ang sabi niya sa akin sa condo muna siya magi-stay ng ilang araw kasama ang matalik niyang kaibigan,” malamig na sabi ko sa kanya.

“Kaibigan? Isang babae ba na ka-level natin ang pamumuhay o isang babae na mas mahirap pa sa daga.”

Nagsalubong ang aking mga kilay sa sinabi nito. “Hindi ko pinapakialaman kung sino ang mga kaibigan ni Anya dahil buhay niya iyon. At kung saan siya masaya, sinusuportahan ko siya. Unlike you na palagi na lang busy sa career. Mabuti nga ngayon mo at inaasikaso mo ang birthday party ng anak natin.”

Pinanlakihan ng mga mata si Eliza dahil sa mga sinabi ko.

“Archer…”

Tumayo ako at inayos muli ang aking suot na black suit. “Marami pa pala akong dapat na gawin sa office. Mag-stay ka rito sa bahay kung gusto mo, at hintayin mo si Anya na dumating. Huwag na huwag mo lang siyang pagbabawalan na gawin ang mga gusto niyang gawin. Naiintindihan mo ba ako, Eliza?” matiim na tanong ko sa kanya.

Napalunok naman ito at napantango. Tuluyan na akong umalis kahit na tinawag pa ni Eliza ang pangalan ko. Hindi na ako interesado pa sa kanya dahil tapos na ang anumang uganayan namin. Alam ko kung bakit gustong ilapit ni Eliza ang loob nito sa anak namin para sa akin… umaasa siya na makikipagbalikan ako sa kanya.

Kung noon baliw na baliw ako kay Eliza dahil sa taglay nitong alindog at ganda. Ngayon wala na akong nararamdaman kun’di galit at pagkamuhi sa kanya.

HABANG nagdra-drive ako patungo sa kompanya ko ay nakita ko sa may pedestrian lane si Scar. Tumigil ako sa pagdra-drive at nang makatawid na ito ay sinundan ko siya.

Napansin niya ako dahil nakababa ang roof ng sasakyan ko. Itinaas ko ang suot kong round black shades at nginitian ang dalaga.

Inihinto ko ang sasakyan ko sa tapat niya. Pansin ko sa mukha ng dalaga na namumugto na naman ang mga mata nito. Mukhang ginabi-gabi na nito ang pag-iyak.

Tumingin ako sa kanya mula ulo hanggang paa. Nakasuot ng tattered jeans at white na blouse ang dalaga. Napansin ko rin ang lumang kulay itim converse shoes na suot nito.

“Sir, nasa gilid na ako ng daan. Hindi mo na ako mababangga rito kaya bakit ka pa huminto?” mataray na tanong niya sa akin.

Napalunok ako at iniwasan ang tingin nito.

“Ba-Bakit ka kasi naglalakad? I mean.. malayo pa ang coffee shop na pinapasukan mo, hindi

ba? Gusto mo bang sumabay? P'wede naman kitang ihatid at hindi naman kita sisingilin ng pamasahe,” nakangiting pang-aalok ko rito.

“Hindi na kailangan, sir. May dalawa akong paa, may dalawang mata at kaya kong maglakad. Maraming salamat na lang po sa kabutihang loob ninyo, sir. Mag-iingat po kayo palagi at huwag muna kayong kunin ni Lord.” Naglakad na siya palayo sa akin.

Natatawa akong napailing sa pang-aasar niya sa akin. Hindi siya natatakot sa akin at nakakatuwa iyon.

Mukhang sinasadya na yata ng pagkakataon na magkita kaming dalawa ni Scar. Bigla akong nagkaroon ng interest na alamin kung sino siya. Kung saan siya nag-aaral. Kung saan siya nakatira. At kung bakit siya nagtratrabaho sa coffee shop. Gusto ko siyang tulungan para makabawi man lang ako sa ginawa kong panghuhusga sa kanya.

Tumunog ang cellphone ko at idinerekta ko na iyon sa earpods na nasa tenga ko.

“Yes, sweet heart?” nakangiting tanong ko sa kabilang linya bago magpatuloy sa pagdra-drive.

“Dad! May maliit akong problema. Kailangan ko ng dagdag na allowance. Ibibili ko ng damit ang best friend ko para may magamit siya bukas sa birthday party ko. And also… high heels. Please… dad?”

“Hindi kaya umaabuso ang ang kaibigan mo? Marami ka namang mga damit na hindi mo isinusuot bakit hindi na lang iyon ang ibigay mo sa kanya? Hindi naman yata tama na ikaw pa ang bibi—”

“Daddy! Para ko na kayang kapatid si Scarlet. Hindi ko naman hahayaan na pinaglumaan ko na lang ang ipasuot ko sa kanya. At isa pa, allowance ko naman ang gagamitin ko na pambili. So, please, Dad,” malambing na sabi pa nito sa akin.

Nasapo ko na lang aking noo. “Okay. Ano pa nga ba ang magagawa ko? Ayoko namang magtampo ka sa akin. Itra-transfer ko na kaagad ang pera sa Money Account mo. Huwag kang ma-late, okay? At umuwi ka na mamaya sa bahay. Hinihintay ka roon ng mommy mo.”

“I love you so much, Dad. You're the best Dad!” natutuwang sigaw pa nito sa kabilang linya.

Kailangan ko na ring kilalanin kung sino ba talaga ang Scarlet na iyon na kaibigan ng aking anak.