Chapter 4: The Runaway Billionaire Uncle

Islaine's Point of View

Hindi pa tuluyang nakalubog ang araw kung kaya'y nakikita ko pa rin ang mukha niya. Hindi ako sigurado kung si Uncle Nereus ba talaga ito dahil hindi siya umimik nang sambitin ko ang pangalan niya. Kung boses ang pagbabasehan, alam kong si Uncle Nereus ko ito. Kabisado ko ang mababa, seryoso at ma-awtoridad niyang boses. Pero ang mukha niya—ang buong hitsura niya, ibang-iba sa Uncle Nereus na kilala ko.

Ang dating maputi nitong balat na palaging nagtatago sa likod ng kaniyang suit at airconditioned na office na ay biglang naging kayumanggi. Iyon talaga ang una kong napansin. I wonder what he has been doing that made his skin more Filipino-looking. Ang kaniyang buhok naman ay katamtaman lang ang haba at tila hindi rin nasuklay nang maayos. Hindi rin nakaligtas sa aking paningin ang ilang puting hibla ng kaniyang buhok.

But then his black and commanding eyes were still there. Expressive yet authoritative. Siya ang tipo ng taong kaya kang kunin sa simpleng tingin. Ang matangos naman niyang ilong ay may band-aid sa bridge, nasugatan marahil iyon. Bahagyang tumubo na rin ang kaniyang balbas, pero parang bumagay lamang iyon sa kaniya lalo na at mayroong magandang hulma ang kaniyang panga. This is actually the first time that I've seen him with stubble on his face.

Nakasuot siya ng tank top—isang faded blue shirt na ginupitang ang magkabilang manggas para magmukhang sando. Kaya naman, kitang-kita ko rin ang muscles. It is much defined now; harder and perfectly sculpted. Kahit na may mga nagbago sa kaniya, hindi naman kumupas ang pagkaguwapo at pagkamakisig niya.

Tila nahimasmasan lang ako nang humakbang siya palapit sa akin. His smell was a combination of sea salt and sun-dried sand. Kabaliktaran ito sa cold and minty scent niya noon. I held my breath, controlling myself from coughing. Hindi naman siya mabaho, hindi lang ako sanay sa amoy niya ngayon.

“Islaine?” sambit niya sa pangalan ko.

Naiilang akong napatango sa pagtawag niya sa pangalan ko. Ganoon pa man, nandoon pa rin ang saya dahil nakilala niya ako.

“Ano ang ginagawa mo rito?” muli niyang tanong at napatingin sa mga maleta ko. “At bakit ang dami mong dalang gamit?”

Hindi ako nakasagot agad sa sunod-sunod niyang tanong. Ibig sabihin, hindi niya alam na darating ako. Kung sa bagay, wala nga pa lang signal dito sa isla. Pero base sa tono ng pagtatanong niya, hindi ko alam kung dahil iyon sa gulat o sadyang ayaw niya lang nandito ako. Siya lang at si Auntie Nympha ang may alam na nandito siya. My arrival on this island really broke the peace that he has been protecting for more than a decade.

“Puwede po bang patuluyin niyo muna ako? I will explain everything later,” sagot ko na lamang kahit na hindi ako sigurado kung magsasabi ba ako sa kaniya ng totoo mamaya o hindi. Gusto ko lang talagang ma-secure muna ang mga gamit ko. “Or if you're not really into guests, baka may alam ka pong puwede kong rentahan dito. Mga room for rent.”

Parang pinag-aralan muna nito ang itsura ko bago nagsalita. Muli niyang tiningnan nang maigi ang aking mukha hanggang sa bumaba ang tingin niya sa aking suot—sa aking dibdib. O baka imahinasyon ko lang talaga na napatingin siya sa dibdib ko.

“Sumunod ka sa akin.”

Iyon lang ang sinabi niya at kinuha ang dalawang maleta. Naiwan naman ang isa sa akin. Hindi niya man lang sinabi sa akin kung saan niya ako dadalhin. Sa hotel ba o sa bahay niya.

Ang sabi ay wala raw kuryente rito, pero nakabukas naman ang mga ilaw sa mga bahay na natatanaw ko. Simple lang ang mga bahay na nakita ko. Maliliit at lamang at mukhang wala man lang may gawa sa semento rito. Ang mga materyales ay gawa sa kahoy, kawayan, ratan, at nipa. Wala na ako masiyadong maalala noong bumisita kami rito. Matagal na rin kasi iyon.

Pinagtititinginan kami ng mga taong nilagpasan namin. Hindi dikit-dikit, pero hindi rin naman nagkakalayo ang mga bahay dito. Nagpatuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa marating namin ang isang bahay na medyo malayo ang distanya sa ilang bahay na dinaanan namin. May malaking puno rin ito sa harap.

“Ito ang bahay ko,” saad niya na bahagyang ikinalaki ng aking mga mata. Dito siya nakatira? Sa isang bahay na halos walang ipinagkaiba sa ilang bahay na nilampasan namin? Sa laki at ganda ng mansyon nila, dito na siya ngayon nakatira?

To be fair, this is quite bigger compared to the houses earlier. Pero ang liit pa rin nitong tingnan. Gawa rin ito sa kawayan at plywood. Ang bubong ay gawa sa nipa, samantalang ang bintanang bahagyang nakabukas ay gawa naman sa plywood. Para lang talaga itong kubo. Hindi ko na napansin na nakapasok na pala siya. Bumalik lang ako sa wisyo nang magsalita ito.

“Tatayo ka lang ba diyan?”

Dali-dali akong sumunod sa kaniya. It was a sigh of relief to see that it has a cemented floor. Pagkapasok ay unang bubungad ang isang dingding na gawa sa plywood. May mga kung ano-anong nakasabit at nakadikit doon. Sa kaliwang bahagi ng dingding ay may pintong pinoprotektahan ng isang simpleng kurtina. Sa tingin ko ay kuwarto iyon.

Sa kaliwang bahagi naman ng kinatatayuan namin ay ang dalawang magkadikit na bintana. Sa ibaba naman ng bintana ay ang parihabang upuan na nangmukha nang papag. Mayroon ding maliit na wooden shelf sa uluhan ng papag. Malapit lang iyon sa akin. May mga nakalagay din doon, pero mas natuon ang atensyon ko sa radyo.

Ilang hakbang mula sa kaliwa namin ay ang mesa. Kasunod naman ng mesa ay lutuan na mismo. May mga kahoy doon kaya sigurado akong hindi uso ang gas o stove dito. Gusto ko sanang libutin muna ang buong bahay, pero imposible iyon lalo na't nang ilapag ni Uncle Nereus ang aking gamit malapit sa may papag, napahawak siya sa kaniyang baywang at napatitig sa akin.

“Ngayong nandito na tayo. Sabihin mo sa akin kung bakit ka nandito,” aniya. Hindi man lang ako pinaupo muna.

Napalunok na lang ako.

“The truth is,” I paused and thought if I should tell him the whole truth or not.