Chapter 5: Doesn't Belong Here

Nereus Point of View

“Tumakbo ka sa iyong kasal?” Hindi makapaniwala kong sabi nang magtapat si Islaine kung bakit siya narito. Napabuntong-hininga na lang ako at napahawak sa aking noo. “Bukas na bukas, kailangan mong bumalik sa inyo.”

Kaagad siyang napailing at humakbang palapit sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko. Her hands were soft like cotton. Mas lalo lang ding nangibabaw ang kaputian niya nang mapahawak siya sa pulsuhan ko.

Mula sa kaniyang kamay, naglakbay ang aking mga mata papunta sa kaniyang mukha. Kahit ayaw kong pansinin ang kagandahan niya, mahirap iyon ibalewala. Bumabagay lang ang kaniyang wavy na buhok sa mapungay niyang mata, matangos na ilong, kulay roses na labi at maliit na mukha. Pasimple naman akong napalunok nang bumaba ang aking titig sa napakalaking umbok sa kaniyang hinaharap. I know I shouldn't feel awkward, but I am too caught off guard for this. Not to mention that her cleavage is waving at me.

“Uncle Nereus, ayaw ko nang bumalik doon. There's no way I'm marrying a cheater,” giit niya. Nang himasin niya ang kamay ko, nanindig ang aking balahibo. “Nakita mismo ng dalawa kong mata kung paano ako nila pinagtaksilan. I don't deserve a man like him and I don't want a life with him.”

Tinanggal ko ang mga kamay niya at saka napahinga ako nang malalim bago tumalikod sa kaniya. Damn it! Why am I feeling this way? Bakit ba hindi ko siya matingnan bilang pamangkin ko? Sa paningin ko, isa siyang babaeng perpektong hinubog ng panahon. This is just so wrong.

“Then don't marry him, as simple as that,” sagot ko sa kaniya, nanatiling nakatalikod. Ngayon na lang ulit ako nakapagsalita ng English. Nang pinili kong tumira rito, kabilang sa ibinaon ko ay ang paggamit sa nakasanayan kong paraan ng pananalita. “Hindi ka naman siguro hahayaan ng mga magulang mong ikasal sa ganoong tipo ng laki.”

Pansamantala siyang natahimik.

“I don't think so. My relationship with Mathias was built with love, but for my parents, it was a strategic alliance between two family empires,” tugon niya. I wasn't surprised after all. “Business is very important for them compared to my well-being.”

Napapikit ako at tila napahinto sa aking paghinga nang hawakan niya ang braso ko. “Please, Uncle Nereus. Let me stay here on this island. Please.”

Muli na naman akong napahinga nang malalim at tinanggal ang kamay niya.

“Paano kung sundan ka nila rito? This isn't just about you, Islaine. This is also about me!” Masiyadong mariin ang pagkakasabi ko kung kaya'y nilamon ng pagkabahala ang kaniyang mga mata. Parang maiiyak 'ata siya. “I have been peacefully living here for how many years already. My life here is so much better than before. Malayo sa gulo, malayo sa family drama. Ayaw kong masira lang iyon nang gano'n-gano'n na lang.”

“No one knows that I am here. Wala rin silang ideya tungkol sa islang ito. I didn't think of this when I decided to run away. It was Auntie Nympha's idea,” giit niya. She's persistent. Malinaw sa akin na ayaw niyang bumalik sa kanila. “Ito lamang ang islang puwede kong takbuhan. Please, Uncle Nereus. Let me stay here. Aside from Auntie Nympha, you're the only person that I could run into.”

Sa totoo lang, nauunawaan ko naman siya. Batid ko ang pinanggagalingan niya dahil katulad ko, hindi rin ako mapapadpad sa islang ito kung wala akong gustong talikuran noon. Pareho kaming may tinakbuhan kung kaya'y pareho kaming nasa islang ito.

Hindi lang talaga makatarungan na isiniwalat sa kaniya ni Nympha na nandito ako sa islang. I know how much she loves Islaine. Pero sana naman naisip niya ring madadamay ako nito.

“Hindi ka bagay sa islang ito. Hindi ito para sa mga taong katulad mo,” wika ko kung kaya'y mas lalong nangilid sa kaniyang mga mata ang kaniyang luha.

“I am no different from you. We came from the same background,” she insisted, tears running down her cheeks. “Kung nakaya mong mag-adjust, kakayanin ko rin. I am willing to do everything para lang hindi makabalik doon.”

Parang nanigas ang aking tugod nang unti-unti niyang ibinaba ang kaniyang katawan at napaluhod sa harapan ko.

“If I have to beg, I would do it.” Umabot talaga siya ganito. She's this desperate. “Uncle Nereus, please help me.”

Napatiim-bagang na lang ako. Unti-unting lumisan ang pagkabahalang nararamdaman ko at napalitan iyon ng awa sa kaniya.

“Tumayo ka na,” seryoso kong sabi. “I'll let you stay here, but I have certain conditions.”

Pinunasan niya ang kaniyang luha at kaagad na napatayo. Napangiti rin siya dahilan para mas lalong lumiwanag ang kaniyang mukha.

“Ayaw ko ng matigas ang ulo. Alam ko namang hindi ka na bata, but I just want to make it clear na ayaw ko ng pasaway. Wala akong oras para maging tagabantay mo,” pagsisimula ko. Napatango naman siya agad. “Ayaw ko ring masangkot ka sa ano mang gulo rito.”

“M-mabait naman po ako, Uncle Ne—”

Pinutol ko siya sa kaniyang pagsasalita. “At higit sa lahat, huwag mo akong tatawaging Uncle Nereus. I no longer live with that name. Sa islang ito, kilala ako bilang si Brendan.”

No one knows about my real name nor my background here. Ang pagkatao ko ang isa sa mga iniingatan ko rito. Kaya ganoon na lamang ang pagkabahala ko na nandito si Islaine.

“Iyon lang?” nakangiti nitong tanong.

“For now,” seryoso kong sabi.

Lumapad ang kaniyang ngiti. Dahil sa tuwa, lumapit siya sa akin para yakapin ako. Mas nauna ko pang naramdaman ang umbok niya kaysa sa kaniyang mga braso. Kaagad akong kumawala mula sa kaniyang pagkakayakap dahil kahit na alam kong hindi dapat, may kung anong nabubuhay sa pagitan ng aking mga hita. Kahit na hindi ko siya, anak pa rin siya ng kinakapatid ko.

“Ipasok mo na ang mga gamit mo roon at magpalit ka na rin,” wika ko sa kaniya at itinuro ang kuwarto. “May mga dapat pa tayong pag-usapan.”

Masigla naman siyang tumango na para bang hindi siya lumuhod at nagmakaawa kanina. Napabuntong-hininga na lang ako nang makapasok siya kuwarto.

Alam kong maraming magbabago ngayong nandito si Islaine. Magiging mainit siya sa mata ng mga tao rito dahil sa ganda at hulma ng katawan niya. Ako naman, kailangan kong kontrolin ang aking sarili dahil sa muling pag-usok ng apoy na matagal ko nang inapula.

Hindi batid ni Islaine o kahit na nino man. Pero noon pa man, nahihirapan na akong hindi pansinin ang alindog niya. Marunong lang talaga akong magpigil dahil bukod sa anak siya ng kinakapatid ko, isa lamang siyang bagong sibol na dalagita noon.