CHAPTER 5

Luna's POV

Habang nakasandal sa dibdib ng aking asawang si Bryan ay hindi ko mapigilan ang mapahawak sa aking sariling dibdib. May kulang sa aming pagitan—isang bagay na pilit kong hinahanap ngunit tila hindi niya nararamdaman. Gusto kong iparamdam sa kanya ang nararamdaman ko, ngunit sarili lamang niya ang kanyang naiisip.

"Ayan..." mahinang buntong-hininga ko, hindi ko na alintana ang matinding pagod na nararamdaman dahil sa paulit-ulit na ganitong kaganapan sa aming relasyon.

Umupo si Bryan at dahan-dahang humawak sa aking mga balikat, habang pilit na nagpapakita ng lambing sa gitna ng katahimikan ng silid.

"Ganyan nga..." halos masabunutan ko ang sarili kong buhok habang naaalala kung paanong napakabilis niyang matapos at mawalan ng pagnanais na alalamin ang nararamdaman ko.

Hindi ko mapigilang buksan ang aking mga mata nang marinig ang kanyang malalalim na paghinga.

Mas lalo siyang sumandal sa kama habang hawak-hawak ang aking bewang. Hindi ko malaman kung paano magiging masaya, ang aking mga kamay ay humahanap ng suporta dahil anumang oras ay tila bibigay ang aking damdamin dahil sa matinding panghihinayang.

Gayunpaman, bago man lang ako makaramdam ng tunay na kasiyahan ay naramdaman ko na ang pagbibigay ng kanyang katawan at ang pagtatapos ng kanyang sariling pananabik.

"Ohhh..." buntong-hininga ng aking asawa bago ito tuluyang napahiga sa tabi ko.

"Ang sarap mo talaga, honey," humihingal na sabi nito sa akin habang dahan-dahang pumipikit at iniiwasan ang aking mga mata.

Hindi ko mapigilang ma-disappoint sa aking loob-loob dahil napakababaw ng kanyang pagtingin sa aming koneksyon. Gayunpaman ay dumapa na lang din ako sa kanyang tabi at hinayaang makapagpahinga ang kanyang katawan.

Ilang sandaling nakaganun ang aming pwesto bago siya tuluyang lumayo at humarap sa kabilang side ng kama, kasunod nito ang malamig na hangin sa silid na nagpaalala sa akin ng kawalan ng init sa aming relasyon.

Dahan-dahan akong bumangon nang marinig ko ang marahang paghinga nito. Tama nga ako—nakatulog na si Bryan. Hindi niya alintana na ako'y naiwang nag-iisa at naguguluhan. Sumakit lang ang aking dibdib dahil sa naramdamang pagkabitin at kawalan ng pansin mula sa kanya.

Mabilis kong kinuha ang aking nighties na nakatupi sa tabi at agad na isinuot ito dahil ako'y lalabas upang kumuha ng tubig. Hatinggabi na at tulog naman na siguro si Bryden, ang kapatid ng aking asawa na kararating lang dito sa Maynila kanina.

Marahan ang aking lakad na lumabas ng silid. Madilim ang hallway ngunit kitang-kita ko ang paglabas ni Bryden mula sa kanyang silid. Dahan-dahan niya itong sinarhan, at bahagya kong inayos ang aking mahabang buhok upang maging maayos ang aking hitsura bago lumapit sa kanya.

Dahil marahan ang aking lakad, hindi ito lumikha ng ingay. Nakita ko itong humarap ngunit hindi ko agad ito naiwasan.

"S-sorry…"

"Sorry!"

Sabay naming nasabi at saglit na nagtagpo ang aming mga tingin.

"Buti nagising ka na," mahinahon na sabi ko rito. "Nagugutom ka ba? Ipag-iinit kita ng ulam sa baba, tara."

Nakita ko ang bahagyang pagdaan ng hiya sa mukha nito, napakamot pa ito sa kanyang batok kaya hindi ko maiwasang matawa.

"Huwag na, Ate. Ako na," nakangiting sagot niya sa akin.

"Hahaha, ano ka ba. ’Wag ka nang mahiya. Tara na sa baba," natatawang sabi ko sa kanya. "Tulog na si Kuya mo. May kasabay ka sanang kumain."

Nauna ako ritong naglakad pababa, at mabilis naman kaming nakarating sa kusina. Agad kong binuksan ang ilaw at lumapit sa refrigerator.

Kinuha ko rito ang ulam na adobo na tira kaninang hapunan. Bigla namang bumalik sa isip ko ang nangyari kanina habang kumakain kami.

Flashback

"Honey, tawagin mo muna si Bryden," utos sa akin ni Bryan habang nakaupo at naghihintay na ihain ang pagkain.

"Sige, sandali lang," sagot ko sa kanya at nagpunas ng kamay saka ako nagmadaling umakyat.

Kinatok ko ang p***o ng silid ni Bryden.

"Bryden?" pagtawag ko rito, "Kakain na, baba ka muna."

Wala akong narinig na sagot kaya bumaba na rin ako.

"Mukhang mahimbing ang tulog ni Bryden, Honey," sabi ko kay Bryan, "Mamaya na lang, tirhan na lang natin siya ng ulam."

Ngumiti naman sa akin ang aking asawa, "Oo, sige. Baka pagod sa biyahe."

Nag-umpisa na akong maglagay ng pagkain sa hapag-kainan, habang si Bryan naman ay nag-umpisa nang kumain.

"Hon, parang ang tabang yata ng adobo mo," natatawang sabi ni Bryan.

Ngumiti na lang ako rito at nagpatuloy sa pagkain.

'Kung sana tinikman mo 'yung niluluto ko kanina noong pinatitikman ko sa'yo, 'di sana nalaman ko kung may kulang,' nasabi ko na lang sa aking isipan.

FLASHBACK END

Hinanap ko ang liquid seasoning upang timplahan ito muli. Ngunit napansin ko na ubos na pala ang laman ng bote. Tumingin ako sa taas dahil nasa itaas ng storage 'yung mga stocks.

"Bryden," dahil hindi ko abot, naisipan ko na itong tawagin. "P’wede mo bang iabot sa akin 'yung liquid seasoning? Ubos na pala ’tong nasa baba."

"Ah… oo," sagot niya sa akin at dali-daling tumayo sa kanyang pwesto.

Nakatingin lang ako sa kanya nang makalapit siya sa aking pwesto. Agad niyang kinuha sa taas ang seasoning at hindi ko naiwasang mapansin ang kanyang kaunting pagkabalisa at panginginig nang tumaas bahagya ang kanyang suot na sandong puti.

Doon ay nakita ko ang kanyang tindig at ang matinding tension sa kanyang katawan na tila labis siyang naiilang sa akin. Mabilis akong nagiwas ng tingin, ngunit sa pag-iwas ng aking tingin ay ang siyang pagtama muli ng aming mga mata sa isa't isa.