CHAPTER 4

Third Person's POV

"A-ah… salamat," mabilis na sabi ni Luna, sabay kuha sa seasoning na parang iyon lang ang mahalaga sa sandaling iyon.

Nanlalamig ang batok ni Bryden. Parang gusto niyang lumubog sa sahig sa sobrang hiya.

'Tanga ka, Bryden… bakit ba kasi—' hindi na niya tinapos sa isip.

Mabilis siyang bumalik sa upuan, halos madapa sa pagmamadali. Umupo siya nang mariin at inayos ang sando, pilit tinatakpan ang kung ano mang dapat takpan. Yumuko siya nang bahagya, kunwaring antok at walang malay, kahit ang totoo’y kabog na kabog ang dibdib.

Tahimik.

Tanging tunog ng kumukulong ulam at ugong ng bentilador ang maririnig. Si Luna naman, halatang nagmamadali sa mga galaw. Paulit-ulit nitong hinahalo ang ulam, binubuksan at sinasara ang takip ng kawali, tapos biglang kinapa ang sandok na para bang nawawala.

Para siyang naghahanap ng pagkakaabalahan para hindi humarap kay Bryden.

Si Bryden naman, nakatitig sa mesa, hindi malaman kung saan ipupwesto ang kamay. Hindi niya magawang tumingin kay Luna, pero ramdam niya ang ilang nito—ramdam niyang gusto na nitong matapos ang lahat.

Maya-maya, pinatay ni Luna ang kalan.

"Ayan… luto na," sabi nito, pilit na normal ang tono pero may bahid ng pagmamadali. Kumuha ito ng plato at nagsandok ng ulam, saka kanin. Mabilis. Masyadong mabilis. Inilapag nito sa harap ni Bryden pati kutsara’t tinidor, saka baso ng tubig.

"Kain ka na," sabi ni Luna, bahagyang iwas pa rin ang tingin. "Inaantok na ’ko. Aakyat na ’ko."

"Salamat, Ate," mahinang sabi ni Bryden.

Tumango lang si Luna, tapos nagpunas ng kamay sa nightwear na parang may dumi kahit wala naman. Saglit itong huminto na parang may sasabihin pa, pero binalikan lang nito ang hagdan.

"’Wag ka na maghugas kung ayaw mo," dagdag pa ni Luna, mas mabilis ang boses. "Basta… i-lock mo na lang mamaya."

At bago pa makasagot si Bryden, umakyat na si Luna.

Naiwan si Bryden sa mesa, nakatingin sa plato. Biglang bumigat ang sikmura niya, kahit gutom siya kanina. Umigting ang hiya at guilt sa dibdib.

'Tama ba ’to…?'

Pinilit niyang kumain. Subo, nguyâ, lunok—pero halos hindi niya malasahan. Ang nasa isip niya lang, yung biglang tingin ni Luna, yung mabilis nitong pag-iwas, at yung katahimikang iniwan nito.

Tinapos niya ang pagkain nang mabilisan, hindi dahil busog, kundi dahil gusto na niyang umakyat at magtago sa kwarto.

Pagkatapos, mabilis niyang binanlawan ang plato at kutsara, hindi na nagtagal. Pinatay niya ang ilaw sa kusina at dahan-dahang umakyat, nakikinig kung may tunog sa taas. Tahimik. Wala.

Pagpasok niya sa kwarto, isinara niya ang pinto at sandaling sumandal dito.

"Haa…" napabuntong-hininga siya, saka kinamot ang batok.

'Tanga ka talaga, Bryden…'

Nilapitan niya ang mga gamit niyang nakasalansan—maleta, bag, kahon—at sinimulan niyang mag-unpack. Isa-isang inilabas ang mga damit, isinabit sa aparador, yung iba tinupi. Nilabas din niya ang toiletries, charger, earphones—kahit alin, basta may gawin lang ang kamay para hindi bumalik ang isip sa nangyari sa baba.

Hanggang sa mapansin niya ang laptop.

Natigilan siya saglit, saka kinuha ito at inilapag sa mesa. Parang may pamilyar na bigat itong dala—yung tipong kapag nandito siya, may kontrol siya sa sarili niyang mundo.

Binuksan niya ang laptop. Umilaw ang screen, tumama sa mukha niya ang malamig na liwanag. Nag-login siya, kumonekta sa internet, tapos binuksan ang trading platform.

Lumabas ang charts, mga linya, candlesticks, watchlist—mga bagay na kaya niyang intindihin nang walang halong hiya at guilt. Dito, malinaw ang rules. 

"Focus," bulong niya sa sarili at pilit na di pinapansin ang kanyang matigas na alaga.

Sinilip niya ang mga presyo, tinignan kung may dapat i-adjust, kung may dapat bantayan. Nagpalit siya ng timeframe, nag-zoom in, saka huminga nang mas malalim.

Unti-unti, humupa ang kabog ng dibdib niya.

Pero kahit nakatutok ang mga mata niya sa screen, may anino pa ring kumakapit sa gilid ng isip niya—yung sandaling nakita siya ni Luna at yung pagmamadali nitong umalis na tila naapektohan to ng sobra sa kanyang nakita.

Napahigpit si Bryden sa panga.

'Bukas… dapat normal na ulit.'

At habang tumatakbo ang mga numero sa monitor, pilit niyang ibinabaon ang sarili sa trading—sa mundong hindi siya puwedeng magkamali dahil lang sa isang sulyap.