ログインMuling nagsalita ang lalaki habang may binabasang dokumento sa harap niya. "The objective remains unchanged," pagpapatuloy niya habang sinusulyapan ang papel. "Phase One begins immediately." Bahagyang nanginig ang paghinga ko habang nakatitig sa monitor. Dahil sa likod ng doktor ay may dalawang batang babae na magkahawak-kamay. Pareho silang mukhang wala pang sampung taong gulang. Pareho silang may mahabang buhok. Pareho silang may mukha ng Sevilla. Ngunit isa lamang sa kanila ang nakatingin nang diretso sa camera. At sa paraan ng pagtitig niya... Parang alam niyang balang araw ay may makakakita sa video na iyon. Parang alam niyang balang araw... May maghahanap ng katotohanan Nanatili kaming nakatitig sa monitor habang nagpapatuloy ang video. Walang nagsasalita at tanging ang boses lamang ng lalaking nasa laboratory coat ang maririnig sa buong conference room. Habang tumatagal ay mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng kung anumang lihim ang nakatago sa likod ng
Tuluyan akong napaluhod sa sahig habang nakatitig sa monitor. Parang biglang nawalan ng lakas ang mga tuhod ko at hindi ko na kayang manatiling nakatayo. Sunod-sunod na ang mga rebelasyong dumarating at pakiramdam ko ay wala nang natitirang matibay na katotohanan na maaari kong panghawakan. "Kailan ba matatapos ang lahat ng ito?!" sigaw ko habang tuluyang pumapatak ang mga luha ko. Nanginginig ang balikat ko at hirap na akong kontrolin ang emosyon ko. "Pagod na pagod na ako!" Agad na lumapit si Thaddeus sa akin. Lumuhod siya sa harapan ko at hinawakan ang magkabilang balikat ko habang pilit akong pinapakalma. Kita ko ang pag-aalala sa mga mata niya ngunit maging siya ay halatang nahihirapan na rin sa lahat ng nangyayari. "Tanya, look at me," mariin niyang sabi habang maingat na itinataas ang mukha ko. Mahigpit ngunit banayad ang hawak niya. "Breathe." Napailing ako habang umiiyak. "Paano ako hihinga nang maayos?" putol-putol kong tanong habang pinupunasan ang mga luha ko. "Tuwi
Hindi pa man tuluyang natatapos ang birthday surprise ni Thaddeus ay biglang nag-vibrate ang cellphone niya sa ibabaw ng mesa. Napansin ko agad ang pagbabago ng ekspresyon niya nang makita ang pangalan ng tumatawag. Agad niyang dinampot ang telepono at itinapat sa tainga."Speak," malamig niyang sabi habang nakatitig sa malayo. Habang tumatagal ang tawag ay unti-unting tumitigas ang panga niya. Napalitan ng seryosong ekspresyon ang kanina lamang ay kalmadong mukha niya.Agad akong napatayo mula sa kinauupuan ko. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari ngunit sapat na ang reaksyon niya para kabahan ako. Bumilis ang tibok ng puso ko habang hinihintay siyang magsalita."What's wrong?" tanong ko nang ibaba niya ang tawag. Lumapit agad ako sa kanya at hinawakan ang braso niya. "Thaddeus, anong nangyari?"Nanatili siyang tahimik nang ilang segundo bago tumingin sa akin. Madilim ang ekspresyon niya at halatang may pinipigilang galit. Nang tuluyan siyang magsalita ay para akong binuhusan ng mal
Nagising ako dahil sa init na nakapalibot sa katawan ko.Ilang segundo akong nanatiling nakapikit habang pilit na inaalala kung anong oras na ba at paano ako nakatulog. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko at parang ayaw pang gumalaw ng katawan ko matapos ang mahabang gabing puno ng emosyon.Nang unti-unti akong magmulat ay agad kong napansin ang isang braso na nakapulupot sa baywang ko.Si Thaddeus.Mahimbing pa rin ang tulog niya habang nakayakap sa akin na para bang natatakot siyang mawala ako kapag binitiwan niya. Nakabaon pa ang mukha niya sa buhok ko at ramdam ko ang mabagal niyang paghinga sa batok ko.Nanatili lamang akong nakatingin sa kanya nang ilang sandali.Hindi ko alam kung gaano katagal.Marahil ilang minuto.Marahil mas matagal pa.Pagkatapos ng lahat ng nangyari kagabi, pakiramdam ko ay ngayon ko lamang siya nakitang tunay na payapa.Walang galit.Walang iniisip na negosyo.Walang problema tungkol kay Danford.Walang multo ng nakaraan.Siya lang.At kami.Dahan-daha
Agad na natigilan si Thaddeus matapos marinig ang sinabi ko. Bahagyang kumunot ang noo niya habang tila sinusubukang alalahanin kung ano ba talaga ang pinag-usapan namin ni Anthonia. "She defended me?" ulit niya habang nakatingin nang diretso sa akin. Halatang hindi niya inaasahan ang sagot ko. "That's a first." Napatawa ako nang mahina at napasandal sa sofa. Pagkatapos ng lahat ng luha, tampuhan, at pag-aalala ngayong gabi, pakiramdam ko ay ngayon lang ako muling nakahinga nang maayos. "She said a lot of things," sagot ko habang pinagmamasdan siya. "But I think the most important one is that I never replaced anyone." May kung anong dumaan sa mga mata niya matapos marinig iyon. Pagod, ginhawa, at kaunting sakit ang sabay-sabay na sumilay sa ekspresyon niya. Para bang matagal na niyang gustong sabihin iyon sa akin ngunit hindi niya alam kung paano. Dahan-dahan siyang umupo sa tabi ko at sumandal sa sofa. Hindi siya agad nagsalita at sa halip ay pinagmasdan lamang niya ang magkaha
At sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang gabing ito, bahagyang nabawasan ang takot na kanina pa mahigpit na nakayakap sa puso ko.Nanatili akong tahimik habang pinoproseso ang lahat ng sinabi ni Anthonia. Hindi ko alam kung dapat ba akong makaramdam ng ginhawa o mas lalo pang malito. Ngunit isang bagay ang sigurado ako—wala akong naramdamang kasinungalingan sa mga salita niya.Napansin marahil ni Anthonia ang pagbabago ng ekspresyon ko dahil bahagya siyang ngumiti. Hindi iyon malaking ngiti o iyong tipong pilit na nagpapagaan ng sitwasyon. Isa lamang iyong simpleng ngiti ng isang taong alam na may nabawasan na kahit kaunti sa bigat na pasan ng kausap niya."You love him," mahina niyang sabi habang nakasandal sa sofa. Hindi iyon tanong kundi isang obserbasyon. "I can see it every time you talk about him."Napayuko ako at napangiti nang mahina.Hindi ko na itinanggi.Wala na ring silbi."Yeah," pag-amin ko habang naglalaro ang mga daliri ko sa laylayan ng manggas. "More than I
Warning: This novel contains mature themes, including intense romance, possessive behavior, emotional conflict, strong sex language, violence, and explicit sexual content intended for mature readers only. Third Person's POV Sa bawat hakbang ni Thaddeus papalapit sa kaniya, tila sumisikip ang
*Bakit ba lahat ng lalaki sa bahay na ‘to, ang hihilig magbuhat at mag-utos?* Si Uncle Thad sa banyo kahapon na halos sirain ang buong ari-arian ko, at ngayon naman itong robot na ito sa hallway ng school. Pero kahit papaano, nabawasan ang bigat ng hakbang ko—literally, kasi hindi ko na kailangang
Dahan dahan akong kumatok sa pinto *knock *knock “Come in” Malamig na tono ni Uncle Thad mula sa loob ng kaniyang sili Agad kong binuksan ang pinto Pero naabutan ko syang topless at naka saplot lang towel pambaba "A-ah, Uncle... ito na po 'yung kape mo," nauutal kong sabi habang dahan
Malamig ang hangin habang ang mga patak ng ulan ay marahang humahaplos sa aking balat. Mag-isa na lamang akong nakayuko sa harap ng puntod ng aking mga magulang. Isa-isa nang nagsialisan ang lahat, ngunit pinili kong maiwan. Paano na ako? Saan ako pupunta? Wala akong kilalang kamag-anak dah







