Chapter Six: A Wife and A Colleague

Isang linggo na ang nakalipas magmula nang tumira ako rito kina Rico. Sa una, hindi ako komportable dahil nasanay ako sa buhay-mayaman. May mga bagay silang kahit kailan hindi ko naranasan sa mansion. Pero ginawa ko ang lahat para hindi nila mapansin na nagpapanggap lang akong mahirap.

“Sandy, hinahanap mo raw ako? Miss mo 'ko?” bungad na tanong ni Tonyo pagkarating niya sa rooftop. Hingal na hingal siya, mukhang tumakbo pa siya para makarating kaagad sa bahay ni Rico. At, mukhang tinakbo niya rin ang hagdan. “Ikaw ha, bakit ako ang hinahanap mo? Hindi ba dapat ang asawa mo ang hinahanap mo?”

Tinaasan ko siya ng kilay. Kung alam lang niya na hindi totoo lahat. Pero hindi ko puwedeng ipagsabi sa iba ang sekreto namin ni Rico, maging sa matalik niyang kaibigan. Baka mamaya ipagkalat niya at makarating kay Eva. Speaking of her, hindi na siya muling nagpakita. As in hindi na siya bumalik ng Compound. Ang sabi ni Rico ay baka may pinaplano nang masama sa’kin ang admirer niya. Pero hindi pa naman ako kinakabahan dahil alam kong poprotektahan ako ni Rico.

“G*go, assuming mo naman. Kaya kita hinahanap ay para samahan mo akong mag-shopping,” sabi ko pagkatapos ay piningot ang ilong niya na ikinasama niya ng tingin.

Ganito na kami ka-close ni Tonyo kahit isang linggo pa lang ako rito. Paano ba naman siya palagi ang kumukulit sa’kin. Naging comfortable din ako sa kakulitan niya. Sa kaniya na nga ako pinapabantayan ni Rico. Dahil ang peke kong asawa ay maraming gawain ngayon. Tinanong ko naman kung anong work niya. Ang sabi niya isa siyang bodyguard. Pero hindi nawala ang pagdududa ko na isa siyang gangster. Soon, malalaman ko rin ang tinatago niya.

“Aray, Sandy. Ilong ko na naman ang pinuntirya mo. Hindi naman pango ang ilong mo ah, matangos din. Ba’t ka naiinggit sa ilong ko?”

“Excuse me, hindi ako naiinggit sa ilong mo, pare. ‘Di hamak na mas matangos naman ang ilong ko kaysa sa’yo ano?” depensa ko at pinahid ang kamay sa shirt niya dahil oily pala ang ilong ng mokong. Eww…

“Makapahid naman ‘to akala mo tae ‘tong ilong ko,” kunwari nasasaktan siya sa ginawa ko pero inikutan ko lang siya ng mga mata, pagkatapos ay ngumisi.

“Hindi tae. Iyang ilong mo puwede nang isalang sa kawali.”

“Aba’t—” Tumakbo na ako palayo sa kaniya dahil alam ko na kung anong susunod niyang gagawin. Kikilitiin niya ako hanggang sa mahiga ako sa sahig.

‘Yong huling beses na kiniliti niya ako ay muntik na akong maihi sa pajama ko. Mabuti nga at nakapagpigil ako. Sinipa ko siya sa pribadong parte ng katawan niya, pero mahina lang. Atleast, huminto siya no’n kaya nakatakbo ako papuntang cr. Ayoko nang maulit pa iyon dahil baka maihi na talaga ako sa shorts ko.

“Ricooo… ang kaibigan mo ohhh!” sigaw ko habang tumatakbo palayo kay Tonyo. Nakita ko ang malademonyo niyang ngiti kaya hindi ko gugustuhin ang susunod niyang gagawin.

“Tony Almodal! Titigil ka o babalibagin kita pababa?”

Nginisian ko si Tonyo dahil pinagbantaan na siya ni Rico na ngayon ay nakaupo sa table habang nagbabasa ng dyaryo at may kape na nakahain. Maya-maya ay aalis din siya dahil kailangan niya raw magtrabaho para buhayin ako. Wow ah, akala mo naman isang taon na akong naninirahan sa kanila.

“Pasalamat ka, Sandy, at kampi sa’yo ang kaibigan ko. Kung hindi–”

“Kung hindi ano, Tonyo?” tanong ni Rico na may tono ng pagbabanta. Naitikom ni Tonyo ang bibig niya at nag-peace kay Rico na seryosong nakatingin sa kaniya.

“Tara na nga, Tonyo.” Lumapit na ako sa kaniya para hilahin siya pababa ng rooftop. Wala na siyang nagawa kaya nagpatianod na lang siya sa’kin.

—

“Sandy, may bibilhin ka pa ba? Halos nalibot na natin ang buong mall,” reklamo ni Tonyo.

Kanina pa nga niya ako pinaparinggan. Baka raw ubusin ko lahat ng paninda rito. Eh sa wala nga akong magustuhan na damit sa mall na ‘to. Iba pa rin ‘pag nag-shopping kami sa luxury malls. Mas maganda mga items nila roon.

“Nagrereklamo ka na ba?” pang-aasar ko.

“Hindi pa ba halata?”

“Uy, teka ano ‘yon?” pag-iiba ko ng usapan sabay turo sa store na mukhang maraming items. Medyo marami rin ang mga customer sa loob kumpara sa mga store na nadaanan namin.

“Ukay-Ukay lang 'yan eh.”

“Ukay-Ukay? You mean Uk-Uk?”

Sa sinabi ko ay humagalpak ng tawa si Tonyo. Kumunot ang noo ko sa naging reaksyon niya dahil hindi ko maintindihan kung bakit tawang-tawa siya. Wala naman akong sinabi na nakakatawa para maging gano’n ang reaksyon niya. Unless… Sh*t! Did I say Uk-Uk?

“Saan mo naman napulot ‘yang salita na iyan, Sandy? Nagdadalawang-isip na talaga ako kung mahirap ka ba talaga.” Sinamaan ko na lang siya ng tingin at iniwan. Nilapitan ko ang Ukay-Ukay Store at nagsimulang maghanap ng mga damit na babagay sa’kin.

“Sandy, ba’t mo naman ako iniwan do’n? Galit ka ba? Sorry na. ‘Wag kang magsumbong kay Rico, ah…” Hindi ko siya pinansin. Tinuon ko ang atensyon ko sa mga damit mukhang mga magaganda kasi, tapos nakita ko kanina na five pesos to 100 pesos lang ang presyo.

Ba’t ang mura naman sa Ukay-Ukay? Kaya siguro maraming bumibili kasi ang baba ng presyo. Kung may 100 pesos ako tapos tig limang piso ang bibilhin ko, marami na akong mabibili na damit!

“Seryoso ka riyan?” tanong ni Tonyo habang bumabayad ako sa counter. Naka limang plastik bag kasi ako. Syempre ginrab ko na ang chance na nandito ako kasi minsan lang ako lumabas ng Compound.

“Oo naman, problema mo ba?” tanong ko, pagkatapos ay kinuha na ang mga binili ko. Binigay ko sa kaniya lahat ng mga binili ko kasi sabi niya tutulungan niya raw ako.

“Sandy, sa’n mo gustong kumain? Hindi ka ba nagugutom?” Sakto kumukulo na ang tiyan ko. Pero ‘di ko alam kung saan puwede kumain dito. Hindi ako pamilyar sa lugar nila.

“Ikaw na bahala.”

“Tara street foods!” What the heck? Sa dinami-rami ng puwedeng kainan, bakit sa street food hub pa? Hindi kaya healthy ang foods doon tapos sa kalye pa niluluto. Okay lang kaya siya?

“What?” Please lang, Tonyo, ‘wag mo akong dadalhin doon!

“Watawat! Tara na!” excited niyang sabi at hinila na lang ako palabas ng mall. Hindi ko na napansin kung paano niya ako nagawang hilahin sa kabila ng mga bitbit niya. May lahi ba siyang octopus?