Chapter Two

Pagkalipas ng anim na taon, sa Ninoy Aquino International Airport.

Agad na nakuha ni Bella at ng kanyang tatlong anak ang atensyon ng mga tao pagkababa pa lang nila ng eroplano. Simple lang ang suot nya at wala itong make-up, pero lutang na lutang ang ganda niya.

Ang mga bata naman ay sobrang cute. Ang malalaki at kumikinang nilang mga mata ay sumisilip mula sa likod ng kanilang mga mask, at ang mahahaba nilang pilik-mata ay sapat na para matunaw ang puso ng sinuman. Marami tuloy ang napapaisip na gusto na rin nilang magka-anak.

Hindi na pinansin ni Bella ang mga tingin ng tao. Habang nakatayo sa exit ng airport, pinagmasdan niya ang pamilyar pero medyo nag-ibang paligid. Halo-halong emosyon ang nararamdaman niya.

Dati, ang mga salita ni Sebastian na isa syang taksil ang nagtulak sa kanya sa gitna ng gulo. Isang buwan matapos iyon, nalaman niyang buntis siya—na tila nag-confirm sa paratang ni Sebastian.

Muntik na siyang malunod sa mga tsismis. Ang mga adoptive parents niya, dahil sa pandidiri at naramdamang wala na siyang silbi, ay itinakwil siya at pinalayas sa bahay.

Alam niyang anak iyon ng estrangherong lalaki. Naisip niyang ipalaglag ito, pero pagkatapos ng mahabang pag-iisip, hindi niya kaya.

Sarili niya itong dugo’t laman. Itinadhana na maging anak niya ang mga ito, kaya kahit gaano kahirap, kailangang iluwal at palakihin niya ito.

Dahil sa takot na makaapekto ang reputasyon niya sa kinabukasan ng bata, lumisan siya sa Manila para manirahan sa probinsya.

Napakahirap mamuhay mag-isa lalo na’t buntis siya. Ang paghahanap ng trabaho ang naging unang malaking hadlang para sakanya. Maraming employer ang ayaw siyang tanggapin dahil sa kalagayan niya.

Pero hindi siya pwedeng tumigil dahil kailangan niya ng pera. Kailangan niyang kumain, magbayad sa hospital, at paghandaan ang gatas at pag-aaral ng anak niya.

Sa wakas, nakahanap siya ng trabaho sa isang restaurant. Sa takot na matanggal, mas nagsumikap siya kaysa sa kahit sino at hindi man lang nag-day off. Dahil dito, nagkulang siya sa nutrisyon at sobrang napagod. Nung siyam na buwan na ang tyan niya, bigla siyang hinimatay sa pagod habang pauwi.

Ang nakakapagtaka, pagkagising niya, siya at ang kanyang mga anak ay nasa gitna na ng kabundukan. Hanggang ngayon, hindi niya pa rin alam ang totoong nangyari noon. Sino ang nag-opera sa kanya? Sino ang nagdala sa kanila sa bundok? At bakit? Sabi ng mga nakasagip sa kanila, aksidente lang silang nahanap, naawa, at iniuwi sa bahay ng mga ito.

Nanatili sila doon ng limang taon. Masaya at payapa ang naging buhay nila doon. Pero habang lumalaki ang mga bata, kailangan na niyang isipin ang edukasyon at future ng mga ito.

Maganda sa bundok, pero maliban sa mga tagapagligtas nila, wala nang ibang tao doon. Kapag nawala na ang mga ito, sila na lang ang matitira. Deserve ng mga anak niya na makita ang ganda ng mundo.

Kaya matapos ang mahabang pag-iisip, nagpaalam na siya sa mga nag-alaga sa kanila at bumaba na ng bundok. Ayaw niya talagang bumalik sa Manila dahil sa mga nangyari anim na taon na ang nakakaraan. Pero nung inasikaso niya ang birth registration ng mga bata, nagulat siya na kasal pa rin pala siya.

Hindi niya maintindihan kung bakit—sigurado siyang nakapirma na siya ng divorce papers noon! Naging problema ito dahil kasal pa siya, kung ire-register niya ang mga bata, ang pangalan ni Sebastian ang lalabas na tatay.

Makapangyarihan ang pamilya Zobel at ayaw sa kanya ni Sebastian kaya siguradong hindi ito papayag na maging tatay basta-basta. Kaya bago ang lahat, kailangan muna niyang makuha ang divorce.

Naparito siya para makipaghiwalay na nang tuluyan kay Sebastian. Wala siyang galit dito. Noon, siya naman talaga ang nagkamali at tama naman ang sinabi nito na naging taksil siya.

Kung may galit man siya, iyon ay para sa lalaking kumuha ng pagkababae niya nung gabing iyon!

Sabi nila, mapanlinlang ang salita ng mga lalaki, at totoo nga. Sabi nung lalaking yon, gagawin niya siyang pinakamasayang babae, pero anong nangyari? Sinira lang nito ang buhay niya! Kapag naiisip niya ang lahat ng hirap, gusto na lang niyang bugbugin ang lalaking ’yon.

“Mommy, naiihi po ako,” biglang sabi ng bunsong anak nya habang humahawak sa damit niya.

Nagbalik sa realidad si Bella at tumingin sa tatlong anak niya. Agad na gumaan ang loob niya. Kahit naging magulo ang buhay niya noon, kapalit naman ang mga batang ito, kaya worth it ang lahat.

Ang tatlong anak niya ang tunay niyang pride. Ang panganay na si Hunter ay parang munting gentleman. Hindi masyadong madaldal pero ramdam ang awtoridad bilang kuya. Matalino at mature na kumilos.

Ang pangalawa naman na si Archer ay kabaligtaran—bibo, malikot, at mahilig makipag-away. Ang pangarap nito ay maging invincible sa pakikipaglaban na tinawanan lang nya ngunit hindi na sya nakipag talo.

Ang bunso naman na si Ryder ay medyo iyakin at mahiyain, pero sobrang lambing at marunong nang magluto kahit bata pa. Magaling din ito sa fashion. Lahat ng perfume na ginagamit ni Bella ay timpla ng bunso niya.

Ngumiti si Bella sa bunso niya. “Sige, sasamahan ka ni Mommy. Hunter, Archer, gusto niyo rin bang mag-restroom?”

Umiling ang dalawa. “Hindi po!”

“Sige, dito lang kayo ha, wag kayong aalis. Samahan ko lang si Ryder.”

Pagdating sa tapat ng restroom, nag-instruct agad si Bella. “Ryder, pasok ka sa men’s room, si Mommy sa women’s room. Pag lumabas ka agad, hintayin mo lang ako dito ha?” Tumango ang bata at tumakbo na papasok.

Maya-maya, lumabas na ang bata at masunuring naghintay. Biglang may dumating na grupo ng mga bodyguards na may kasamang isang eleganteng babae. Nakasuot ito ng malaking sunglasses at matingkad na lipstick, at parang galit na galit na nakikipag-usap sa mga kasama niya.

“Wag niyo na akong tatanggapin ng mga cheap na script! Ang hirap mag-shoot sa liblib na bundok. Wala pang plane kaya napilitan akong mag-tren! Bagay ba sa status ko ang mag-tren? Tignan mo ang mga tao dito, ang papangit at ang babastos, nakakadiri!” malakas na sigaw ni Astrid.

Todo-tango ang manager niya habang ang mga bodyguards ay bastos na nanunulak para hawiin ang daan. “Tabi! Tabi kayo!”

Si Ryder, sa sobrang gulat, ay malakas na naitulak bago pa man siya makagalaw. Napaupo siya sa sahig at nasaktan, nangingilid ang luha pero hindi siya makaimik sa takot.

“Kaninong anak ba ’to? Umalis ka sa dadaan ko!” mataray na sabi ni Astrid.

Natakot si Ryder sa eksena. Nakaupo lang siya doon, nakatakip ang kamay sa bibig at lumuluha habang nakatingin sa babae. Nainis si Astrid. Ang makita ang bata ay parang tinik sa puso niya. Ang itsura nito ay nagpapaalala sa isang tao na kinamumuhian niya.

“Sabi ko umalis ka, bakit nakaupo ka pa rin diyan! Wala ka bang modo? Paano ka ba pinalaki ng mga magulang mo?” Pagkasabi noon, malakas na sinipa ni Astrid ang bata gamit ang dulo ng kanyang sapatos bago tuluyang umalis.

Napahagulgol na si Ryder dahil sa sakit. “Mommy, kuya, masakit po… waaaah…”

Hindi pa nakakalabas si Bella nung marinig nina Hunter at Archer ang gulo kaya agad silang sumugod. “Anong nangyari, Ryder?”

Umiiyak na sumagot ang bunso, “Yung… yung auntie… sinipa po ako… kuya, masakit…”

Nung marinig iyon, nag-init ang ulo ni Archer. Akala ba ng babaeng ’yon ay walang tagapagtanggol ang kapatid niya?!

“Kuya, bantayan mo si Ryder. Ako na ang bahala sa babaeng ’yon!”

Pagkasabi noon, mabilis na tumakbo si Archer at nawala sa gitna ng maraming tao.