Chapter Three

Hindi na napigilan ni Hunter ang kapatid kaya wala siyang nagawa kundi tulungang tumayo si Ryder habang bakas ang pag-aalala sa mukha.

“Saan masakit, Ryder? Sabihin mo kay Kuya.”

“Dito… at dito.” Umiiyak si Ryder habang tinuturo ang pwet at binti niya.

Nang itaas ni Hunter ang dulo ng pants ni Ryder para tignan ay nagulat siya sa nakita. Isang malaking pasa na kulay ube ang malinaw na nakabakas sa maputing balat ng kapatid!

Napuyos sa galit si Hunter. Noong una, ayaw niyang gumawa ng gulo ang pangalawa nilang kapatid, pero ngayon ay parang gusto na niya itong kunsintihin.

Paano nila nagawang saktan nang ganito si Ryder? Akala ba nila ay walang kakampi ang kapatid niya? Dalawa kaya ang kuya nito!

“Sige na, Ryder, hihipan ni Kuya para hindi na masakit.”

Tumango si Ryder na parang kawawang tuta. “…Opo.”

Samantala, naabutan na ni Archer si Astrid sa labas ng airport. Noong akma na itong sasakay sa kotse ay hinarangan niya ang daan nito. Galit pero bakas pa rin ang pagiging bata ng boses niya.

“Ugly woman, sino ba ang nagbigay sa’yo ng lakas ng loob para guluhin ang kapatid ko?”

Ugly woman?

Napakunot ang noo ni Astrid at dinalatan si Archer. Gusto niya sanang sampalin ang bata pero dahil nandoon si Sebastian sa loob ng sasakyan ay kailangan niyang magpa-impress at magpanggap na mahilig sa bata.

Kaya naman, palihim na lang niyang inirapan si Archer at pabulong na nagalit. “Sino ang tinatawag mong pangit?!”

“Ikaw! Hindi ka lang ugly, matanda ka pa! At masama ka pa! Ugly, matanda, at masama—wala ka ng pag-asa!”

Pagkasabi noon, naglabas si Archer ng isang maliit at matalim na kutsilyo at sinimulang paikutan ang luxury car. Nang makita ni Astrid ang mahahabang gasgas sa itim na sasakyan, halos lumuwa ang mga mata niya.

“You brat, stop right now! Ang bastos mong bata! Tumigil ka nga! Alam mo ba kung kaninong sasakyan ‘yang ginagasgasan mo? Wala ka bang utak?!”

Sinubukan ni Astrid na pigilan siya, pero umiwas si Archer. Hinabol niya ito ngunit masyado itong mabilis. Paikot ikot ito sa paligid ng sasakyan.

Nasa loob ng sasakyan si Sebastian dahil sya mismo ang pumunta para sunduin si Astrid.

Nakita niya ang nangyayari kaya kumunot ang noo niya at sumulyap kay Dominic. “Get out and take a look.”

“Sige po.”

Papalabas na sana si Dominic nang biglang...

“Bang!”

“Bang!”

“Bang!”

“Bang!”

Apat na malakas na tunog ang narinig nila bago biglang lumubog pababa ang sasakyan.

“Ahhh!!“ Sumigaw si Astrid dahil sa gulat.

Lumabas na rin si Sebastian sa kotse. Pagkakita sa eksena, natigilan siya. Ang apat na gulong ay tuluyang natanggal at gumulong sa kung saan-saan habang umuusok pa. Ang mamahaling sasakyan ay nakahandusay na sa kalsada.

Samantala, ang batang hindi man lang lampas sa bewang niya at naka-mask ay taas-noong nakatayo sa harap ni Astrid.

“Bago lang ako dito ngayon, kaya pagbibigyan ko muna kayo. Pero kapag binu-bully niyo ulit ang kapatid ko, hindi na ako magiging ganito kabait! Pangit! Matanda! Masama! Hmph!”

Si Sebastian. “…”

Ang tapang naman ng batang ’to para magsalita nang ganyan sa murang edad. At pinagbibigyan lang daw sila? Paano pa kaya kung seryoso na siya?

Kaninong anak ito? Sobrang kulit at mayabang!

Akma nang aalis ang bata nang biglang bitbitin nya ito sa kwelyo. Napa angat ang mga paa nito sa lupa. Kumunot ang noo ni Archer at pilit na nagpupumiglas. “Sino ’to?! Bitawan mo ’ko ngayon din!”

Madilim ang mukha ni Sebastian. Inikot niya si Archer para harapin siya.

“What’s your name?” Malamig at walang emosyon ang boses niya.

“Ako…” Natigilan si Archer bago pa niya matapos ang sasabihin.

Grabe, kamukhang kamukha nya ang lalaki na ito! Parang giant version lang nila.

Siya kaya yung cheap nilang tatay na gumawa sa kanila pero hindi sila pinalaki?

Pero hindi ba patay na daw ang tatay nila?

Sabi ng Mommy nya, namatay daw ito dahil naipit sa pila habang bumibili ng gatas at diaper.

Siguro coincidence lang ng itsura?

Napatango si Archer sa sarili nya bago muling tiningnan si Sebastian at mayabang na nagsalita.

“Sige, pagbibigyan kita kasi kamukha mo yung dad ko. Ibaba mo na ako ngayon din, kundi hindi ako magiging mabait. Para sabihin ko sayo, nakakatakot ako kapag nagalit!” Nag-make face pa siya para takutin ang lalaki.

Lalong lumamig ang ekspresyon ni Sebastian. Ang liit-liit pa pero ang daldal na! Kung hindi lang dahil sa mga mata nito na kamukhang-kamukha ng anak niyang si River ay baka itinawag na niya ito sa pulis.

“Alam mo bang labag sa batas ang ginawa mo?”

“Yung pangit, matanda, at masamang babaeng ’yan ang nauna!” sigaw ni Archer.

Nanggagalaiti na si Astrid sa gilid. Sinong matanda?!

“Aaaaaahhhhhh! How dare you?!” sigaw ni Astrid pero hindi na sya pinansin ng dalawa.

Malamig na sabi ni Sebastian, “No matter the reason, your behavior is wrong!”

Kumunot ang noo ni Archer. “Hindi ka naman si Daddy ko, anong karapatan mo para utusan ako? Sino ka ba?”

“Nasaan ang mga magulang mo?” hindi nasisiyahang tanong ni Sebastian. Hindi siya papatol sa bata, pero pananagutin niya ang mga magulang nito. Ang kotseng ito ay bago—limampung milyon ang halaga at nawasak agad sa unang araw.

Isa pa, yung apat na gulong na umuusok… parang sinira gamit ang isang precision bomb. Paano natuto ang isang bata na gumamit niyon?

O may gumagamit sa bata para sa masamang plano? Para siguradong safe, kailangan niyang malaman.

Medyo nag-panic si Archer noong marinig na ipapatawag ang parents niya. Lahat naman ng makulit na bata, takot sa ganoon. Walang kinatatakutan si Archer kahit si Kamatayan pa, pero takot siya sa Mommy niya. Hindi siya pinapalo ni Mommy nya pero takot siyang malungkot ito dahil sa kanya.

Biglang nagbago ang timpla ni Archer at nag-pout. “Kung gusto mo siyang hanapin, dun ka sa daddy ko. Busy ang mommy ko at wala siyang oras na makipagkita sa ’yo.”

Tumingin si Sebastian sa kabilang direksyon. Sakto, ayaw din niyang makipag-usap sa babae.

“Nasaan si Daddy mo?”

“Si Daddy ko? Nasa impyerno siya, sa ika-labingwalong palapag. Mas mabuti pang pumunta ka roon at hanapin mo siya.”

Si Sebastian. “…”

Hindi nakatiis si Astrid at sumabat. “Sebby, tignan mo! Sinusumpa ka ng bastos na batang ’to na pumunta sa impiyerno! Halatang laki sa hirap kaya walang modo!”

“Ha! Ako walang modo? Ikaw nga itong matanda na pero pumatol sa limang taong gulang. Paano ka ba pinalaki ng nanay mo?!” sagot ni Archer.

Galit na galit si Astrid. “Twenty-eight lang ako ngayon!”

“Huh? Talaga? Hindi halata. Akala ko eighty-eight ka na.”

“Ikaw…”

“Shut up! Kung inulit mo pa ‘yan, ako na mismo ang magtuturo sa’yo ng leksyon para sa mga magulang mo.”

Eksaktong tumunog ang smartwatch ni Archer. Tumatawag na ang Mommy niya. Siguradong hinahanap na siya nito. Ayaw niyang mag-alala ang mommy niya kaya tumingin siya kay Sebastian.

“Aalis na ako, ayaw ko na kayong kausap Bye-bye!” Pagkasabi noon ay biglang kinalas si Archer ang butones ng suot niyang jacket—parang bula siyang nakatakas at naiwan ang coat sa kamay ni Sebastian.

“Sa ’yo na lang ang jacket! Welcome!” sigaw ng bata habang mabilis na nawala sa gitna ng maraming tao.

Lalong nagdilim ang mukha ni Sebastian habang hawak ang jacket. “I-check niyo ang impormasyon ng batang ’yon at dalhin dito ang mga magulang niya! I-check niyo rin kung paano sumabog ang mga gulong na ’yan!”

“Sige po!” Agad na sinenyasan ni Dominic ang mga bodyguards na pumasok sa airport.

Tumingin si Sebastian kay Astrid, halatang hindi masaya. “Bakit sinabi nung bata na binu-bully mo ang kapatid niya?”

“Paanong mangyayari ’yon? Baka nakita niyang mukha akong mayaman kaya nagtatangka silang mang-scam. Sinungaling ang batang ’yan. Siguradong hindi matitino ang mga magulang niyan. Kung ako sa ’yo, wag mo na silang kausapin—ipakulong mo na lang ang buong pamilya para magtanda!”

Malamig lang siyang tinignan ni Sebastian at hindi na pinansin.