Chapter 4

Bagamat mahapdi pa rin ang sampal ni Claire, tumayo pa rin si Nimfa upang depensahan ang kaniyang sarili.

“Nagsisinungaling si Harry, Marcus. Hindi ko siya kinurot. Siya ang kumurot sa sarili niya. Oo, hinawakan ko siya kasi pinagsabihan ko siya, pero hindi ko siya sinaktan. Hindi ko magagawang saktan ang isang bata,” paliwanag niya habang namamasa ang mga mata.

“No, Tito Marcus, nagsisinungaling siya. Sinaktan niya ‘ko kasi sinira ko ‘yong mga painting.”

“‘Wag kang sinungaling, Harry. Bata ka pa. Pinagsabihan lang kita dahil bukod sa mga painting, sinira mo rin ‘yong ibang gamit dito sa bahay. ‘Yong mga base, mga halaman, sinira—”

“Oh my God, Marcus. Ganito ba talaga si Nimfa? Masyado namang papansin, eh bata lang naman si Harry,” wika ni Claire bago lumapit sa asawa niya. “Pagsabihan mo nga ang asawa mo,” anito pa.

Sandaling walang kibo ang asawa niya bago ito nakatagis pangang lumapit sa kaniya. Hinawakan nito ang braso niya at puwersahan siyang hinila patungo sa kuwarto nilang mag-asawa.

“Nasasaktan ako, Marcus.” Sabay bawi niya sa braso niya. “‘Wag mong sabihin sa ‘kin na kakampihan mo ‘yong mag-inang ‘yon? Please, Marcus, maniwala ka naman sa ‘kin. Asawa mo ‘ko. Tatlong taon na tayong magkasama, sa ‘kin ka pumanig.”

“Gusto mo ‘kong pumanig sa ‘yo? Really? Pagkatapos mong saktan ang pitong taong gulang na bata? My God, Nimfa. 20 years ang agwat ng edad niya sa ‘yo. Bata ‘yon, walang muwang.”

“Bata man pero sinungaling naman. Ako, hindi. Alam ko ang ginagawa ko, ‘yong batang ‘yon, hin—”

“Bakit ka ba nagkakaganito, Nimfa? Dumating lang sina Claire at Harry rito sa bahay, naging gan'yan ka na. You're acting like—”

“Sige na, ako na ang masama. Ako na ang mali. Ako na ang tanga. Kailan ba ‘ko naging importante sa ‘yo, Marcus? May halaga pa ba ako sa ‘yo? Kasi kung wala na, sabihin mo lang.”

Umiling si Marcus, pinipigilang magalit. “‘Yan, ‘yan ka na naman. You're acting like a kid. Sa inyo ni Harry, mas ikaw pa ‘yong bata.”

“Bakit mo ‘ko inihahambing sa kaniya? Bakit ba palaging sila na lang? Pa'no ako, Marcus? Asawa—”

“Asawa lang kita.” Pagkatapos, tumalikod na si Marcus bago lumisan.

Naiwang tigalgal si Nimfa sa narinig. Lang? Ganoon ba kababa ang tingin nito sa kaniya para tawagin siyang asawa lang?

Mangiyak-ngiyak siyang lumapit sa kama bago umupo. Paulit-ulit na rumirihistro sa kaniyang utak ang sinabi ni Marcus. Parang nanliit tuloy siya sa sarili niya. Pakiramdam niya'y pinagsakluban siya ng langit at lupa.

Akala niya masuwerte siya kay Marcus—hindi dahil sa pera nito—kundi dahil sa kabaitan nito sa kaniya noong mga panahong maayos at masaya pa sila.

Ngayon, tatlong taon na silang kasal, ngunit kahit isang beses ay hindi man lang nito ibinigay ang pangangailangan niya bilang asawa. Mas ginugusto nitong magsarili o kaya naman ay tumikim ng ibang babae.

Kaya naman hanggang ngayon, vîrgin pa rin siya kahit ilang taon na silang magkasama sa iisang bubong bilang mag-asawa.

Lumipas ang buong araw, hindi lumabas si Nimfa sa kuwarto nilang mag-asawa. Kung tutuusin, kuwarto lang niya dahil bilang lang sa daliri niya ang mga gabing nakasama niya ang asawa sa silid sa ilang taong pagsasama nila. Palagi lang itong nasa opisina nito, at doon na rin natutulog.

Nang sumapit ang kinagabihan, bumaba na siya upang maggabihan. Sakto namang malakas ang ulan kaya malamig. Patungo na sana siya sa kusina nang marinig niya niya ang malakas na pag-iyak ni Harry. Hinanap niya ang bata, at nakita niyang nasa living area ito.

Kahit galit dito, lumapit pa rin si Nimfa.

“Harry? Bakit ka umiiyak?” tanong niya rito.

Nag-angat ito ng mukha sa kaniya bago halos patalon nang bumaba mula sa sofa. “Tita N, help mo si mommy, please…” pakiusap nito.

Napakunot-noo siya. “Help? Nasa'n ba siya?”

Imbes na sumagot, hinawakan lang ni Harry ang kamay niya at hinila siya. Walang nagawa si Nimfa kundi ang magpaubaya.

Dinala siya ng bata sa harap ng garden ng bahay nila. At dahil gawa sa salamin ang pader, kita niya ang nasa labas. Napamulagat na lang siya nang makita si Claire sa labas habang nakaluhod sa damuhan. Babad na ito sa ulan habang umiiyak.

“Ano’ng ginagawa ng mommy mo sa labas?” tanong niya kay Harry.

“Dahil sa kaniya!” sigaw ni Harry bago may kung sinong itinuro.

Sinundan ng mga mata niya ang direksyon ng daliri nito, at agad siyang natigilan nang makita si Arturo—ang mayordomo ng pamilya Delacroix. Suot nito ang uniporme nitong itim mula ulo hanggang paa habang nakatago sa likod nito ang mga kamay.

Lumunok si Nimfa bago lumapit dito. “Ano'ng ginagawa ni Claire sa labas? Bakit ikaw ang itinuro ni Harry?” tanong niya.

“Utos sa ‘kin ni Madame Isadora,” malamig na sagot ni Arturo sa kaniya.

Si Madame Isadora ay ang ina ng asawa niya.

“Dahil ba sa nangyari kay Harrison?” Pagtataka niya.

Umiling ang mayordomo. “Sa pagiging iresponsable niyang ina. Nakarating sa amo ko ang ginawa ng anak niya, kaya pinarusahan niya.”

Nawalan na ng sasabihin si Nimfa nang malaman ang totoo. Dapat lang na parusahan ang babaeng iyon. Sa katunayan, kulang na kulang pa iyon.

Subalit mayamaya pa, natanaw na lang niya ang biglang pagdating ni Marcus. Nagulat ito nang makita si Claire sa ganoong estado. Hinawakan pa nito ang kamay ng babae bago inayang pumasok sa loob.

Pagkapasok ng dalawa, tumuon agad ang tingin ni Marcus sa kanilang dalawa ni Arturo. Lumapit ito na bakas ang galit sa mukha.

“Sino'ng gumawa no'n kay Claire? Kaninong plano ‘yon?” asik ni Marcus habang nakatagis ang panga.

“Ni Madame Isadora, Sir. Marcus. Inutusan—”

“Fûck you!” bulyaw ni Marcus kay Arturo bago ito sinuntok na nagpatumba rito sa lapag. “Inutusan ka ni mom? For what? Hindi pa rin ba siya nakaka-move on sa nangyari kay Kuya Harrison? Sabihin mo kay mom na namatay si kuya dahil naaksidente siya. Walang kasalanan si Claire!”

“Hindi ‘yan ang rason, Sir. Marcus. Nakarating sa amo ko ang ginawa ni Sir. Harry sa bahay mo, kaya pinupunta niya ‘ko rito para parusahan si Ma'am Claire.”

“At nakinig sa ‘yo si Claire? How? At sinong hangal ang nagsabi kay mom sa nangyari?” At pumameywang si Marcus.

“Pinasabi sa ‘kin ni Madame Isadora na kapag hindi gagawin ni Ma'am Claire ang parusa, kukunin niya si Sir. Harry. At si Dona ang nagsabi sa kaniya ng nangyari…” pahayag ni Arturo na ikinatigalgal ni Nimfa.

Si Dona? Ang kasambahay nila?

Sakto namang biglang lumabas ito sa kusina kaya tinawag ito ni Marcus. Diretsahan at walang pagdadalawang-isip, tinanggal nito si Dona sa trabaho nito.

“Mag-impake ka na, hindi na kita kailangan!”

Hindi na mabilang ni Nimfa kung ilan na ang naging kasambahay nila dahil sa ugali ni Marcus. Kung susumahin, mga nasa bente na.

Masakit man, walang nagawa si Dona kundi ang sundin ang nais ni Marcus. Habang si Nimfa naman ay tumalikod na sa asawa. Pero nakakatatlong hakbang pa lang siya, bigla siya nitong hinawakan sa kaniyang braso. Hinila siya nito at puwersahang hinarap.

“At ikaw, Nimfa. Nandito ka na, bakit hindi mo man lang tinulungan si Claire? Anong klase kang asawa?” sambit nito.

Natigalgal si Nimfa sa narinig, gulat na gulat sa sinabi ng asawa.