From Betrayed Bride to Billionaire's Wife

Kassandra Valdemor POV

Halos hindi ko na maamoy ang fresh eucalyptus at white roses sa paligid dahil sa sobrang kaba ko habang nakatayo sa labas ng pintuan ng San Alfonso Chapel. Katabi ko ang coordinator na kanina pa paulit-ulit na inaayos ang belo ko.

Finally. After five years of paghihintay, pagtitiis, at pagsasakripisyo, ikakasal na rin ako kay Gino.

Lahat ng kinikita ko bilang art restorer sa isang kilalang gallery sa Escolta, pati na ang mga sideline commissions ko tuwing weekend, diretso sa kanya. Sabi niya, para raw sa future namin ang lahat ng iyon. Kailangan niyang mapalago ang Imperial Tech Solutions, kaya tiniis ko ang lahat para matulungan siyang maabot ang pangarap niya.

Kahit madalas de-latang sardinas o instant noodles lang ang kinakain ko sa maliit kong apartment habang siya naman ay abala sa mga business meeting, hindi ako nagreklamo. Mahal ko si Gino. Siya na lang ang natitira kong pamilya mula nang pumanaw ang mga magulang ko.

"Kass, ikaw na. Ready ka na?" tanong ng coordinator, nakangiti sa akin.

Tumango ako at huminga nang malalim para pakalmahin ang mabilis na tibok ng puso ko. Pinihit niya ang malalaking pintuang kahoy, at dahan-dahang bumukas ang mga iyon.

Halos lahat ng bisita ay napatingin sa akin. Karamihan sa kanila ay nakasuot ng mamahaling damit at alahas. Mga alta-sosyedad, investors, at business partners ni Gino. Habang naglalakad ako sa red carpet, naririnig ko ang mahihinang bulungan nila.

“Ganda sana ni Kassandra, eh. Kaso mukha pa ring cheap kahit anong ayos sa kanya.”

“True. Buti nga pinakasalan pa ni Gino. Dugyot naman ang pamilya niyan.”

Narinig ko ang bawat salita, pero pinili kong huwag silang pansinin. Hindi ko gustong masira ang araw na matagal ko nang pinapangarap dahil lang sa mga taong walang ibang ginawa kundi husgahan ako.

Ang tanging gusto kong makita ay si Gino sa dulo ng altar.

Ang gwapo niya sa custom-tailored Tom Ford tuxedo niya. Ilang beses kong pinangarap ang araw na ito, at ngayon, ilang hakbang na lang ang layo ko sa lalaking gusto kong makasama habang buhay.

Pero habang papalapit ako, may napansin akong kakaiba sa mukha niya.

Wala ang ngiting lagi kong nakikita kapag magkasama kami. Hindi rin siya mukhang masaya. Seryoso ang mukha niya, at halatang may bumabagabag sa isip niya.

Napansin ko rin na wala si Sabrina Alvarez sa unahan. Best friend ko siya at dapat ay maid of honor ko ngayon. Siya rin ang nag-sponsor ng mamahaling bridal makeup ko. Pero mula nang matapos niya akong ayusan sa dressing room, hindi ko na siya nakita.

Nasaan na kaya si Sabrina?

Hindi ko na iyon masyadong pinag-isipan. Baka may inaasikaso lang siya bago magsimula ang seremonya.

Nang makarating ako sa altar, hinintay kong abutin ni Gino ang kamay ko gaya ng napag-usapan namin. Pero hindi siya gumalaw. Nakatayo lang siya sa harap ko habang nakatitig sa akin na para bang may nagawa akong malaking kasalanan.

"Gino?" mahina kong tawag.

Hindi siya sumagot. Sa halip, lumingon siya sa malaking LED screen sa gilid ng altar na nakalaan sana para sa AVP namin.

"Ituloy na natin ang palabas," malamig niyang sabi.

Napakunot ang noo ko. Hindi ko maintindihan kung ano ang ibig niyang sabihin.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

Biglang nag-dim ang mga ilaw sa loob ng simbahan.

Akala ko, magsisimula nang ipalabas ang childhood photos namin o ang pre-nup video namin sa Batanes. Pero nang bumukas ang LED screen, isang high-definition CCTV footage ang lumabas.

Isang mamahaling hotel room ang bumungad sa lahat.

At sa loob nito, magkasama sina Gino at Sabrina.

Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko nang marinig ang malinaw nilang mga boses mula sa speakers.

“Sure ka bang hindi maghihinala si Kassandra?” tanong ni Sabrina habang nakayakap kay Gino na walang suot na pang-itaas.

“Huwag kang mag-alala diyan,” sagot ni Gino na may kasamang tawa. “Uto-uto 'yon. Lahat ng pera niya, nakuha ko na para sa kumpanya. Tapos na ang pakikipag-plastikan ko sa babaeng 'yon. Si Sab, mayaman, may-ari ng kalahati ng BGC real estate. Si Kass? Isang hampaslupa lang na marunong magbabad sa lumang pintura.”

Parang biglang gumuho ang lahat sa paligid ko.

Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam kung saan ako titingin o kung paano ako hihinga. Rinig ko ang mga bulungan at tawanan ng mga bisita, pero parang unti-unti akong nawawalan ng kakayahang intindihin ang mga nangyayari.

Ginamit niya lang ako.

Lahat ng overtime ko sa gallery, lahat ng sideline commissions na tinanggap ko kahit pagod na pagod na ako, at lahat ng gabing tiniis kong matulog nang walang laman ang tiyan, para saan?

Para lang pala maibigay ko sa kanya ang lahat ng kailangan niya bago niya ako itapon.

Maging ang lumang relo ni Mama, na isa sa mga natitirang alaala ko mula sa kanya, ay ibinenta ko para may maipang-down si Gino sa mga server ng kumpanya niya.

At ngayon, nalaman kong wala lang pala sa kanya ang lahat ng ginawa ko.

Bago pa ako makapagsalita, may lumitaw mula sa gilid ng altar.

Si Sabrina.

Suot niya ang isang mamahaling designer dress habang diretsong naglalakad papunta kay Gino. Pagdating sa tabi nito, hinalikan niya ito sa pisngi na para bang wala silang ginagawang mali.

Sa harap ko. Sa araw ng kasal ko.

At sa harap ng lahat ng taong inimbitahan namin.

Nagtawanan ang ilan sa mga bisita, lalo na ang mga kaibigan ni Gino. Para bang isa lang akong palabas na dapat nilang panoorin at pagtawanan.

"Surprise, Kass!" nakangising bati ni Sabrina.

Wala man lang bahid ng hiya o pagsisisi sa mukha niya. Para bang wala siyang ginawang masama sa babaeng tinawag niyang best friend sa loob ng maraming taon.

"Thank you sa pag-aalaga kay Gino, ha? Pero alam mo naman, sa high society, kailangan mo ng kapantay. Hindi ng isang alalay."

Parang may kung anong pumutok sa loob ko.

Ang sakit ng pagtataksil nila, pero mas masakit malaman na habang pinaghihirapan kong buuin ang future namin ni Gino, sila naman pala ang nagtatawanan sa likod ko.

Nawala ang panghihina ko. Napalitan iyon ng galit na ilang segundo ko lang namang napigilang ilabas.

Mabilis akong lumapit kay Gino at itinaas ang kamay ko para sampalin siya. Pero bago pa ako makaganti, malakas niya akong itinulak palayo.

Hindi ako nakapaghanda.

Bumagsak ako sa sahig at sumadsad ang tuhod ko sa matigas na marmol. Nadumihan ang mamahaling tela ng wedding gown ko, pero wala na akong pakialam doon.

"Huwag mo akong hawakan, Kassandra!" sigaw ni Gino habang nakatingin sa akin na para bang isa akong maruming bagay na ayaw niyang madikitan.

"Wala ka nang karapatan! Ang kumpanya ko, ang pera mo, akin na lahat! Tapos na ang palabas, kaya puwede ba? Umalis ka na rito bago pa kita ipakaladkad sa mga security!"

Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko.

Ang lalaking ilang taon kong ipinaglaban, ang lalaking pinili kong pagkatiwalaan kahit wala na akong ibang mapagkakatiwalaan, siya mismo ang taong sumira sa buhay ko.

"Gino, hayop ka!" sigaw ko habang tuluyan nang tumulo ang mga luha ko.

Pinilit kong tumayo kahit nanginginig ang mga tuhod ko.

"Ibinigay ko sa'yo ang lahat! Ako ang nagpakain sa'yo noong wala kang-wala! Ako ang tumulong sa'yo noong wala ka pang sariling kumpanya! Paano mo nagawang gawin sa akin 'to?"

"Yun ay dahil tanga ka!" singit ni Sabrina, sabay taas ng boses.

"Guwardya! Palayasin niyo nga ang baliw na 'to! Nasasira ang araw namin!"

Dalawang malalaking security guard ang agad na lumapit sa akin. Hinawakan nila nang mahigpit ang mga braso ko at hinila ako palayo sa altar.

"Bitawan niyo ako!" pagpupumiglas ko. "Wala akong ginawang masama! Gino, tingnan mo ako! Kahit konting hiya naman!"

Patuloy akong pumalag habang hinihila nila ako papunta sa malaking pintuan ng simbahan. Nagmamakaawa ako, umaasang baka sakaling matauhan si Gino o kahit si Sabrina man lang ay makaramdam ng konsensya.

Pero walang nangyari.

Wala silang pakialam sa mga luha ko. Wala silang pakialam sa sakit na nararamdaman ko.

Sa huli, itinapon nila ako palabas ng simbahan.

Bumagsak ako sa sementadong sahig sa labas. Kasabay niyon, bumuhos ang malakas na ulan na para bang hinihintay lang nitong samahan ang pagguho ng buhay ko.

Basang-basa ang wedding gown ko. Dumidikit ang tela sa balat ko, at hindi ko na malaman kung alin sa mga luhang umaagos sa mukha ko ang galing sa sakit at alin ang galing sa ulan.

Dahan-dahan akong tumayo kahit nanginginig ang mga binti ko.

Wala akong kotse. Naiwan ko ang cellphone ko sa dressing room. Halos wala na akong ipon dahil ibinigay ko ang lahat kay Gino.

Wala na akong mapupuntahan.

Sa loob lang ng ilang minuto, nawala sa akin ang lalaking minahal ko, ang perang pinaghirapan ko, at ang dignidad na pilit kong pinanghawakan sa loob ng limang taon.

Ang natitira na lang sa akin ay ang basang wedding gown na suot ko at ang galit na unti-unting pumapalit sa sakit na nararamdaman ko.

Hindi ko alam kung paano ako magsisimula ulit. Hindi ko rin alam kung saan ako pupunta ngayong wala na akong halos kahit ano.

Pero may isang bagay akong siguradong hindi ko hahayaang mawala.

Ang sarili ko.

Hindi ko hahayaang matapos ang lahat sa ganito. Hindi pagkatapos ng lahat ng ginawa nila sa akin.

Gino, Sabrina... babayaran niyo ang bawat luha ko.