Chapter 5

“A-Ako, Marcus? Kinukuwestyon mo ang pagiging asawa ko? B-Bakit?” naguguluhang wika ni Nimfa habang gulat pa ring nakatingin sa asawa.

Umiling si Marcus bago hinilot ang magkabilang sentido. “Arturo, dalhin mo si Harry sa kuwarto nila sa itaas,” utos nito sa mayordomo na kakatayo lang.

Tumango ito bago sinunod ang utos ng asawa.

“Hindi kita kinukuwestyon, Nimfa. Ang akin lang, nandito ka naman sa bahay, kasama mo si Claire, bakit hindi mo man lang siya tinulungan—”

“Oh, eh, bakit parang kasalanan ko? B-Bakit parang isinisisi mo sa ‘kin ang nangyari, ha? Kakababa ko lang, Marcus. Maghapon ako sa kuwarto, kaya wala akong alam.”

“Really? Alam mo, Nimfa, ang babaw mo. Bisita natin si Claire, tinulungan mo sana siya imbes na ikulong mo ‘yong sarili mo sa kuwarto. Tingnan mo siya, she's soaking wet. Malaki ang posibilidad na magkasakit siya.”

Ngumisi si Nimfa. Hindi na niya maintindihan ang asawa. Masyado na nitong ipinapahalata sa kaniya na mas gusto nito si Claire kaysa sa kaniya na mismong asawa nito.

Lubusan siyang nasasaktan nang sandaling iyon. Gulong-gulo na siya sa mga nangyayari. Ganoon ba kabaliw si Marcus kay Claire para isisi ang lahat sa kaniya? Nakakabaliw na!

“Ako? Tutulungan ni Nimfa? Asa ka pa, Marcus. Anak ko nga hindi niya pinalagpas, ako pa kaya.” Si Claire nang makalapit ito sa tabi ni Marcus. “Akala mo nalimutan ko na ‘yong ginawa mo kay Harry? Hindi, Nimfa. Habang-buhay ko ‘yong aalalahanin…”

Umiling siya. “Ayoko nang magpaliwanag, Claire. Kahit naman lumuhod ako, hindi niyo pa rin ako paniniwalaan. Sinaktan ni Harry ang sarili niya, isinisi niya ‘yon sa ‘kin dahil napagsabihan ko lang—”

“Kahit na, bata pa rin siya!” putol ni Claire sa kaniya. “Ang bata, nirerespeto, hindi sinasaktan.”

“Eh, kung irespeto niya rin ako? Kaya mo bang ipaintindi ‘yon sa bata? Hindi, syempre, dahil pareho lang kayo ng ugali.”

“Gágá ka, ah!”

Muli sanang lalatay ang palad ni Claire sa pisngi niya, pero mabilis itong pinigilan ni Marcus.

“Enough, you two!” suway nito sa kanilang dalawa. “Hindi tayo magkakaintindihan kung mag-aaway tayo. Ayokong maging one-sided kaya let's—”

Natawa si Nimfa. “Ayaw mong maging one-sided? Talaga ba, Marcus? Eh kaninang umaga hanggang ngayon, one-sided ka. Mas pinapaboran mo ang mag-ina kaysa sa ‘kin na sarili mong asawa!” asik niya bago tumalikod.

Humakbang siya ng ilang beses, pero bigla rin siyang huminto. Halos isang minuto siyang nakayuko, nakatitig lamang sa sahig. Hindi nagtagal, emosyonal siyang humarap sa dalawa bago itinuon ang mga mata kay Marcus.

“Maghiwalay na tayo, Marcus. Mag-file na tayo ng annulment para matapos na ang lahat ng ‘to…” malamig niyang wika.

Hindi man lang nagpakita ng pagkagulat si Marcus sa mukha. Imbes, blanko lang ito. Pero mayamaya pa, naglakad ito palapit sa kaniya habang si Claire ay nakasunod dito.

“No!” madiin nitong sabi na ikinagulat niya.

“N-No? Bakit no? Ito naman ang gusto mo, ‘di ba? Sa loob ng tatlong taon, hindi ko naramdaman ang pagmamahal mo sa ‘kin. Hindi ko naramdaman ang presensya mo bilang asawa ko. Delacroix ako, p-pero parang wala lang ako sa ‘yo. Para lang akong palamuti sa Christmas tree. Kaya bakit ayaw mong tapusin na natin ang lahat ng ‘to?”

Umiling si Marcus bago bahagyang ngumisi. “You're Delacroix, Nimfa. Dala mo ang apelyido ko. Ayokong magkaro'n ng isyu na nakipag-annul ako sa ‘yo. Mananatili ka sa kasal na ‘to, whether you like it or not…”

“At saan ka pupulutin kapag nakipag-annul ka kay Marcus? Eh, pareho nating alam na galing lang tayo sa kangkungan. Gusto mo talagang karirin ‘yan?” Sabay tawa ni Claire.

Sa katunayan, iyan ang rason kaya ayaw niyang ipamukha sa asawa niya ang panlilinlang nito sa kaniya. Walang-wala siya sa buhay. Hindi siya nakatapos sa pag-aaral. Wala siyang gagamitin kung sakaling matuloy ang annulment nila ni Marcus.

Pero hindi na niya kinaya ang mga nangyayari, sumabog na siya. Humantong na siya sa desisyong tapusin na ang lahat. Talagang ipinapamukha ng asawa sa kaniya na hindi na talaga siya nito mahal. Kung magtagumpay man siya, hahayaan na lang niya ang tadhana kung saan man siya dalhin. Dahil ang totoo, mas gugustuhin niyang maging mahirap—bumalik sa dati niyang buhay—kaysa manatili sa isang relasyong puno naman ng kataksilan.

“Hindi mo alam ang pinagdaanan ko bago ako makarating sa sitwasyong ‘to, Claire. Kinailangan kong lumuhod ng ilang oras sa initan. Ilang buwan ko ‘yong tiniis hanggang sa makuha ko ang tiwala ni mámá sa ‘kin. Pero handa akong sayangin ang pinagdaanan ko, matapos—”

“What did you say? Pinaluhod ka ni mom sa initan?” nagtatakang putol ni Marcus sa kaniya.

Hilam ang mga mata, tumango si Nimfa. “Pagkatapos ng kasal natin, hindi ba't nagpasya si mámá na tumira tayo sa mansyon? Habang wala ka, Marcus, habang abala ka sa pagtatrabaho mo, nasa initan ako, nakaluhod. Uhaw na uhaw na ‘ko. Ngalay na ngalay na ‘ko. Pero tiniis ko ang mga ‘yon dahil sa ‘yo kasi mahal kita. Gusto kong makuha ang tiwala ni mámá kasi… kasi gusto kitang makasama nang matagal.”

“Bakit hindi mo sinabi sa ‘kin?” kalmadong tanong ng asawa sa kaniya.

“Hindi ako pinayagan ni mámá. ‘Yan ang totoo, Marcus. Desidido na ‘ko. Gusto ko nang makipaghiwalay sa ‘yo. Annulment… ‘yan lang ang nais ko.”

Pagkasabi niya noon, pumanhik na siya sa ikalawang palapag. Bumalik siya sa kuwarto nila bago humiga sa kama. Tahimik siya roong umiyak, iniisip ang mga pinagdaanan niya noon. Naghirap siya, pero ngayon, kataksilan naman ang isinukli sa kaniya ni Marcus.

“I'm sorry, hindi ko alam na pinagdaanan mo ‘yon.”

Hindi pa man nag-iinit si Nimfa sa puwesto, isang tinig bigla ang nagpahinto sa kaniya. Hinarap niya ito, at nakita niya ang asawa na may hawak na isang basong tubig. Dali-daling siyang bumangon bago kinuha sa kamay nito ang baso saka inisang lagok iyon dahil sa matinding uhaw.

Kinuha ni Marcus ang baso at ipinatong sa nightstand kapagkuwa'y umupo sa tabi niya. Sa mukha ng asawa, lutang ang awa roon. Inayos pa nito ang buhok niya, inipit sa magkabilang tainga niya.

“Three years, Nimfa, for three years, ni hindi man lang ba sumagi sa isip mo na sabihin ‘yon sa ‘kin?” mahinahon nitong tanong habang matamang nakatingin sa mga mata niya.

“Para sa'n pa, Marcus? Nangyari na, ‘di ba?”

“Pero hindi pa rin makatarungan ang pinagawa sa ‘yo ni mom. It's… it's unacceptable. Dámn it!” Sabay yakap nito sa kaniya.

Sa una, nagulat si Nimfa, pero sa huli, masuyo niyang tinanggap ang yakap ng asawa. Isinubsob niya ang mukha sa balikat nito at doon tahimik na umiyak.

Hindi siya umiiyak dahil sa mga naranasan niya noon—umiiyak siya dahil, matapos ang napakatagal na panahon, ngayon lang niya muling naramdaman ang pagmamahal ni Marcus para sa kaniya.