Chapter 3

CHAPTER 3

[JAXON]

Jaxon watched Clarissa—Ri, taking her time stirring their coffee. Halatang malalim ang iniisip nito dahil nakatulala lamang sa tasa. 

Bilang divorce lawyer, pamilyar siya sa ekspresyon na meron ngayon ang babae. His friend’s wife is emotionally drained!

“Ri,” marahan niyang tawag. “Are you okay?”

Kumurap-kurap ito bago ibinigay sa kanya ang kape. “Did Ahmed send you to talk to me?” 

He was stunned for a moment. Didn’t expect her to be this straightforward. Ri has always been quiet and timid.

“Well he…” 

“Pwede bang kumbinsihin mo siya na walang patutunguhan ang kasal namin?” 

“You two should try marriage counseling first.” 

“Para lamang iyon sa mag-asawang dating nagmahalan. You knew I was a substitute bride. Ngayon bumalik na si Brianna, wala ng dahilan para manatili pa kami sa kasal na ito.” 

“Hindi papayag ang lolo niya.” 

“Iyan ba ang sinabi niya sa ‘yo?” bumuntong-hininga ito. “Ang totoo, hinihingi ko ang kalahati ng AH Firm kaya ayaw niyang makipaghiwalay.” 

Lumunok ito at nanubig ang mga mata. 

“Hindi ako makikihati sa yaman ng mga Haddad kung iyon ang iniisip niya.” 

Napatitig na lang siya kay Ri. He knew how much she worked hard to build the Firm. Nakita niya kasi ito na tinuturuan ng ballet ang anak ng isa sa mga board of directors. 

She's smart, creative, kind and thoughtful. How can Ahmed not see that Ri is a kind of woman for keeps.

“I’m sorry.” Pasimple nitong tinuyo ang mga mata. “I’m just tired…” 

Dinukot niya ang panyo mula sa bulsa. Bago pa niya mapigilan ang sarili ay dumukwang siya para tuyuin ang luha ng miserableng asawa ng kanyang kaibigan. 

“What are you two doing?!” 

Kapwa sila natigilan nang marinig ang malamig na boses ni Ahmed. He’s glaring at them. 

Nakikiusap ang mga mata ni Ri na huwag sabihin na umiyak ito.

“I’m wiping something from her mouth. We need to talk privately, Man.” 

“Tell me now!” 

Jaxon heaves a sigh. Sa isip niya; tama lang na magdiborsyo na ang dalawa.

A rough man like Ahmed doesn’t deserve someone fragile as Ri. 

“PINAPAPUNTA AKO ni Mama sa Ancestral House,” tahimik na wika ni Clarissa sa asawa nang magkasabay silang bumaba sa lobby.

“I’ll go with you.” 

Itinago niya ang pagkagulat. Iyon ang unang beses na nagboluntaryo itong sumama.. 

Pumupunta lamang ito sa Ancestral House kapag nagpapatawag ang lolo nito ng mahalagang pag-uusap. Kadalasan, ay iritado ito kapag niyayaya niya dahil sayang lang daw sa oras ang mga ‘kaartehan’ niya 

“Hindi na kailangan. Magsa-shopping lang naman kami ni Mama.” 

Salubong ang kilay nito na hinarap siya. “Pinagbabawalan mo ba ako sa sarili kong pamamahay?” 

“H-Hindi. Mabo-boring ka lang kasi…” 

“Grandpa wants us to join them for dinner. I’m not going for you. Don’t get it wrong.” 

Nauna itong maglakad nang pumarada ang 812 Ferrari Sports car nito sa harap ng lobby. 

Akmang susunod siya nang sumulpot si Brianna. Lakad takbo ang babae at natapilok kaya sinalo ni Ahmed. 

“Ouch!”

“What are you doing here?” Maingat na tinulungan ito ng asawa niya na makatayo. Habang pagdating sa kanya ay palagi itong iritado at sinasabihan na parang hindi siya babae dahil magaslaw kumilos. 

“My car broke down. Can you drop me off?”

Dalawa lang ang upuan ng Ferrari kaya tumalikod na siya para sa kotse na lang na minamaneho ng driver siya sasakay.

“Where are you going?” 

Akala niya ay si Brianna ang tinatanong ni Ahmed kaya tuloy-tuloy siya paalis. Ngunit, napabalik siya nang hinila ni Ahmed ang kanyang braso. 

“I’m asking you,” he grudgingly said. 

Sinulyapan niya si Brianna na matalim ang tingin sa kanya. Tinaasan siya ng kilay na para bang nanghahamon na papiliin niya si Ahmed. 

Of course, Clarissa knew her husband  would always…always chose Brianna over her. 

“Louie will be driving you, Brianna,” tipid na wika ni Ahmed. 

Bago pa siya makahuma ay naipasok na siya nito sa loob ng kotse at pinasibad paalis. She looked back and saw her step-sister with AH employees looking at their speeding car. 

“Hindi mo naman kailangan magpakitang tao sa mga empleyado. They didn’t know we were married.” 

“Don’t start,” he warned. 

“You should follow what your heart really wants. Narating niya na ang pangarap niya. I’m sure your Mama and Grandfather would like her for you now that she’s successful. Wala ng hahadlang sa inyo.”

Sumagitsit ang gulong nang pabiglang kinabig nito ang kotse sa gilid ng kalsada. 

“Aalis na ako sa Penthouse—” Hindi na niya naituloy ang sasabihin nang kinabig nito ang kanyang batok at marahas na siniil ng h alik sa labi. 

It was harsh that she could taste the blood on her lips. 

Galit na kinagat nito ang pang-ibaba niyang labi kaya pinagtutulak niya. Subalit hinuli lamang ni Ahmed ang kanyang kamay at ibinalya siya pabalik sa kanyang kinauupuan. 

“Don’t f ucking start with me, Woman! You’re getting on my nerves.” 

Nag-iwas siya ng tingin nang maramdaman ang pamamasa ng mata. Natahimik siya buong byahe, iniinda ang hapdi ng sugat sa kanyang labi. 

“AHMED, ARE you treating your wife right?” Ahmed’s grandfather—Al-Faisah Haddad, looked like a dictator in a suit.

His hair was now white, but he still had that strong, commanding presence.

“I am, Grandpa.” 

Saka pa lamang ngumiti ang matandang Haddad nang tumingin sa kanya. “You better be. Ri is the only one I can accept as your wife. Don’t involve yourself into a selfish, unworthy woman.” 

Padabog na ibinaba ni Ahmed ang kubyertos.

“Brianna is your trusted man’s daughter!” 

“I trust her father. Not her.” Al-Faisah’s voice remained calm yet sharp.

“Let’s all calm down,” singit ng ina ni Ahmed. “But your grandfather is right, Ahmed. He’s just protecting you.” 

“I’m a grown ass man!”

“Well, you become gullible when it comes to Brianna. Now that she’s back, you’d better stay away from that woman. It’s time for you two to have a child. It will strengthen your marriage.” 

Natuod siya sa kinauupuan.

Al-Faisah also straightened in his seat. “I’ve been asking Ahmed about a little Haddad. I’m excited to have great grandchildren running around the state. When are you planning to have one?” 

Mahinang tinapik ni Ahmed ang hita niya. Subalit, hindi niya pinansin ito bagkus ay tanging ngiti ang ibinigay niya sa kanyang in-laws. 

She has become silent since then. Gayunpaman, ay ramdam niya ang intensidad ng titig ni Ahmed. 

Just like she expected, he brought up again about the baby when they got home. 

Itinulak niya ito nang magsimulang h alikan siya. 

Muli siya nitong hinapit sa baywang at pilit na hinuhuli ang kanyang labi. 

“Stop!”

But he didn’t listen instead, he cupped her b reast and l icked the side of her neck. 

Nagpupumiglas siya. “Ahmed, lumayo ka.” 

“Stop playing hard to get. We both know you like being f ucked by me.” 

Umigkas ang palad niya sa pisngi ni Ahmed. Natigilan ito kaya muli niyang itinulak palayo. 

Kinabahan siya nang nag-angat ang matalim nitong mga mata sa kanya. 

“Ayaw ko ng anak!” lakas-loob niyang wika. 

Ahmed’s eyes darkened. 

“We will get divorce and it would be better not to involve a child in this mess.” 

“Screw it, let’s just have a kid. Maybe that’ll fix whatever’s falling apart between us.” 

“Having you didn’t stop your father from leaving Mama,” sagot niya.