KABANATA 4

Ano?" Sa isang sandali, akala ni Leon ay mali ang narinig niya.

Inulit ni Inez ang kanyang sinabi, malinaw at matatag. Ngunit kahit ganoon, hindi pa rin makapaniwala si Leon. "Inez, ano na naman ang gusto mong gawin?"

"Seryoso ako. Leon, ibinibigay ko sa iyo at kay Aria ang gusto ninyo. Nakausap ko na ang abogado, at narito ako ngayon sa kwarto sa itaas. Kung may oras ka, pumunta ka rito, pag-usapan natin ang diborsiyo—"

Bago pa matapos si Inez, biglang parang naunawaan ni Leon ang buong sitwasyon.

Ngumisi siya nang malamig, pinuputol ang kanyang salita, "Wala akong oras."

Pagkatapos noon, tuluyang pinatay ni Leon ang tawag. Natawa siya sa galit. Ang mga kakaibang pag-uugali sa nakalipas na panahon ni Inez ay talagang isang paraan para kunin ang atensyon niya. Ang lahat ng sinabi niya kanina, marahil ay pagpapansin nito ngayon dahil alam nitong nasa bansa si Aria at ang buong atensyon niya ay nasa dating kasintahan. Kaya iba ang kinikilos ni Inez ngayon.

Ginamit ang diborsiyo upang akitin siya. Halos naniwala siya. Sa mga nakaraang taon, hindi siya pinilit ni Leon na magdiborsiyo. Nangako siya ng kalahati ng kanyang ari-arian, nangako ng lahat ng maibibigay niya, ngunit ayaw ni Inez.

Pagkatapos, sinubukan ni Leon na pilitin siya, pinilit siyang magsabi ng diborsiyo, sinadya niyang yakapin ang ibang babae sa harap niya, hindi siya pinapansin sa harap ng pamilya Ongpauco, at ipinagwalang-bahala siya sa harap ng mga kaibigan.

Kung ibang babae ang nasa kalagayan niya, matagal na silang nagdiborsiyo. Ngunit si Inez, hindi.

Noong una, inisip ni Leon na sakim siya, na gusto lang niya ng higit pa. Hanggang sa huli, naunawaan niya, sa lahat ng mga bagay at pangyayari, ang gusto niya talaga ay si Inez mismo.

Hindi maiwasang ngumisi si Leon. Maaari niyang ibigay sa kanya ang lahat — pera, karangalan, kalayaan — maliban sa kanyang sarili. Iyon ang imposible.

[“Ayaw naming makita ka ni Aria. Ingatan mo ang sarili mo.”]

Sa gitna ng katahimikan, naramdaman ni Inez ang bigat at init ng mga salitang iyon, parang paalala na kahit gaano kalaki ang ibinibigay ni Leon, may hangganan ang lahat, maliban sa isa.

Pagkatapos magpadala ng mensahe, hindi na pinansin ni Leon si Inez at umakyat sa itaas. Inaasahan niyang magkaroon ng self-awareness si Inez sa pagkakataong ito. Kung hindi, handa siyang ipahiya siya sa ospital, sa harap ng lahat.

Nang matanggap ni Inez ang mensahe, tiningnan niya ito nang malamig at may bahid ng pagbabanta — at ngumisi ng mapait sa sarili. Kahit na inihanda na niya ang sarili, ramdam pa rin niya ang paglamig sa kanyang dibdib.

Ang kawalan ng tiwala ni Leon sa kanya ay umabot na sa ganitong sukdulan. Limang taon ng kasal — ganap na kabiguan. Ngunit sa halip na kalungkutan at pighati, sa kanyang sorpresa, mas kalmado siya ngayon. Marahil, sa kabila ng lahat, ang pangyayaring ito ang gumising sa kanya.

Sa loob ng ilang minuto, tinanggap niya ang katotohanan, ayaw siyang makita ni Leon. At sa wakas, handa na siyang magpahinga nang maayos at alagaan ang kanyang katawan.

Ngunit bandang hapon, may nars na lumapit sa kanya at mahinang hiniling, kailangan niyang lumipat ng ospital.

Sa simpleng utos na iyon, muling naramdaman ni Inez ang bigat ng sitwasyon, ngunit ngayon, ramdam niya rin ang kakaibang kapayapaan sa sarili sa gitna ng lahat ng kaguluhan.

"Sabi ni Dr. Dizon, kailangan mong magpahinga nang maayos, at nakipag-ugnayan na siya sa ibang ospital para sa iyo. Sinabi rin niya, kung may reklamo ka, maaari kang pumunta sa kanya."

Pagkarinig ng pangalan ni Luke, agad na naunawaan ni Inez ang sitwasyon. Ang direktor ng ospital na ito ay ang ama ni Luke, at kahit na si Luke ay intern pa lamang, walang sinuman ang may lakas ng loob na sumuway sa kanyang utos.

Ito ay hayagang pagpapaalis sa kanya. Ayaw ni Inez na pahirapan ang dalawang nars, kaya tumango siya, kahit na ramdam ang bigat sa kanyang dibdib. Hawak ang labi ng hindi pa isinisilang na anak mula sa doktor, dahan-dahan siyang bumaba sa kama. Isang nars, sa pagkakita sa hirap ni Inez, ay hindi makatiis.

"Kung hindi sumasang-ayon ang pasyente, hindi maaaring pilitin ng doktor na lumipat ng ospital. Puwede mo ring ireklamo ito. Ang numero ng reklamo ng ospital ay..."

"Huwag na," sagot ni Inez, pilit na ngumiti at pinutol ang kanyang pagsasalita.

Alam niyang mabait ang nars, ngunit malinaw sa kanya na si Luke ang nagpapaalis sa kanya, at kung walang pahintulot ni Leon, wala siyang magagawa.

Kahit magreklamo siya, walang silbi. Kung ayaw siyang makita ni Leon, may paraan siya upang paalisin siya — isang daang paraan, at wala siyang kapangyarihang pigilan iyon. Matapos magpasalamat sa nars, hindi na nagtagal si Inez.

Kinaladkad ang masakit na katawan, humakbang-hakbang palabas ng ospital, bawat hakbang ay mabigat, ngunit may kakaibang kapanatagan, siya na ang may kontrol sa sarili niyang hakbang.

...

Sa VIP na silid.

"Leon, ano ang iniisip mo?"

Tinitigan ni Aria ang matikas na pigura sa bintana. Mula noong bumalik siya sa silid, tahimik siya, tila nakabaon sa sariling iniisip.

"Wala," sagot ni Leon, malinaw ngunit mahinahon.

Nagising si Leon mula sa kawalan ng galaw, at lumakad gamit ang mahaba at tuwid niyang mga binti papunta sa kama. Sa sandaling iyon, hindi niya napansin ang payat at mahinang pigura sa ibaba. Lumapit siya sa tabi ng kama, maingat na inayos ang kumot.

Nang maramdaman ni Aria ang malambot na tela, hindi niya maiwasang ngumiti. Ang kumot ay espesyal na ipinabili ni Leon sa mall, at dahil nag-aalala siya na maiinip si Aria sa ospital, nagpakabit pa siya ng TV sa tabi ng kama.

Pag-iisip nito, ramdam ni Aria ang init sa kanyang puso. Muling naalala ang nakita kanina — si Inez na nakapirme sa pintuan ng silid, maputla ang mukha. Pinigilan ni Aria ang ngiti sa kanyang mga labi, ngunit hindi sinasadyang iniunat ang kanyang kamay, tila may hiling na hawakan ang mukha ni Leon.

Gayunpaman, parang nahulaan ni Leon ang kilos ni Aria at umatras. Nanatili ang kamay nito sa hangin, medyo napaikli ang galaw.

Ngunit para bang walang nangyari, natural niyang tinanong, "Gaano katagal ka mamamalagi dito sa bansa?"

Pagkarinig nito, nanghina si Aria. Hindi niya maintindihan kung bakit, sa kabila ng lahat, inaalagaan siya ni Leon, naaalala pa ang maliliit niyang detalye, ngunit palaging may distansya sa pagitan nila. Pilit niyang pinigilan ang pagkainip, at ngumiti siya, parang kulitin ang lalaki.

"Kailan mo gusto akong umuwi?"

Hindi nagsalita si Leon, ngunit sa katahimikan, malinaw kay Aria ang ibig niyang ipahiwatig. Mahinang natawa siya, at sinabi, "Sa pag-uwi ko sa pagkakataong ito, hindi ko balak umalis."

"Dahil, ang taong gusto ko ay narito pa rin sa bansa."

Tinitigan niya si Leon nang matagal, hindi kumukurap. Ramdam ni Leon ang bigat ng tingin, kaya tumayo siya, bahagyang naiilang. "Huwag kang magbiruan. May asawa na ako," wika niya pa.

"Pero hindi mo siya mahal, 'di ba?"

Hindi nakuha ni Aria ang sagot ni Leon. Huminga siya nang malalim, at naging seryoso. "Leon, kung hindi mo gusto si Inez, naisip mo ba na makipagdiborsiyo sa kanya?"

Naging malalim ang tingin ni Leon. Isang hindi maipaliwanag na pagkabagabag ang bumungad sa kanyang isip. Hindi maiwasang maalala ang sinabi ni Inez kanina tungkol sa diborsiyo.

Ngumisi si Leon, bahagyang tila pinaglalaruan ang sariling damdamin. "Magdiborsiyo kami, ngunit hindi pa ito ang tamang panahon."

Ginulo niya ang sariling buhay. Kung magdiborsiyo lang sila ngayon, sobrang dali lang para sa kanya. Ngunit handa ba siyang makipagdiborsiyo sa kanya? Anong kalokohan ito? Maliban na lang kung nabanga siya sa aksidente at nasiraan ng ulo, imposible sa kanya na gumawa ng ganitong desisyon.

Aksidente? Sa sandaling lumitaw ang kaisipan na iyon, nanatili sa labi ni Leon ang ngiti, malamig ngunit may bahid ng kuryusidad. Pag-isip nang mabuti, napansin niya ang kakaibang ugali ni Inez kanina. Baka talagang malala ang kanyang sugat, at naapektuhan ang kanyang isip?

Pag-iisip nito, naging balisa si Leon. Humanap siya ng dahilan para umalis sa silid ni Aria, ngunit ang isip niya ay patuloy na bumabalik kay Inez.

Dumiretso siya sa itaas, hanapin ang numero ng silid na sinabi ni Inez sa telepono. Ngunit pagtingin niya sa silid, wala siyang nakita — walang laman ang kwarto maliban sa dalawang nars na abala sa pag-aayos ng mga gamit.

"Nasaan ang pasyente na nakatira dito?" tanong ni Leon, mahigpit ang tono.

Nakita siya ng nars at, tila nag-aalangan, sumagot, "Parang umalis na siya sa ospital."

Umalis?

Tila hindi naman malubha ang kanyang mga sugat, naisip ni Leon. Hindi maiwasang ngumisi sa sarili — napunta siya sa itaas para alagaan siya, at ngayon, parang walang saysay ang ginawa niya. Lumingon siya upang umalis, ngunit isang malamyos ngunit mabigat na tinig ang huminto sa kanya.

"Kawawa ang pasyenteng ito," wika ng nars sa tabi. "Naaksidente siya at nakunan. Kahit kakalabas lang niya sa kamatayan, pinaalis siya sa ospital."

Huminto ang bawat galaw ni Leon. Tinitigan niya nang diretso ang nars, ang maitim niyang mga mata punong-puno ng tensyon at tanong. Parang sirang plaka na paulit-ulit bumabalik sa isipan niya ang mga katagang binitawan ng mga nars.

"Ano ang sinabi mo? Anong nakunan ang babaeng nandito?"