LOGINDaven is a US Navy SEAL at palagi itong nabibigyan ng mga delikadong misyon. Company commander pa naman ang boyfriend niya.
Daven is half-blooded Filipino and American. Pinay ang ina nito at nagkakilala sila sa isang charity ball kung saan imbitado ang Drillon's Pharmaceutical.
Naalala niya pa kung paanong nagtagpo silang dalawa. Kaka-graduate lang ni Dianne noon sa college at sinama siya ng Ate niya sa isang charity ball para daw makilala niya ang mga katrabaho kapag pumasok na siya sa industriya.
There, she met this tender guy, na nakarinig kung paano siya pinagalitan ng Ate niya.
“I'm so sorry, Ate, masakit na talaga ang ulo ko, tsaka may 2 hours pa bago matapos ang ball. Kung puwede sana, mauna na ako.”
“Just stop that lame excuses, Dianne! Tatapusin natin ang ball kaya't sa ayaw at sa gusto mo, sabay tayong uuwi. Do you understand? Now pull all your shits off, at bumalik na tayo sa loob!” Walang paalam siyang iniwan ng kapatid at bumalik na ito sa loob.
Nakita niyang pumasok sa comfort room ang kapatid niya kanina kaya't sinundan niya ito para magpaalam. Sumasakit na ang ulo niya dahil sa naglilikot na kulay ng mga neon lights, pero napagalitan pa siya.
“I think we both have the same situation right now.”
Muntikan na siyang mapatalon sa kinatatayuan nang marinig ang biglaang pagsalita ng bruskong tinig mula sa likuran niya.
“I really wanna go home but I just can't leave my mom. She's really busy talking to her business partners and I feel a little bit tipsy 'cause their waiters keep on giving me glasses of wine.”
Galing din pala sa comfort room ang lalaki at pareho silang nasa hallway ngayon.
“Excuse me, do I know you?” naniningkit ang mga matang tanong niya.
She's really sure na hindi niya kilala ang lalaki, kaya bakit siya nito kinakausap?
“Nakinig ka ba sa pinag-uusapan namin?” dugtong na tanong niya rito.
“I did not mean to listen, okay? I accidentally heard it. Let me guess, they are forcing you to do things you don't wanna do, right? If yes, we're in the same shoes. My dad is in the military, and he wants me to be like him. I just graduated last week and Mom ordered me to come home before the training starts. And here I am, bored of being my mom's date.”
Napamaang na lang siya sa dami ng sinabi ng estrangherong kaharap. Napansin niyang parang may kadaldalan ito.
“By the way, I'm Daven Anderson.”
Nilahad nito ang palad sa kanya at nagdalawang-isip pa siya kung tatanggapin niya ito.
In the end, nakipagkamay naman si Dianne. Two hours pa ang hihintayin niya bago makauwi at mabo-bored lang siya kapag 'di siya nakipag-usap dito. Mukha namang harmless ang matangkad at ingleserong stranger na ito.
Sa loob ng apat na taong ginugol niya sa college ay hindi siya nakipag-mingle sa kahit na sinong lalaki. Inubos niya lahat ng oras sa pag-aaral at nadala na siya sa mga nangyari noon.
Pero bakit siya nakikipag-usap sa lalaking ito? Siguro nga dahil pareho sila ng sitwasyon at feeling niya ay maiintindihan nila ang isa't isa.
“Dianne. Dianne Drillon,” nakangiti niyang tugon.
“Why? What course do you wanna take ba?” kaagad niyang tanong dito.
“I want to take Aeronautics, sana e.”
“Talaga?” Namilog ang mga mata ni Dianne dahil sa narinig. “Kung hindi mo naitatanong, my kuya just graduated last year at nasa field na siya ngayon bilang amateur pilot,” nakangiti at masiglang kuwento niya sa kaharap.
Nagsisimula na silang maglakad pabalik sa kung saan naroon ang Ate niya at ang Mommy ni Daven.
“Good for him. Maybe your parents support him all the way.”
“Our parents were gone, 4 years ago,” malungkot niyang saad.
Ewan niya ba kung bakit parang napakagaan ng loob niya sa lalaking ito at gusto na lang niyang magkuwento.
“Oh! Sorry.” Apologetic ang tono nito.
“No, it's okay.”
Nakarating na sila sa ballroom at nakita nilang halos lahat ay nasa gitna at may mga kapares na sumasayaw sa mabagal na tugtugin.
“Would you mind if I ask you to dance?”
Nabigla siya sa tanong ni Daven at nagdalawang-isip na naman siya. Baka kung ano-ano na naman ang sasabihin ng masungit niyang Ate kapag nakipag-sayaw siya rito.
She is really sorry for saying “No,” at naiintindihan naman daw siya ni Daven.
Their friendship started that way. They were really good best friends, hanggang sa lumalim at binigyan niya ng pag-asang makapasok ang binata sa buhay niya.
Isang taon ang pinalipas ni Dianne bago sagutin si Daven dahil gusto niya muna itong mas makilala pa.
Nandoon pa rin ang takot niya dahil hindi niya makalimutan ang mga pangyayari noon. Ngunit habang tumatagal ay lalo siyang napapamahal kay Daven.
Mahal na mahal siya nito at napakalaki ng respeto nito sa kanya. Daven cares for her and she felt the same way.
Hindi naman kumontra sa relasyon nila ang Ate niya dahil sa mga panahong iyon ay nakapasok na siya sa kompanya, basta't huwag niya lang daw kakalimutan ang mga tungkulin bilang Vice President ng Drillon's Pharmaceutical.
It was really hard for her to ask permission and get the blessing from Clarisse. Alam kasi nito na minsan na siyang nagpakabaliw sa pag-ibig at nakalimutan pa niya ang lahat ng obligasyon.
“I will not interdict you on that thing, sasabihin mo na naman na para kitang sinasakal. Do whatever you want. Just don't do fvcking things that can damage the company's reputation. Sana maging lesson na sa'yo 'yung nangyari kina Mommy at Daddy. Huwag na huwag ka nang magkakamali, Dianne. Hinding-hindi kita mapapatawad, and you will regret disobeying me until your last breath!” Iyon lang ang narinig niya sa kanyang Ate Clarisse.
Simula noon ay napagdesisyunan niyang hindi maaaring masali sa work hours ang love life niya.
Hindi naging madali ang relasyon nilang dalawa. They have to fight the consequences of LDR, at kailangan munang makuha ni Dianne ang goal na makapasok sa top three ang Drillon's Pharmaceutical sa business industry ng bansa bago pumayag sa matagal nang inaalok ni Daven na pagpapakasal.
Matiyaga namang naghihintay ang kanyang nobyo.
4 years na silang nagtitiis sa ganoong sitwasyon. Dalawa o tatlong beses lang nagkikita sa loob ng isang taon. Good for them because they both have this patience in waiting.
"D-DIANNE? A-are you okay?"Tila nagising siya sa isang masakit na panaginip nang muling nagsalita si Abby. Tinatangay siya ng nakaraan at nagbabadyang mangilid ang mga luha sa mga mata niya. Nasasaktan siya para sa sarili, at para kay Ruan."Y-yeah, I'm fine... Abby, if you don't mind, can I go now?--"Biglang bumukas ang pinto, at nakita niyang papasok na si Ruan, bitbit nito ang isang paper bag. Nakita niya ang pag-awang ng mga labi ni Ruan."Is that my clothes?" tanong niya sa binata na nakatingin lang sa kanya."Thank you, but I really need to go." wika niya habang papalapit kay Ruan para kunin ang mga damit sa loob ng paper bag, pero pinigilan siya ni Abby."Dianne, wait. I
"Mayamaya, nadiyan na 'yon. Besides, nandito ka na rin lang, dito ka na rin mag-breakfast." wika nito habang nilalabas sa paper bag ang mga pinamili."By the way, I'm Abbigail Carantes. You can just call me Abby. I'm Ruan's partner in our investigation department. We're both private investigators, in case you want to know. Diyan lang sa kabila ang room ko, pero sabay kaming kumakain ni Ruan, kaya nandito ako ngayon." pagpapakilala ng kaharap sa kanya.Private Investigator na pala si Ruan? Oo nga pala, natatandaan niyang pangarap ngang maging detective ng binata noon."I'm Dianne, Dianne Drillon." pagpapakilala niya sa sarili."Yeah, alam ko. Kilala na kita." wika ni Abby na naghuhugas na ng mga gulay na pinamili nito."Kilala
DAHAN-DAHANG napadilat si Dianne nang maramdaman ang sakit ng ulo niya. Napaupo siya mula sa pagkakahiga at napahilot sa sentido. Ganoon na ba karami ang nainom niya kagabi, kaya't parang pinupukpok ng isang matigas na bagay ang ulo niya?Ganoon na lang ang pagkabigla niya nang tuluyang bumukas ang mga mata niya. Wala siya sa hotel na tinutuluyan niya at hindi niya alam kung nasaang kuwarto siya. Nilibot niya ang paningin sa buong paligid at unti-unti niyang naalala ang lahat.Uminom siya sa loob ng kuwarto niya kagabi, dahil biglang bumalik sa alaala niya ang nakaraan at lahat ng nangyari sa kanila ni Ruan. Naisip niyang kagagawan niya pala ang lahat kung bakit nawala ang mga magulang niya at kung bakit nasaktan niya noon ang binata. Sa sobrang sakit na naramdaman niya at galit niya sa sarili, 'di niya napigilang uminom nang marami.
Sino naman ang maghahanap sa kanya sa ganitong oras?Sinulyapan niya ang wristwatch at nakita niyang alas tres na ng umaga. Ilang oras pa lang ang naitutulog niya mula noong umuwi sila ni Abby galing sa bar kagabi.Napaupo siya sa kama at napahilot sa sentido. Masakit ang ulo niya dahil sa dami ng nainom kagabi. Nakapikit niyang tinungo ang pintuan na hindi naman kalayuan sa kama niya. Naiinis na pinihit niya ang seradura ng pinto dahil wala pa ring tigil sa pagkatok ang tao sa labas.Kasabay ng pagdilat ng mga mata niya ang laki ng pagkagulat niya nang makita kung sino ang nasa harapan niya. Biglang nawala ang antok niya.Dianne is standing in front of him, with her messy long hair. Naniningkit ang mga mata nito at namumula ang buong mukha. Amoy na amoy niya ang alak na
NILAGOK ni Ruan ang isang baso ng tequila, habang pilit na winawaksi sa isipan ang mga mapapait na alalang iyon.Hindi na siya nag-abalang sundan pa si Dianne kanina noong umalis ito, dahil alam niya na napakainit pa ng tagpong iyon para sa kanilang dalawa. Fate is playing a cruel trick on him, again.Dumerecho siya sa isang exclusive na bar malapit sa hotel na tinutuluyan niya, at inanod niya ang sarili sa pag-inom. Sampung taon niya nang kinalimutan ang lahat at hindi niya aakalaing darating ang panahong ito, na makikita niyang muli sa hindi inaasahang pagkakataon ang babaeng nanakit at nag-iwan ng hindi maiburang marka sa puso niya.The face of that woman is glued to his mind, na kahit anong gawin niya ay hindi mawala-wala sa paningin niya ang kabuuan nito, magmula nang muli niya itong makita kanina. Napakarami n
"Yanny? Please, kausapin mo naman ako. Ano bang kasalanan ko? Sabihin mo, bakit ka umalis? Anong problema?" malakas niyang sigaw. Sa tingin niya ay naririnig siya ng dalaga."Hindi ako aalis dito hangga't hindi mo ako kinakausap!"Napatigil si Ruan nang biglang bumuhos ang malakas na ulan, ngunit ganoon pa man ay hindi pa rin siya tumitigil sa pagdo-doorbell at pagkatok sa gate. Nababasa na ang bag niya kaya't minabuti niyang kunin ang wallet at cellphone sa loob noon at ibulsa sa loob ng black leather jacket niya."Yanny? Please naman, oh—"Napatigil siya sa pagsigaw nang biglang bumukas ang gate at lumabas galing doon ang katulong na nakausap niya kanina, at may dala itong payong."Sir, umalis na po kayo at baka maabu







