CHAPTER 3

GUSTONG-GUSTO na ni Dianne na makalabas ng bahay dahil kanina pa siya nabibingi sa boses ng tita niyang puro payo.

"Ito talagang batang ito. Pinapalabas mo lang sa kabilang tenga ang mga sinasabi ko, ano? At bakit hindi mo pa sinama ang secretary mong iyon papuntang Dubai?"

"Tita Monique, please, please? Kaya ko, okay. Kaya ko po. Manong, pakipasok na sa sasakyan itong gamit ko," utos niya sa driver na kanina pa naghihintay ng paglabas niya ng p***o, pero nakaharang na naman ang tita niyang puro payo at pag-aalala ang nasa isip.

Hindi niya maintindihan kung bakit napaka-maalalahanin nito. Buwan-buwan naman siyang may business trips at nakakauwi siya nang maayos at ligtas. Pero lagi pa ring nag-aalala.

"Dianne, hija. Huwag na huwag mong kakalimutan ang mga paalala ko pag sasakay ka na ng eroplano at—"

"Opo, Tita,” nakangiti niyang putol sa tiyahin. Hindi ko po nakakalimutan lahat ng paalala n'yo. Magdadasal ho ako palagi. Alagaan mo ang sarili mo habang wala ako, okay?" paalala niya rito. "O, sige na. Alis na ako." 

Niyakap niya sandali si Tita Monique at hinalikan niya ito sa noo.

Simula noong mawala ang mga magulang ay kinuha na siya nito dahil alam nitong hindi sila magkasundo ng ate Clarisse niya at baka magpatayan pa raw silang dalawa. 

Si Clarisse naman ang naninirahan sa bahay nila kasama ang mga katulong. Ang kanyang Kuya Rafael ay nasa dorm lang ito noong college, umuuwi lang kapag Christmas o may mga importanteng okasyon. Ngayong may sarili na itong trabaho ay nakabili na ito ng sariling condo unit.

Malungkot ang buhay nilang magkapatid simula noong mawala ang mga magulang, but they have to keep going, dahil iyon naman ang nararapat.

***

"Welcome! You have just arrived at Dubai International Airport!"

Dianne was asleep the whole flight at nagising lang siya nang marinig ang airline's PA announcement.

She didn't understand why she's really exhausted. Nakahiga at natutulog lang naman siya sa first-class seat ng airplane na sinasakyan, pero bakit parang pagod na pagod siya? Masakit din ang ulo niya dahil sa jet lag.

Naghintay siya ng ilang minuto para makuha ang baggage niya. Pagkatapos noon ay tumawag siya ng cab at nagpahatid sa hotel na tutuluyan, habang naroon sa Dubai.

Isang 5-star hotel ang pina-book ni Angela kaya hindi na siya nasorpresa pa sa ganda at linis ng kuwarto. Ibinaba niya ang luggages at hinubad ang wedge sandals na suot.

Lumapit si Dianne sa kama at pinindot ang maliit na remote control na nasa ibabaw niyon. Biumukas ang puting kurtina, and she was amazed watching the beautiful view in front of her. 

Malaking salamin ang nakaharang pero kitang-kita niya nang malapitan ang napakagandang beach na katapat ng hotel na tinutuluyan. 

May naalala siya, habang nakatitig sa tanawin. She used to play on the beach with her siblings before, kasama rin nila ang mga magulang. Those unforgettable memories are just a part of her past. Pero kung maibabalik niya lang sana ang panahon, hindi siya gagawa ng isang pagkakamali na alam niyang pagsisisihan niya habang buhay.

Lumandas ang mga maiinit na luha sa kanyang pisngi sa isiping iyon.

Kinaumagahan, nagising si Dianne sa malakas na ringtone ng kanyang cellphone. Pikit ang mga matang inabot niya ang phone sa ibabaw ng mesa malapit sa kama at sinagot iyon, nang hindi tiningnan sa screen kung sino ang tumatawag. 

Si Angela lang iyon—na magre-remind sa kanyang bumangon na, dahil maaga ang kayang conference ngayong araw.

"Hello?” namamaos niyang tanong habang nakapikit pa rin.

"Hi, love!" 

Sandaling natigilan si Dianne nang marinig ang pamilyar na boses na iyon, mula sa kabilang linya. 

Slowly, she opened her eyes and a lovely smile drew on her lips.

"Daven?!" She immediately responded. “Love, Bakit ngayon ka lang tumawag? It's been three days since our last talk. Are you okay? How are you, Love? Miss na miss na kita!”

“I know, love. I know. I'm sorry. It was really hard to call you. I hope you understand.”

“It's okay, love. I understand. Huwag ka nang magpaliwanag. Alam mo namang palagi kitang iintindihin, 'di ba?”

“Thanks, love. I promise, I'll make it up to you, and I'm doing it now. Guess what?” narinig niyang may munting pagtawa at excitement sa boses ng madaldal na boyfriend.

“What? Daven Anderson! Don't make me guess longer, okay? Sabihin mo na, ano 'yun?” 

“Hulaan mo nga...” wika ni Daven with his cute American accent. Hindi pa rin nawawala ang pagtawa nito.

“Love! Ano ba...”

“Our mission was accomplished and General just gave us 2 months' leave!”

Nanlaki ang singkit niyang mga mata sa narinig.

“Totoo ba 'yan?” pagkumpirma niyang tanong. 

Sa buong apat na taon ay hindi niya pa nakasama nang matagal si Daven kapag umuuwi ito ng Pilipinas. Pinakamatagal na 'yung one week. Kadalasan ay four to five days lang ito sa bansa at umaali kaagad.

“Yes, love. We will be having a lot of time to rest. I'm still here at the office pa nga, e! FaceTime?” Matapos iyong sabihin ni Daven ay walang paalam niyang ibinaba ang hawak na cellphone, and she pressed the end button. 

She clicked the Messenger app at kaagad na tinawagan ang nobyo. Wala pang ilang segundo ay sumagot na ito.

“Satisfied now?” nakangising tanong ni Daven.

Totoo nga ang sinabi nito at nakikita niya pa ang karatula na nakasulat sa p***o sa may bandang likuran ni Daven na General's Office, pati na ang mga kasamahan nitong tumatawag din sa pamilya nila na nagsasabing mahaba ang leave na ibinigay sa kanila.

Naiiyak siya sa tuwa. Halos gustong lumabas ng puso ni Dianne sa labis na kasiyahan.

“Thank you, love,” sambit niya sa garalgal na boses. Talagang 'di niya na napigilan ang pagbuhos ng mga luha sa tuwa.

“Hey, love? I'm sorry I made you cry.”

“I'm okay, love. God knows how happy I am right now. Gustong-gusto na kitang makita, alam mo ba 'yon, ha!” 

“Hayys, you're really a crybaby. Don't worry, love, basta in just a week, nasa Pinas na 'ko. We have some reports pa to finish in a couple of days. Talk to Ate Clarisse, please. Hope she'll give you a li'l time to rest too, para masulit naman natin ang two months,” pakikiusap nito. 

Oo nga pala, sana naman ay mabigyan siya ng Ate niya ng rest pagkatapos ma-launch at pumasa sa FDA ang gamot na bagong gawa ng team.

“I will, love.” Pinahid niya ang mga luhang lumalandas sa namumulang pisngi. “Oh, by the way, love. I only have one hour to prepare. Magsta-start na 'yung one-week conference ko rito sa Dubai today, e. I'll call you when I'm done.”

“Okay, love. Take your time. I just can't wait to tell you the good news, so I really called you after I came out of the office. Sorry, nagising pa kita. See you, love. I love you.”

“I love you more, Daven ko...” nakangiti niyang pinindot ang end button matapos niyang makitang nag-wave ang guwapong boyfriend.