CHAPTER 1

“NAKAPAG-BOOK na po ako ng ticket niyo at naka-book na rin ang hotel na tutuluyan niyo sa Dubai, Miss Dianne. Settled na rin ang lahat ng schedules at appointments doon. Atsaka ito po ang first overseas niyo na hindi ako kasama, kaya sobrang worried po ako na baka—”

“Angela, puwede ba?” putol ni Dianne sa secretary niyang nakabuntot sa kanya habang naglalakad sila papasok sa kanyang office. “Alam mo bang habang tumatagal, para ka nang si Tita Monique? Kaya ko ang sarili ko, okay? Hindi ako lampa katulad mo. Coffee, please!”

“Yes, ma'am.”

Kaagad namang humiwalay ng landas ang secretary niyang kinaiinisan. Lampa na nga, napakakulit pa. Kapag pinagmamadali niya, kung hindi natitisod sa kung saan, nadadapa. Pero ewan niya ba at ayaw niya namang alisin sa trabaho si Angela.

Four years na itong nagtatrabaho sa kanya. Siguro iyon ay sa kadahilanang masipag ito at lahat naman ng kailangan niya ay naibibigay kaagad nito, at maayos namang nagagawa ang mga utos niya.

Sophisticatedly, Dianne walked towards her office—the vice president's office. Napakarami niya pang report na dapat tapusin. May presentation pa siya bago mag-lunch, kaya naman maaga pa at mainit na naman ang kanyang ulo.

“Arlene! Nandiyan na ba si Arlene? Nasaan na 'yung report na hinihingi ko? Bakit wala pa sa mesa ko? Napakakupad talaga!” sigaw niya pagkapasok pa lang ng office.

Pahampas niyang nilapag sa U-shaped table ang mga folder na dala. Laman niyon ang mga report na kailangan niyang i-present sa meeting mamaya.

Naibaling niya ang mga mata sa pintuan nang may kumatok, kahit nakabukas iyon.

“Sorry, ma'am. Rush hour at traffic po sa labas kaya—”

“Traffic! Traffic! 'Di ka talaga nauubusan ng raison d'etre, ano?” Ako 'yung boss pero ako pa 'yung hindi nale-late. “Would you like to switch your position to mine, ha, Arlene?” Nakaangat ang isang kilay niyang tanong. “Akin na 'yan!” Hinablot niya mula rito ang mga folder na dala.

Limang buwan pa lang nagtatrabaho si Arlene sa kompanya at palagi itong late, kaya mas lalo pang umiinit ang ulo niya, lalo na kapag ang mga dokumentong kailangan ay hindi agad-agad naibibigay.

“Here's your coffee, ma'am.” Marahang nilapag ni Angela ang kape sa kanyang mesa.

“Get out,” naiirita at walang ganang utos niya sa dalawa.

Sabay na lumabas tuloy ang dalawa.

“Mainit na naman ang ulo niya.”

“Oo nga, e. Napagalitan na naman yata ng President.”

Narinig niya ang pag-uusap ng dalawa habang palabas ang mga ito sa kanyang office. Alam na alam na yata ng dalawang iyon ang dahilan kapag nagsusungit na naman siya.

Her Ate Clarisse brings out the beast inside of her, and she turns into this ill-tempered woman. Her sister is running their pharmaceutical business—na iniwan ng yumao nilang mga magulang. At siya naman ang Vice President.

Kailangan niya raw magpakapagod nang sobra at magpakaalipin sa pagtatrabaho sa kompanya dahil kung nabubuhay lang ang mga magulang nila ay hindi nila papasanin ang napakabigat na responsibilidad na iyon.

They have to take care of these hundreds of employees, na umaasa sa kanila.

Hanggang ngayon ay hindi siya pinapatulog ng konsensya mula nang magising siya sa katotohanang naaksidente ang mga magulang dahil sa kanya, at paulit-ulit iyong pinapamukha sa kanya ng ate niyang si Clarisse.

Tatlo lang silang magkakapatid at panganay nila ito. Si Rafael ang pangalawa at siya naman ang bunso.

Simula nang mawala ang mga magulang ay nagbago ang pakikitungo sa kanya ni Clarisse. She would always yell at her, at palagi siya nitong napapagalitan kahit sa mga maliliit na bagay lang. Iyon ang naging dahilan ng pagbabago niya.

Dianne wants to be forgiven by acceding to everything that Clarisse wants her to do. She is dying to bring back the good affinity between her and her torpid sister.

Nakapagtapos siya sa kursong medicine dahil iyon ang gusto ng kapatid niya.

She loves to draw different styles of buildings and bridges at gustong-gusto niyang maging architect, pero nangako siyang susundin niya ang kapatid at ipagpapatuloy nila ang negosyong iniwan ng mga magulang.

Hindi lang nila magawang maipasok sa kompanya ang kuya niya dahil isa na itong pilot at walang makakapigil sa mga bagay na gusto nitong gawin.

Madalas na nagkakamali siya sa trabaho kaya naman lagi silang nagbabangayan ng ate niya, at nabubunton niya ang galit sa mga tauhan ng kompanya. Lagi talagang mainit ang kanyang ulo. Tuloy, naririnig niyang usapan sa kompanya ay para daw siyang matandang babae na magme-menopause na, sa sama ng ugali!

***

MATAGAL bago matapos ang palakpakan ng mga stockholders sa conference room pagkatapos ng presentation ni Dianne.

Nakagawa na naman siya at ang kanyang team ng isa pang gamot, at sa susunod na linggo ay maaari na itong i-launch.

“Thank you. Thank you,” pagpapasalamat niya sa lahat ng taong naroon. A genuine smile crept on her heart-shaped lips.

“Thanks to you, Miss Dianne. This company keeps on growing because of you,” bati sa kanya ng isa sa mga executives ng kompanya—si Rico. Isa rin ito sa mga nagpapa-pansin sa kanya. Kinindatan pa siya nito.

Nagpakawala siya ng isang pekeng ngiti rito. 

“Napakababaero talaga! Kahapon lang ay nahuli na naman ito ng asawa nito na may kasamang ibang babae. Hindi ba nila naiintindihan ang salitang 'marriage'?” tanong niya sa isipan.

“You did well today. Keep it up,” bati sa kanya ni Clarisse nang unti-unti nang magsilabasan sa conference room ang mga board members.

“Thanks, Ate. Anyway, magla-lunch kami ni Kuya Rafael mamaya. Join us.”

“Next time na lang. I have an appointment with Mr. Takahashi at ng iba pang investors of the company,” sagot ni Clarisse habang nag-aayos ito ng mga gamit. “We will be having our lunch together. Ikumusta mo na lang ako kay Rafa. See you around.” At tinalikuran siya ng kapatid.

Medyo maayos na ang pakikitungo sa kanya ni Clarisse nitong mga nakaraang buwan, at ikinatutuwa niya iyon.

Siguro nga ay kailangan niya talagang pagbutihin ang trabaho at sumunod na lang sa mga utos ng ate nakakatandang kapatid. Alam niyang konting-konti na lang ay makukuha niya na ulit ang loob nito, at maaayos na ang gusot sa pagitan nilang dalawa.

“Woah, ang galing mo ha! Paano ka nakakagawa ng gamot nang ganoon kadali? 'Di ko talaga kaya ang talino niyo ni Ate Clarisse. Sa airplane lang ako magaling,” anang Kuya Rafael niya na susubo na naman ng inorder nilang lasagna.

Guwang-guwapo ito sa suot na senior first officer pilot's uniform. Naghihintay na lang ito ng ilang buwan at mapo-promote na bilang captain. Napaka-devoted nito sa trabaho.

Nagkita sila sa isang classy na restaurant malapit sa kompanya. Medyo matagal na rin silang hindi nakakapag-bonding dahil parehong hectic ang kanilang mga schedule.

“Hindi naman. But I already told you about this, right? Dad and Mom are my inspiration when it comes to this job,” malungkot na saad niya.

“Huwag mo na kasing alisin ang mga ngiti mong iyan. Don't think about Mom and Dad anymore. Keep movin' on, okay? I'm sure they were really happy watching you and Ate from above for running our business smoothly.”

“Thanks, Kuya.”

“Good job, Yanny.”

“Kuya naman, e. Sinabing h'wag mo 'kong tawaging Yanny!”

Nalulungkot siya pag naririnig ang nickname na iyon dahil iyon ang tawag ng daddy niya sa kanya.

“I love to call you that name, e. Just think that Dad and I are one, and we're always here for you. Lalo na si Mommy, proud na proud sa'yo 'yon.” Napangiti Siya sa winika ni Rafael. “Pupunta ka ng Dubai bukas? I heard from Tita Monique,” dugtong pa nito.

“Si Tita talaga, napakatsismosa. Sinabi nang huwag sasabihin sa'yo.” Napanguso siya. “Oo, alam mo na 'yon, business trip. Hindi pwedeng magreklamo.” Padiin na binanggit niya ang salitang reklamo.

“Yanny, you can. Hindi naman pwedeng iasa niya na lang sa'yo ang lahat!”

“Kuya, I can't. Alam mo naman kung bakit ko 'to ginagawa, 'di ba?”

“Why? To show that you're guilty that Mom and Dad are gone because of you, so you will just please her all your life?” Binitawan nito ang tinidor na hawak at umarko ang makakapal na kilay. Ipinatong ang mga kamay sa mesa saka pinagsiklop ang mga palad.

Nakikita ni Dianne ang inis sa mukha ng kapatid.

“Come on, Yanny! Twenty six years old ka na. You wasted ten years of your existence just being subservient to her. Hindi naman tama 'yon. Pagsasabihan ko siya.”

“Kuya, don't. Please? You will just argue again because of me, and I will not let that happen. Don't worry about me, okay? This is my job and I can handle myself.”

She smiled widely para makita ni Rafael na masaya siya sa ginagawa kahit ang totoo ay pagod na pagod na siya.

Tama nga naman ang kuya niya, pagka-graduate niya ng high school ay nakasunod lang siya sa lahat ng utos ng kanyang Ate Clarisse.

Pati ang kursong gusto noong college ay hindi niya nakuha,  dahil dapat daw ay related sa kompanya nila ang kursong dapat niyang pag-aralan.

“Oo nga pala, kumusta naman 'yong brother-in-law ko?” tanong ng kanyang kuya, na ikinatawa ni Dianne.

“Brother-in-law, daw!”

Gumuhit ang napakatamis na ngiti sa labi niya. Her brother is talking about Daven Anderson—her boyfriend.

“Why? Are you thinking of any chances that you and Daven will end up nothing like what happened to other couples? Four years na kayo, 'di ba? LDR pa. Ibig sabihin lang niyon, marunong kayong maghintay dahil mahal niyo ang isa't isa.”

“Oo nga, Kuya, e. Ayun, nag-update siya sa akin kahapon at nasa Norway na daw sila. 'Di talaga siya nawawala sa mga dasal ko. Napaka-critical daw ng situation nila,” wika niya sa malungkot na tono.

“Don't worry. Si Daven pa, matapang 'yon. Magiging lieutenant ba 'yon kung hindi siya ganoon katapang? Sige na, ubusin mo na ang pagkain mo. May flight pa 'ko in thirty minutes. Sorry, Yanny, ha. Next time, promise, babawi ako.”

Nalulungkot siya dahil maghihintay na naman siya ng ilang araw para muling makasabay sa pagkain ang kapatid.

Papunta na siya ng Dubai bukas para sa isang business conference at hindi niya alam kung ilang araw siya magsi-stay doon.

And what’s bothering her was her boyfriend’s situation. Sobrang worried siya kay Dave. Hindi pa ito nagte-text simula kahapon ng umaga.