KABANATA 5

Hawak ni Ralph ang regalo. Para bang may kung ano’ng tumutusok sa kanyang puso, dahilan para maging mabigat at hindi pantay ang kanyang paghinga.

Ang laso sa box ay maingat na nakatali. Bawat detalye nito ay patunay ng pag-e-effort ng kanyang asawa. Tila ba mahabang panahong inihanda ni Luna ito.

Pakiramdam niya ay isa siyang walang kwenta. Isang makasariling walang-hiya na nililihim ang kagaguhan niya.

Bago pa man siya makapagsalita, naglakad na papuntang pintuan na si Luna. Suot ang isang jacket at scarf na bumagay sa kanyang mabilog na mukha, naglakad siya palabas ng bahay.

Pero may kakaiba sa kanyang paglakad.

Bago pa makapagtanong si Ralph, biglang umungol si Aubrey sa tabi nito.

“Aray… ang sakit!”

Nagbalik sa ulirat si Ralph at inalalayan ang babae na muling makaupo..

“Masakit ba talaga ang tuhod mo? Dadalhin kita sa ospital.”

“Ayokong pumunta doon.”

Pinagdikit ni Aubrey ang kanyang labi, at sinulyapan ang kahon sa kamay ni Ralph. “Ang sabi mo hindi ka attracted sa kanya, pero heto’t parang pinahahalagaan mo pa ang mga bagay na bigay niya sa iyo.”

Napakunot ang noo ni Ralph. “Brey, napakarami ko nang utang sa kanya.”

Lalong lumaki ang mga mata ni Aubrey, at saka napahagulgol.

“Paano naman ako? Ralph, sabihin mo nga. Ano bang balak mo sa amin? Hahayaan mo na lang ba siyang apihin ako at si Dustin?”

“Sinabi ko na sa’yo. Hindi gano’n si Luna.”

“Tama na! Ralph, hindi mo ba napapansin na bawat salita mo ay pagtatanggol sa kanya?!”

Pagkatapos sabihin ‘yon, tumayo si Aubrey habang puno ng luha ang mga mata, at hinila si Dustin paakyat ng kwarto.

Natigilan si Ralph bago dahan-dahang huminga nang malalim.

Ni hindi niya alam kung ano ba talaga ang iniisip niya.

Ang alam lang niya… ayaw niyang makarinig ng kahit anong masamang salitang laban kay Luna.

***

Dalawang araw na nag-uulan sa Maynila.

Nang umaga, nagtungo si Luna sa clinic na pinagtatrabahuhan niya dahil may mga naka-schedule siyang pasyente na magpapakonsulta. Nang magtanghali naman, dumating ang isang colleague ng kanyang Senior galing abroad para mag-aral ng acupuncture. Dahil may importanteng lakad ang kanyang Senior ay siya ang pansamantalang nagturo dito.

Nang mag-alas-singko na ng hapon, nagmadali siyang umuwi, nagpalit ng damit, at naglagay ng kaunting makeup sa kanyang mukha.

Maganda na ang mukha niya kahit wala masyadong ayos. Matingkad ang mga mata niya, mapuputi’t maayos ang mga ngipin. Kaunting pag-aayos lamang ay nagiging kapansin-pansin na siya agad.

Pagbaba niya sala, kapansin-pansin ang katahimikan ng bahay.

Mukhang may nakaing kung ano ang mag-ina at hindi nanggulo sa araw na ‘yon.

“Luna.”

Sinusuot pa lamang niya ang pares ng sandals nang marinig ang tinig ni Aubrey sa likuran niya. Humalakhak pa ito sa hindi malamang dahilan.

“Sa tingin mo, ikaw ba ang pipiliin niya o ako?”

Natigilan siya sa inasta ng babae, ngunit bahagya ring ngumiti. “Ate, ano bang sinasabi mo? Hindi ko yata maintindihan.” Huminga siya nang malalim. “Ah, ang ibig mo bang sabihin ay gusto mong gumawa ng drama bilang isang byuda na nilalandi ang brother-in-law niya?”

“Luna!!”

Oo, alam niyang masyadong mabibigat ang mga salitang binitiwan niya, dahilan para manggigil sa galit si Aubrey.

Pero nanatiling kalmado si Luna. Bahagya niyang inayos ang suot na mamahaling blazer at nginitian itong muli.

“Hindi na kita papatulan. Naghihintay na sa akin si Ralph.”

Sinundan ng tingin ni Aubrey ang direksyon ng kanyang mga mata, at mula sa malalaking bintana, nakita niya ang kotse ni Ralph sa bakuran.

Mas umalab ang galit sa dibdib ni Aubrey. Gusto niyang masuka sa sobrang inis!

Pumayag lamang siyang ipakasal si Ralph sa babaeng ito dahil inakala niyang mahina si Luna at madaling kontrolin. Pero ngayon, animo’y tigre ito na handa siyang sakmalin anumang oras.

Sumakay si Luna sa kotse at tumingin kay Ralph. “Naghintay ka ba nang matagal?”

“No, I just arrived.”

Hinawakan nito ang kanyang palad, nagbaba ng tingin sa kanya hanggang sa mapansin nito ang maputing binti niya na bahagyang nakalantad sa ilalim ng palda.

“Bakit ka naman nagsuot nang ganiyang kaikli?”

Kumurba ang labi niya at saka napangiti. “Ayos lang naman. Hindi naman ako nilalamig.”

Sa clinic, paulit-ulit niyang pinaaalalahanan ang mga pasyente nila na magsuot ng makakapal na damit.

Pero kapag sarili na niya, hindi na iyon mahalaga.

Napatitig si Ralph sa kanya, nakakunot ang noo.

“Paano kung magkasipon ka at lagnatin?”

“Eh ‘di iinom ng gamot.”

Madali lang naman gamutin ang sipon. Mga ilang dose lang ng gamot, mawawala na ito agad. Paulit-ulit na itong nangyayari sa kanya nitong tatlong taon.

Malamang. Hindi naman niya pwedeng iasa pa sa asawa ang pag-aalaga sa sarili niya.

Sa katunayan, wala siyang maaasahang mag-aalaga sa kanya na kahit sino.

Nang makitang walang pakialam ang asawa sa kalusugan nito, pakiramdam ni Ralph ay bumigat ang kanyang dibdib.

“Parang sinasabi mo naman na wala akong pakialam bilang asawa mo.”

Nagulat si Luna sa binanggit nito ngunit agad ding nakabawi.

“Hindi mo pa ba binuksan ang binigay ko sa ‘yong regalo kahapon?”

“Hindi pa,” ani Ralph. “Isn’t it a birthday present? Hihintayin ko na lang ang birthday ko bago ko buksan.”

Napatango si Luna. Ayos lang naman iyon.

Mas marami pa siyang oras para maghanda.

Kaunti lamang ang napag-usapan nilang dalawa, dahilan para mamayani ang katahimikan sa buong byahe nila.

Habang traffic, napabaling ang tingin ni Ralph sa asawa na nakatanaw lamang sa bintana. Kung titingnan, mukha talagang mahinahon si Luna… napakamasunurin at hindi lumalaban.

Kaya naman hindi niya maintindihan kung bakit gigil na gigil kay Luna si Aubrey.

Bahagyang napangiti si Ralph, handa na sanang magsalita nang biglang tumunog ang kanyang phone.

“Sir Ralph, nakipag-blind date po si Ms. Aubrey.”

Hindi malakas ang boses nang nasa kabilang linya, pero malinaw iyong narinig ni Luna.

Agad nanikip ang hangin sa loob ng kotse. Naramdaman niyang nagpipigil si Ralph ng galit. Alam na alam nito kung saang sitwasyon paiiralin ang emosyon nito. Palagi itong kontrolado.

“Send me the location,” malamig na saad ni Ralph.

Pagkababa ng tawag ay bumaling siya kay Luna. Bahagya siyang kumalma pero determinado na ang desisyon. “Something happened, Luna. Hindi na kita masasamahan sa dinner.”

Something happened…?

Alam na niya ngunit hindi siya nagpahalata. Ayaw niyang maging kahiya-hiya sa harap ng lalaking ito.

“Naiintindihan ko.” Huminga siya nang malalim at bumaling sa driver. “Mang Fabian, pakihinto na lang dito.”

Ilang saglit pa’y dahan-dahang huminto ang kotse.

Ngunit hindi kumilos si Ralph, dahilan para mapatingin siya rito.

“Ralph, bumaba ka na. Hindi puwedeng matagal ang sasakyan sa gilid ng kalsada.”

“A-Alright…”

Sandaling natigilan si Ralph, pinagmasdan ang mapungay na mga mata ng asawa at hindi na nagsalita pa. Sa huli, bumaba na lamang siya ng kotse.

***

Ang family dinner ng mga Montenegro na dinadaos buwan-buwan ay ibang-iba kumpara sa ibang pamilya na masaya’t masigla. Lima lamang kasi ang mga miyembro na kumakain sa hapag at kasama na doon si Ralph.

Masyadong tahimik ang pamilya Montenegro. Pakiramdam ni Luna ay para siyang dumadalaw sa sementeryo. Gano’n na gano’n ang pakiramdam.

Pagdating sa mansyon, agad siyang sinalubong ng katiwala at inihatid siya sa dining room.

“Ma’am Luna, matagal ka nang gustong makita ng Madame. Buong araw na siyang excited sa pagbabalik mo.”

“I see.” Bahagyang tumango si Luna, bagama’t mahigpit ang pagkakasalikop ng kanyang mga kamay.

Sa dining room, nakaupo ang kanyang Lola Nancy Montenegro sa pinakadulong parte ng mesa. Nasa kaliwa nito ang panganay at pangalawang anak nitong mga babae.

Pagkapasok doon ay agad siyang nagbigay-galing. “Good evening po, Lola, Tita Carmin, Tita Carol.”

Malamig ang naging tugon ng dalawang tiya-tiyahin niya. Samantalang ang Lola Nancy naman niya tumingin sa likuran niya, at nang hindi makita ang hinahanap ay napakunot ang mukha.

“Where is Ralph?”

“Nagkaroon po ng emergency kaya hindi na siya makakarating,” sagot niya.

Kasunod no’n, biglang umalingawngaw ang isang malakas na boses, kasabay ng pagbagsak ng isang mga tasa’t plato mula sa mesa.

“Lumabas ka at lumuhod!”