Kabanata 2

Kabanata 2

Vanessa’s POV

Kauuwi ko lang sa bagong apartment na nirerentahan ko. 

Pagod ang buong katawan ko. Pagod sa trabaho. Pagod sa pag-iisip. At higit sa lahat, pagod sa sakit na pilit kong tinatago.

Pagkatapos ng trabaho, dumiretso na ako rito. Maaga pa ako bukas. Aayusin ko pa ang plano para sa engagement nilang dalawa ni Gerald at Leona.

Napapikit ako sandali.

Ako ang mag-aasikaso ng engagement ng lalaking minahal ko… para sa ibang babae.

Masakit. Pero kailangan kong tanggapin.

Ibinagsak ko ang bag ko sa sofa at dahan-dahang umupo. Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang group chat namin sa Watson Holdings.

Pagkabukas ko, agad bumungad ang sunod-sunod na messages.

“OMG! Did you see this?”

“Sir Gerald and Miss Leona look so good together!”

“Finally! They’re back!”

Napahinto ako.

Back?

Kinagat ko ang labi ko bago pinindot ang video.

Sa screen, nakita ko si Gerald. Nakasuot siya ng pormal na damit. May hawak siyang bouquet ng bulaklak. Nakangiti siya… ‘yung ngiti na hindi niya kailanman ipinakita sa akin.

Sa harap niya, si Leona.

Maganda. Maayos. At halatang mahal niya.

“Leona…” mahina niyang tawag sa video.

Narinig ko ang boses niya. Malambing. Hindi ko iyon narinig kahit kailan para sa akin.

“I’ve been waiting for you,” sabi niya. “I’m not letting you go again.”

Naramdaman ko ang paninikip ng dibdib ko.

Lumapit si Leona sa kanya. “You don’t have to,” sagot nito. “I’m here now.”

At doon… naghalikan sila.

Pinatay ko agad ang video.

Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang luha ko.

“Ang sakit…” bulong ko sa sarili ko.

Hinawakan ko ang dibdib ko. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito pa rin kasakit kahit alam ko naman na hindi ako ang mahal niya.

“Three years…” mahina kong sabi. “Tatlong taon mo akong ginamit…”

Napailing ako.

Hindi niya ako kayang mahalin. Kahit kailan.

Umayos ako ng upo at pinunasan ang mga luha ko. Pero hindi pa rin ako mapakali.

Binuksan ko ulit ang video.

Pinilit kong panoorin hanggang dulo.

Gusto kong ipilit sa sarili ko ang katotohanan. Gusto kong makita nang buo kung ano ang wala ako.

Habang pinapanood ko, mas lalo kong naramdaman ang sakit.

“Ganito ka pala kapag nagmamahal ka…” bulong ko.

Hindi ko alam kung maiiyak pa ako o matatawa. Kasi sa loob ng maraming taon, umaasa ako.

I thought one day, he’d notice her… he’d choose me…

Pero mali ako.

“Mali ako…” diretsong sabi ko sa sarili ko. “Hindi ako ang pipiliin niya.”

Tumayo ako at naglakad papunta sa kusina. Kumuha ako ng tubig pero hindi ko rin nainom.

Hindi ako mapakali. Hindi ako makahinga nang maayos.

Kinuha ko ang bag ko ulit.

“Hindi ako pwedeng manatili rito,” sabi ko sa sarili ko. “Hindi ko kaya.”

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Basta gusto ko lang makaalis.

***

Napunta ako sa isang bar.

Maingay. Maraming tao. May ilaw. May alak.

Umupo ako sa counter at agad umorder. “One bottle,” sabi ko sa bartender.

Tiningnan niya ako. “Are you sure, Ma’am?”

“Yes,” sagot ko agad. “Just give it to me.”

Hindi na siya nagtanong.

Pagdating ng alak, agad akong uminom.

Isang lagok. Dalawa. Tatlo.

Hindi ko na binilang.

Gusto ko lang makalimot.

“Hey.”

Napalingon ako sa boses ng isang lalaki sa tabi ko.

“Are you okay?” tanong niya.

Tinitigan ko siya. Hindi ko siya kilala. Hindi ko alam kung sino siya dahil kakaiba ang boses niya. Pero sa paningin ko… si Gerald ang nakikita ko.

“Do I look okay?” sagot ko, medyo natatawa.

Umiling siya. “No. You look like you’re about to pass out.”

“Good,” sabi ko. “That’s exactly what I want.”

“Why?” tanong niya.

Uminom ulit ako bago sumagot. “Because I’m tired.”

“Tired of what?”

“Tired of loving someone who doesn’t love me back,” diretsong sabi ko.

Bigla siyang natahimik bago muling nagsalita. 

“Then stop,” sabi niya.

Napatawa ako. “If it was that easy, I would’ve done it already.”

Lumapit siya ng konti. “What’s his name?”

“Gerald,” sagot ko agad.

“And you still love him?”

Napatingin ako sa baso ko. “Yes.”

“Then why are you here?”

Tiningnan ko siya. “Because I want to forget him. Kahit isang gabi lang.”

Hindi siya agad sumagot.

“Then don’t think,” sabi niya. “Just drink.”

Ngumiti ako nang bahagya. “I like that.”

Hindi ko na alam kung ilang oras akong uminom. Hindi ko na rin alam kung paano ako napunta sa isang kwarto kasama ang lalaking iyon.

Ang alam ko lang… hindi ko na iniisip si Gerald.

***

Kinabukasan…

Dahan-dahan akong nagmulat ng mata.

Masakit ang ulo ko. Mabigat ang katawan ko.

Napahawak ako sa sentido ko. “Shit…”

Paglingon ko sa tabi ko, nakita ko ang isang lalaki. Nakahiga siya, nakatingin sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Good morning,” sabi niya.

Napaatras ako. “Who are you?”

Umupo siya. “You don’t remember?”

Umiling ako. “No… I don’t.” 

Sobrang sakit ng buong katawan ko.

Tiningnan niya ang kamay ko. “Then look at your hand.”

Dahan-dahan kong tiningnan ang daliri ko. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang singsing.

“Ano ‘to?” gulat kong tanong. Kumabog ng malakas ang puso ko. “Why am I wearing a ring?”

“Because you’re my fiancé,” kalmado niyang sagot.

“What?!” sigaw ko. “Are you insane? I don’t even know you!”

Tumayo siya at sinuot ang polo niya. “We got engaged last night.”

“Impossible!” sagot ko agad. “Anong akala mo sa akin? Uto-uto? Nasa Pilipinas tayo kaya huwag mo akong gagaguhin! I would never marry a stranger!”

“You were drunk,” sabi niya. “And you agreed.”

Napahawak ako sa ulo ko. “No… this is not happening…”

“Listen,” seryoso niyang sabi. “There’s a possibility that what happened last night could lead to something. I don’t take risks.”

Napatingin ako sa kaniya. “What are you trying to say?”

“I want this marriage to be legal,” sabi niya. “No complications.”

“Are you serious right now?” tanong ko. “You don’t even know me!”

“I know enough,” sagot niya. “Your name is Vanessa Williams. Executive secretary at Watson Holdings. Hindi naman ako ganoon katanga. Nakikita kita kasama ang boss mo.”

Napatigil ako. “How do you know that?”

“Because I made sure to know,” sagot niya.

“Who are you?”

Sandali siyang tumahimik bago sumagot.

“Sebastian Montefalco.”

Nanigas ako.

Kilalang pangalan ‘yon. Isa sa pinakamakapangyarihang tao sa bansa. Isa sa mga kalaban ng kompanya ni Gerald.

“Montefalco…” mahina kong ulit. Sinubukan kong tumawa dahil kahit kailan, wala pang nakakita sa tagapagmana ng Montefalco Group.

“Hindi nga,” sabi ko. Inayos ang sarili ko.

Tumango siya. “Yes.”

Mas lalong kumabog ng malakas ang puso ko. 

Impossible. 

Pero maya-maya'y lumiwanag ang mukha ko nang may pumasok na ideya sa isipan ko.

Kung magiging asawa niya ako…

Mapapalapit ako sa kanya.

At kung malalaman ni Gerald…

Baka maramdaman niya na may halaga ako.

Napahigpit ang hawak ko sa kumot.

“Why me?” tanong ko.

“Because you’re already involved,” sagot niya. “And I don’t like loose ends.”

Napabuntong-hininga ako.

Ito na ba ang kapalit ng lahat?

From being used… to being claimed.

Tumingin ako sa kanya.

“Fine,” diretsong sabi ko. “I’ll marry you.”

Tumaas ang kilay niya. “You’re agreeing that easily?”

“Yes,” sagot ko. “But I have one condition.”

“Speak.”

“You don’t control me,” sabi ko. “I stay… but I still decide for myself.”

Tinitigan niya ako.

“Let’s see about that,” malamig niyang sagot.

Huminga ako nang malalim.

Hindi ko alam kung tama ang desisyon ko.

Pero wala na akong balak bumalik sa dati.

I am now the wife of Sebastian Montefalco. The country’s most dangerous and richest billionaire.

And this time… gagamitin ko ang posisyon ko sa buhay ni Sebastian upang makaganti kay Gerald.